Werkende gastverhaal

Het bouwen van de infrastructuur voor natuurbehoud – Onderhoudsmannen in Somaliland

  • door Kenneth Kelley 9 september 2025
Het bouwen van de infrastructuur voor natuurbehoud – Onderhoudsmannen in Somaliland

In januari 2025 werd mij gevraagd of ik terug wilde keren naar het Cheetah Rescue and Rehabilitation Center (CRCC) in Geed-Deeble, Somaliland. Ik was er al eerder geweest, in 2023, om te helpen bij de bouw van een hekwerk voor het nog niet geopende complex. Met de zegen van de dierentuin van Oklahoma City en na overleg met mijn vrouw stemde ik toe. De reis stond gepland voor begin februari.

Terwijl ik met de voorbereidingen begon, maakte een andere man van mijn afdeling (Facilities Maintenance Technician Oklahoma City Zoological and Botanical Gardens), Billy McFarland, duidelijk dat hij wel wilde gaan. Rebecca Snyder, directeur natuurbehoud van de dierentuin van Oklahoma City, werkte samen met de afdeling public relations om financiering voor extra vrijwilligers te verkrijgen. Hun harde werk loonde. Dankzij een genereuze donatie van de Ad Astra Foundation kon Billy niet alleen gaan, maar kon ook een dierverzorger mee. Op het laatste moment ontstond er een noodgeval in de familie en kon de verzorger niet met ons mee. Een alternatieve reis in september zal hen echter wel helpen.

Billy en ik vertrokken op 1 februari 2025 uit Oklahoma City en begonnen aan de lange reis naar Afrika. Ik zal er geen doekjes om winden. De reis is het moeilijkste deel van het hele avontuur. Je moet je hoofd erbij houden en je snacks inpakken. Ik heb gemerkt dat de heenreis makkelijker is dan de terugreis. We vlogen naar Washington D.C. en brachten de avond door in een hotel. De volgende ochtend om 16 uur namen we onze vlucht van 10 uur. We wonnen 8 uur op de vlucht en waren de volgende dag om 6 uur in Hargesia, Somaliland. Op de terugreis vertrekt het vliegtuig om 3 uur vanuit Hargesia. Er is een tussenstop van 10 uur in Addis Abeba, Ethiopië. De vlucht van daaruit vertrekt om 16 uur. De vlucht duurt nog steeds 35 uur, maar als je dat doet terwijl je eigenlijk in bed zou moeten liggen, wordt het alleen maar moeilijker. Ik kan niet slapen in vliegtuigen. Dus uiteindelijk slaap ik 40 of XNUMX uur niet.

Bij aankomst op de luchthaven van Hargesia werden we opgewacht door Xamse (Hamza) van de CCF. Hij hielp ons met de douane en de bagagecontrole. We hadden 150 kilo aan gereedschap, diergeneesmiddelen en slagersmessen meegenomen. Xamses hulp was cruciaal, anders hadden we uren moeten besteden aan het uitleggen van al onze vracht. Eenmaal door de veiligheidscontrole op de luchthaven ontmoetten we Chris, de Country Manager van de CCF, en laadden we onze spullen in voor de reis naar de faciliteit. Voordat we de stad verlieten, maakten we nog een korte stop zodat Billy en ik wat benodigdheden konden inslaan. Ik ben een Coca-Cola-drinker en deze stop hielp mijn kwaliteit van leven te behouden. Met de suikerhoudende drankjes ingepakt, trokken we de woestijn in.

De rit van Hargesia naar de faciliteit duurt ongeveer 45 minuten over een gehavende zandweg. Het geeft je een eerste blik op de prachtige woestijn waar je kunt verblijven en die je kunt verkennen. Toen we bij de faciliteit aankwamen, was ik verrast door alle veranderingen die er waren geweest sinds mijn laatste bezoek in 2023. Het was een oase van planten, dieren en mensen geworden. Fruitbomen en moestuinen. Huishonden en vrij rondlopende gazellen. Het is een eerstewereldfaciliteit in een derdewereldland. We installeerden ons in onze kamers, elk met een bed, bureau, kledingkast en complete badkamer. We aten onze eerste maaltijd. Ik was erg blij om te zien dat Moses nog steeds aan het koken was. Hij kwam een ​​paar dagen na mijn bezoek in 2023 naar de faciliteit en is een uitstekende kok. Lasagne, hamburgers en T-bonesteaks met aardappelpuree en gestoomde groenten waren slechts enkele van de heerlijke maaltijden die we kregen.

Na een nachtje slapen begon het werk. We werden naar buiten gebracht om een ​​laagwaterovergang te bouwen over een rivier die in het regenseizoen als een woeste rivier stroomt. Het is gevaarlijk om met een voertuig over te steken en kan het moeilijk maken om de cheeta's in de achterverblijven te bedienen. We pakten ons gereedschap en ontmoetten de lokale mannen die de bouwploeg vormden. Twee mannen, Said (Saeed) en Hassan, werden aan ons toegewezen en we kregen de opdracht hen te leren hoe ze beton moesten opzetten, wapenen, storten en afwerken. Het werk begon met het verwijderen van aarde en puin uit alle hoeken en gaten van de rivierbedding. Vervolgens plaatsten we de eerste bekistingen en voegden we wapeningsstaven toe. Tijdens dit proces besloten we een reeks kleinere stortingen te doen. Met de beperkte voorraden was dat logisch. De volgende ochtend kwam de hele ploeg langs om met de hand de ruim 500 kilo cement, zand en water te mengen die nodig was om genoeg beton te maken voor de stort van die dag. Zodra de stort klaar was, zouden ze een hek bouwen en zouden Billy, Hassan, Said en ik de stort van de volgende dag opzetten. Deze hele operatie zou rond het middaguur voltooid zijn en de volgende twaalf dagen herhaald worden. Het eindresultaat was een drie meter brede betonnen weg die tijdens de regen begaanbaar was, waardoor de achterste helft van het complex bereikbaar was en de cheeta constante zorg kon ontvangen. Na de lunch zouden Said en Hassan zich weer bij de ploeg voegen en zouden Billy en ik het nieuwe beton onder water houden om scheuren in het oppervlak te voorkomen.

Na het werk, toen iedereen naar huis was, namen Billy en ik een van de CCF-trucks, en iedereen die met ons mee wilde, en we reden binnen de omheining om naar wilde dieren te zoeken. Dit was een van de mooiste momenten van ons avontuur. We vonden, in willekeurige volgorde, bavianen, wrattenzwijnen, mangoesten, spectaculaire spreeuwen (hierboven afgebeeld), wegloopvogels, luipaardschildpadden, rood- en geelbekneushoornvogels, Europese scharrelaars, dikdiks en vele anderen.

Het laatste deel van de laagwaterovergang bestond uit een helling aan de stroomafwaartse kant, zodat het water van de weg kon afstromen zonder turbulentie te veroorzaken die onder de weg vandaan zou kunnen spoelen. We stortten de helling en nadat deze enige tijd had geduurd om op te bouwen, kwamen alle medewerkers, bemanningsleden en vrijwilligers naar beneden en lieten ze hun naam in het beton schrijven (zie hieronder).

De lokale bemanning had er veel plezier in en het gaf hen een gevoel van eigenaarschap en verbondenheid. Bij ons in de dierentuin is dit niet mogelijk, dus Billy en ik hadden er ook plezier in.

We waren klaar met de oversteek en hadden nog drie dagen over van ons 3-daagse verblijf. Na een gesprek met Chris werd besloten dat een vuurkorf en bankjes een uitstekende aanvulling zouden zijn op het onlangs voltooide beachvolleybalveld. Dus op dag 15 begonnen we. Het begon rustig met wat kleine betonplaten als fundering voor de banken en de kuil. De volgende ochtend legden we betonblokken neer en vulden die met beton. Op onze laatste dag smeerden Said en Hassan cement op de buitenkant van de banken en de kuil en het veranderde in een prachtige plek waar mensen konden rondhangen en elkaar konden ontmoeten in de koelte van de woestijnnachten.

Op onze laatste avond in Geed Debble kwam Dr. Laurie Marker langs en we hadden een fijne avond met eten en mensen. We hebben gelachen, gepraat en afscheid genomen. Het was een fantastische reis naar een fantastische plek waar ze fantastisch werk leveren. Ik zal deze mensen met veel plezier en vaak herinneren. Dank aan de Oklahoma City Zoo, het Cheetah Conservation Fund, het personeel van Somaliland CCF, Jess Sorrentino van CCF Namibia en natuurlijk Dr. Laurie Marker. Zonder haar tomeloze inzet en toewijding was dit allemaal niet mogelijk geweest. Ze is een van mijn persoonlijke heldinnen en ik kijk uit naar haar jaarlijkse bezoeken aan onze dierentuin.

Als je de mogelijkheid hebt om vrijwilligerswerk te doen voor de CCF, doe het dan. Het zal jouw leven veranderen en het leven van de cheeta's die aan hun zorg zijn toevertrouwd.

Delen met vrienden