Vrijwilligersverhaal

Werkende gastverhaal

Leven in Somaliland voor een CCF-vrijwilliger

  • door Alison Wheeler 2 februari 2022
Leven in Somaliland voor een CCF-vrijwilliger

Sinds mijn bezoek aan CCF in Namibië , waar ik leerde over hun holistische aanpak om cheeta's in het wild te houden, wilde ik graag ook de CCF-vestiging in Somaliland bezoeken. Die is heel anders en meer gericht op de zorg voor cheetawelpen die in beslag zijn genomen van stropers. Ik ben dol op cheeta's en wilde ze graag nog een keer helpen. Het is bovendien een mooie besteding van mijn opgebouwde vakantiedagen tijdens de COVID-19-pandemie.

Ik heb het eindelijk gehaald – ondanks de voortdurende COVID-regelwijzigingen en de gevolgen van de oorlog in Ethiopië voor het reizen. Ik kwam veilig aan op Hargeisa International Airport en gelukkig had ik al mijn ingecheckte bagage. Na een korte rit ontmoette ik Mark Natt, algemeen directeur van CCF, die me verwelkomde en me rondleidde door de drie safehouses. Safehouse 1 is waar de jonge welpen verblijven en Safehouse 2 en 3 zijn de verblijven van de oudere cheeta's (plus één luipaard – eveneens in beslag genomen door de illegale handel in wilde dieren).

Deze dieren zijn allemaal zo mooi, het was zo triest om ze in gevangenschap te zien, maar ze hebben het veel beter nu ze uit de handel zijn gehaald. Er zijn hier meer dan 70 cheeta's, allemaal in beslag genomen door het Somalilandse ministerie. Veel van hen werden gevangen genomen vanwege een conflict tussen mens en dier (hun moeders werden beschouwd als een bedreiging voor het vee) en waren onderweg om verkocht te worden aan handelaren in wilde dieren. Ze worden nu gerehabiliteerd van de nadelige gevolgen van de onmenselijke omstandigheden waarin ze vóór de inbeslagname leefden. Ze wachten nu op de voltooiing van het Cheetah Rescue and Conservation Centre van CCF, waar ze uiteindelijk naartoe zullen worden overgebracht. De nieuwe faciliteit wordt momenteel gebouwd in Geed Deeble, ongeveer een uur rijden ten noorden van Hargeisa.

Mijn eerste paar dagen waren geweldig, doorgebracht in Veilig Huis 1 met de jonge welpen. Ik heb geleerd hoe ik hun voedsel moet klaarmaken (kameel en geit met extra vitaminen), ze veilig moet voeren en hun verblijven moet schoonmaken. Een van de welpen, Sanu, zit in quarantaine omdat ze pas onlangs is aangekomen. Ze raakt geleidelijk aan gewend aan mensen en wordt minder bang voor ons. Soms was mijn rol gewoon om dichtbij haar te zitten en met haar te praten, zodat ze begon te begrijpen dat we haar geen pijn zouden doen. Ze bekeek de andere cheeta's vanuit haar kooi met grote interesse en leek zich bij hen te willen voegen – maar er zijn geen introducties toegestaan ​​tot het einde van haar quarantaine van 14 dagen!

Sanu eet

De gebouwen die CCF huurt als veilige huizen en voor de cheeta's en personeelsverblijven liggen allemaal heel dicht op elkaar, op slechts een paar minuten lopen langs brede, stoffige wegen rond grote pleinen, sommige met indrukwekkende gebouwen, andere leeg maar met muren eromheen. De buurt heeft veel ambassades en ngo-gebouwen en voelt vrij veilig aan.

Er is veel lokaal ondersteunend personeel, allemaal vriendelijk en geïnteresseerd in het werk. Het is een beetje vreemd om hier te zijn. Somaliland is een overwegend islamitisch land, dus vrouwen moeten hun haar bedekken en zich in het openbaar discreet kleden. We worden ook geadviseerd om 's avonds niet alleen rond te lopen, maar de CCF-medewerkers kunnen ons er goed mee rondleiden.

Buiten onze gebouwen staat de SPU (lokale politie) als beveiliging opgesteld. Het is een overheidsvereiste dat we hen inzetten, maar ik heb me sinds mijn komst hier niet echt onveilig gevoeld. Het is ook verplicht dat we een SUP-gebruiker bij ons hebben wanneer we Hargeisa verlaten en naar het platteland reizen.

Ik en een van onze politie-escorte.

Buiten onze faciliteiten loopt ook een roedel lokale honden rond. Dit zijn enkele van de honden die Dr. Carter heeft gesteriliseerd in zijn kliniek voor hondsdolheid en castratie tijdens zijn dienstverband. Honden worden in Somaliland niet vaak als huisdier gehouden, maar veel straathonden volgen ons overal. Misschien hopen ze op wat overgebleven vlees van de cheeta's.

Onlangs stond er een artikel in de krant over de Britse regering die voorstelde om Somaliland officieel als land te erkennen (momenteel is het geen erkend land, maar wordt het wel beschouwd als onderdeel van Somalië). De Somalische medewerkers waren enthousiast en vertelden het ons al voordat wij het wisten.

Somaliland straathonden
Ons bezoek aan de markt

Op een van mijn recente vrije dagen namen drie van ons een taxi naar het centrum van Hargeisa en genoten van een smoothie en cake in een van de hotels. Daarna slenterden we over de straatmarkt waar we talloze kleine kraampjes tegenkwamen met kleding, eten en gereedschap. Op wat "straat nummer 1" wordt genoemd, waren een paar moderne, westerse winkels, voornamelijk gericht op telecommunicatie. Hargeisa is een zeer uitgestrekte stad en er is veel armoede, maar ik heb er alleen maar vriendelijke mensen aangetroffen die graag met drie buitenlandse vrouwen praten en hun waren aan ons verkopen. Ze waren erg vriendelijk in hun verkoopaanpak, niet zo agressief als op andere openluchtmarkten die ik heb bezocht. Er is geen hoofdwaterleiding en watertankwagens kunnen niet door de achterstraten rijden, dus een vloot kleine ezels trekt vaten water op kleine karretjes.

Ezel waterkar

Delen met vrienden