Werkende gastverhaal

Twee CCF-reizen – Oost- en Zuidelijk Afrika

  • door Betty von Hoenning October 17, 2025
Twee CCF-reizen – Oost- en Zuidelijk Afrika

Ik wilde terug. Ik moest echt terug.

Lezen over wat CCF doet is leuk, interessant en nuttig: maar om de activiteiten van CCF echt te begrijpen, moet je er zelf bij zijn, naar de medewerkers luisteren, op de hoogte zijn van het nieuws dat net binnen is gekomen en… het leven bij CCF meemaken. Ik wilde terug naar Namibië om te zien wat er na bijna vijf jaar van het centrum geworden is, en ik wilde Somaliland bezoeken nadat ik de verschillende fasen had gevolgd: van het vinden van de locatie, de planning, de start van de bouw en uiteindelijk… het herplaatsen van de cheeta's.

In Oost-Afrika leven er nog ongeveer 2000 cheeta's in het wild, verspreid over verspreide subpopulaties in Ethiopië, Tanzania, Kenia, Zuid-Soedan en Oeganda. De Rode Lijst van de Internationale Unie voor Natuurbehoud (IUCN) stelt dat "cheetapopulaties in de Hoorn van Afrika, vlakbij de grens met Somalië, waarschijnlijk het zwaarst te lijden hebben onder de illegale handel in levende dieren in Oost-Afrika". Er zijn tussen 2011 en 2013 meer dan 40 levende cheeta's in beslag genomen, voornamelijk in Somaliland, de zelfverklaarde autonome staat die de jure internationaal erkend is als onderdeel van Somalië.

Dus besloot ik naar Namibië en Somaliland te vertrekken. 1 januari, de beste dag. Het was geweldig om de mensen te ontmoeten die ik zoveel jaar geleden had ontmoet: vanaf het moment dat ik bij CCF Namibië aankwam, stortte ik me in de realiteit van het Centrum en vergat ik alles.

Ik realiseerde me hoeveel meer activiteiten er waren toegevoegd en hoeveel mensen er bij CCF werkten: op de allereerste dag werd ik uitgenodigd om ‘achter de schermen’ te rijden, en het was zo leuk en interessant… het zien rennen van de cheeta’s, het rijden en voeren van de cheeta’s is altijd zo interessant en… de ochtend vloog voorbij.
Ik besefte hoeveel cheeta's ik kende: ze worden oud, maar ze zijn allemaal nog in goede conditie. Het is verbazingwekkend om te zien hoe het personeel voor ze zorgt en al hun eigenaardigheden kent.

Ik heb altijd van buitenactiviteiten gehouden: bij CCF geniet je, tenzij je aan een stuk papier werkt of in het lab werkt, altijd van de natuurlijke schoonheid van de weelderige wildernis. En als je naar de verschillende verblijven rijdt om de cheeta's te voeren, kom je orixen, giraffen, dikdiks en zelfs schildpadden tegen... het is een gamedrive! Elke dag in Namibië heb ik iets nieuws geleerd. Deze keer mocht ik bijvoorbeeld de dierenarts helpen bij het steriliseren van de welpen in de kliniek. Enkele gastarbeiders of stagiaires verzorgden de kleine welpen nadat ze uit hun narcose waren ontwaakt.

De dierenarts, Dr. Max Krings, is een consultant en buurman van CCF: hij is een zeer attente en tactvolle arts. Ik volgde zijn procedure en de zorg van enkele vrijwilligers toen ze hen na de operatie aaiden: de honden werden wakker en kreunden eerst, dus iedereen probeerde daarna voor de welpen te zorgen. Andrias Panduleni is zijn assistente, ze komt uit Namibië en is een jonge en bekwame dierenartsassistente. Het is fascinerend om te zien hoeveel Namibiërs – zowel meisjes als mannen – er voor CCF werken! De welpen lagen een paar uur in quarantaine, maar herstelden zich snel: de dag erna bezocht ik het hondenverblijf en ze renden en vermaakten zich alsof er niets was gebeurd.

De zorg en toewijding van Calum O'Flaherty zijn verbazingwekkend: hij is de curator en manager van de honden en geiten van de LDG, en hij heeft genoeg te doen! Calum is van Ierse afkomst, maar groeide op in Groot-Brittannië en is een groot dierenliefhebber; hij studeerde drie jaar geologie en behaalde vervolgens een master in Bristol, Global Wildlife Health and Conservation. Zijn passie waren luipaarden, maar veranderde van gedachten na een ontmoeting met Dr. Marker (!). Ik bewonder zijn constante toewijding en zorg, hij heeft echt een bijzondere gave,… net als alle andere medewerkers.

Lea Petersen heeft me veel uitgelegd over de cheeta's. Lea is de cheetaverzorger, ze komt uit Denemarken maar heeft ook in Nederland gestudeerd, en ze is ook een expert in het trainen van wilde dieren. Ze reed me naar de cheetaverblijven, en hoewel ik ze helaas niet kan herkennen, liet ze me Dominic zien, inmiddels volwassen!, en Bella, en alle cheeta's die door Italiaanse vrienden gesponsord worden: ik zou langer moeten blijven om ze te kunnen identificeren!

De lodge waar ik verbleef was zo rustig, mooi en comfortabel, en elke avond ontmoetten we de gasten van die dag en Dr. Laurie Marker. Ik had de kans om enkele docenten van de ConGen te ontmoeten, en ik vond het geweldig ( https://conservationgenetics.org/congen2025/ ). De bijeenkomst begon twee dagen later en de gesprekken waren altijd erg interessant, zelfs voor mij, die geen zoöloog of wetenschapper ben. Het weer was prachtig, het klimaat in Namibië is altijd zo bijzonder! Er viel een beetje regen, maar niets ernstigs, het duurde maar een paar uur en daarna scheen de zon alsof er niets gebeurd was.

De medewerkers zijn bijzonder! Ze zijn er in het café, in de Cheetah Shop, in het Lodge Restaurant, en ze reden me rond als ik ergens heen moest (ik heb rugklachten), en elke keer stonden ze klaar om me te helpen en een lift te geven. Ik herinner me Elefias, Justine, Clio en Griselda, om er maar een paar te noemen... Ik heb veel te danken aan Bianca, de toerismemanager. Ze stond altijd voor me klaar als ik iets vroeg, en ik ben haar erg dankbaar. Ze is een zeer actieve, pragmatische en aardige vrouw.

CCF's missie in Somaliland – Geed Deeble CRCC

Ik werd verwelkomd door Chris Wade. Na zoveel e-mails ontmoetten we elkaar eindelijk!
Chris liet me het centrum zien zodra we aankwamen, en ik kon met eigen ogen zien hoe groot, goed gebouwd en mooi de verblijven zijn. Daarna bezocht ik de kliniek: daar leidde Karlene Parrish me rond, en ik zag Rama en Madar, de kleinste welpen van het CRCc, zo mooi, en na een tijdje kwamen ze op me af, zachtjes spinnend en rondrennend. Wat een geweldig moment! Het internationale team bestaat uit 1 fulltime hoofddierenarts (Karlene, die later terugkeerde naar Australië); 1 kliniekmanager en kattenverzorger, 1 parttime dierenarts, 1 hoofdverzorger van de boskatten (Giorgina Bailey), 2 boskattenverzorgers (Jess uit Nieuw-Zeeland) en 1 kok (uit Oeganda).

We lunchten en dineerden met z'n allen op een groot terras. Het klimaat was zo mild en er stond een zacht briesje, echt een genot! Het uitzicht vanaf het terras is zo prachtig, je kunt overal in de verte heuvels zien die het grondgebied van de CRCC omringen, en soms zie je de kuddes geiten voorbijtrekken; ze behoren toe aan de eigenaar van de buren, zo werd mij verteld, de voormalige president van Somaliland.

Ik verbleef in een ruime kamer en kon ontbijten met Karlene, die zo vriendelijk was haar keuken en versgebakken brood aan te bieden... Ik ben verwend! Mijn dag begon om 6 uur 's ochtends en ik had de keuze om de kliniekmanager te helpen met het klaarmaken van het voer voor de kleinste welpen: we sneden het vlees in kleine stukjes, voegden calciumpoeder of wat dan ook toe, en gingen vervolgens naar de kleine verblijven om de bakjes klaar te zetten en de welpen apart te laten eten. Venus, de grotere cheeta, had een ernstige blessure aan haar linkerpoot, dus moesten we speciale kleding en schoenen aantrekken om haar verblijven binnen te gaan en haar kleine stukjes voer te geven terwijl Karlene de wond schoonmaakte, behandelde en verbond. Venus zat met een buster collar om haar nek. 's Avonds gebeurde hetzelfde, waardoor ze haar eten zonder verband kon krijgen. Bij deze procedure zijn drie mensen betrokken!

De tijd vloog voorbij, tussen het bereiden van de grote en kleine stukken vlees en het dragen ervan door de enorme omheiningen! We gingen naar de slagerij, waar we de stukken, heel groot, moesten klaarmaken en ze allemaal aan de grotere katten moesten geven. Ik had niet door hoe snel de ochtend voorbijging, en toen kwamen we samen voor de lunch. De kok maakte elke dag iets anders klaar, we aten zelfs lasagne, en als Italiaan moet ik toegeven... die was erg lekker!

Maar de meest interessante procedure was de vaccinatie, oftewel de Frontline-procedure, voor ALLE katten. 97 katten werden elk in de kooi gebracht en vervolgens gevaccineerd door dierenarts Dr. Mariana, met de "Touch"-procedure, en het werkt zelfs bij de meest gevoelige katten. Ik heb onderzoekers zien terugkomen met de cameravallen, na een ecologisch onderzoek in de omliggende gebieden, ik heb antilopen zien grazen, er is wild aanwezig en het is zeker interessant om periodiek een telling van de wilde dieren uit te voeren, zodat de cheeta's in een semi-natuurlijke omgeving kunnen rondzwerven. Toen mijn tijd erop zat, verliet ik het centrum met een gevoel van grote voldoening, verlangend om snel terug te komen. Zoveel cheeta's zijn moeilijk te zien en ik besef dat dit een geweldige kans voor me was om meer te leren over natuurbehoud. Ik ben CCF zeer dankbaar voor deze uitzonderlijke kans in Somaliland. Dank aan alle medewerkers en de managers, ik kom zeker terug!

Delen met vrienden