Werkende gastverhaal

Uitdagingen, worstelingen en ‘overwinningen’ van het dagelijkse natuurbehoud in Somaliland

  • door Elaine Lyford-Nojima 2 februari 2024
Uitdagingen, worstelingen en ‘overwinningen’ van het dagelijkse natuurbehoud in Somaliland

Bij mijn terugkeer van mijn eerste reis naar Afrika in 2016, waarin ik tien dagen in de bush had gewandeld en gekampeerd, wist ik dat ik terug wilde naar Afrika – maar dan wel op een manier die me dicht bij natuurbehoud zou brengen. Ik wilde de praktische kant, de uitdagingen en stressfactoren, de worstelingen en de 'overwinningen' van het dagelijks natuurbehoud zien. Toen ik hoorde dat vrijwilligers welkom waren bij het Cheetah Conservation and Rescue Centre in Geed Deeble in Somaliland, wilde ik er meteen heen. En in de maand die ik in het centrum doorbracht, kwam ik heel dicht bij natuurbehoud: van het elke vijf minuten registreren van mijn hartslag, pols en temperatuur tijdens een cheeta-operatie, tot het invoeren van medische testresultaten in de database, tot het snijden van geitenvlees om cheeta's te voeren, tot het toekijken hoe het personeel cheeta's medicijnen toediende, tot het leven met frequente stroomuitval, tot het horen spinnen en tjirpen van cheeta's op slechts enkele centimeters afstand, tot het zien rennen van prachtige, gezonde cheeta's in hun ruime verblijven.

Naast andere taken en ervaringen bood ik ondersteuning en hulp aan Natalie ("Nat") en Tom, zeer ervaren, slimme en oplettende medewerkers die zorgen voor de ruim 80 "boskatten" van 1 jaar en ouder die relatief gezond zijn. Deze katten leven in grote verblijven met stenen, struiken, zand en bomen. Er zitten 1 tot 10 cheeta's in een verblijf, afhankelijk van hoe de cheeta met andere cheeta's omgaat, gestrest raakt door andere cheeta's, enz. Ik vergezelde Nat en Tom terwijl ze de cheeta's voerden, de cheeta's indien nodig medicijnen gaven, de verblijven controleerden om er zeker van te zijn dat ze veilig waren, enz.

Ik was gefascineerd toen Nat en Tom met me praatten over hoe ze de gezondheid van de katten in de gaten houden door ze elke dag nauwlettend te observeren terwijl ze ze voerden. Ze observeerden de gang van een cheeta, aangezien sommige van hen heupproblemen hadden door een gebrek aan voeding als welp: was de gang van de kat vandaag de dag duidelijker? Ze hielden in de gaten hoe goed een kat at – hoe enthousiast en hoeveel. Ze keken naar de ogen van een cheeta; speelde de herpes van die kat op of spuugde een spugende cobra gif in de ogen van een kat? Omdat de meeste van deze cheeta's al op zeer jonge leeftijd bij hun moeder waren weggehaald, hadden ze nooit van hun moeder geleerd om een ​​cobra te vermijden. Hoe gedroeg een cheeta zich – was de kat teruggetrokken, stil en reageerde hij op een roep wanneer Nat en Tom met eten arriveerden? Hun betrokkenheid en toewijding aan deze cheeta's werd weerspiegeld in hoe grondig ze de persoonlijkheid en het gedrag van elke kat kenden. Hun observatievermogen en geheugen waren opmerkelijk, vooral omdat ze zich vaak op drie meter afstand van de katten bevonden, buiten de omheining, terwijl ze elke kat bestudeerden en observeerden. Opmerkelijk!

Nat en Tom werkten nauw samen met Jamal, een lokale Somaliër die al enige tijd bij CCF werkte. Hoewel er een aanzienlijke taalbarrière was, werkten ze uitstekend samen. Ze respecteerden elkaar duidelijk, genoten van elkaar en genoten van het samenwerken voor de cheeta. Hoewel we misschien een natuurprogramma hebben gezien waarin een cheeta en haar snelheid en gratie tijdens het rennen centraal staan, is het een ontroerende, diepgaande en emotionele ervaring om een ​​cheeta te zien rennen zoals ze hoort te rennen.

Delen met vrienden