Welpen betrokken bij illegale dierenhandel
-
- door Jess Martin 20 juni 2019
Als eerste vrijwilliger bij CCF Somaliland in september 2018 had ik het genoegen om met de eerste twaalf cheeta's te werken die de faciliteit destijds huisvestte. Onder hen waren Veepi, Indi, Harry, Shakir, de zes weerwelpen (Misty, Sunshine, Rainbow, Moonlight, Little Star, Cloud), Light as a Feather en natuurlijk Kidi. Mijn aanwezigheid was nodig om te helpen met de verzorging van Kidi en haar zusje en broertje, die allemaal pas drie dagen onder de hoede van het CCF-team waren toen ik aankwam. Ik had foto's van ze gekregen en wist deels wat ik kon verwachten. Ze waren ongeveer vier tot vijf weken oud, moesten flesvoeding krijgen, waren ondervoed en erg kwetsbaar. Ik wist wat me te wachten stond en was ook erg enthousiast om te gaan helpen.
Ik kwam rond het middaguur aan en Guenther haalde me op van het vliegveld. Ik weet nog dat het zo zonnig en warm was, en ik had er zo veel zin in! Ik had een nieuwe babyweegschaal, vlooienmiddel, riemen en halsbanden, en wat goedgekeurde speeltjes voor cheetawelpen meegenomen. Toen we aankwamen, liep ik meteen Guenthers kantoor binnen. De welpen werden hier in de gaten gehouden. Ik zette mijn koffer voor de deur van het kantoor en ging naar binnen om mijn project voor de komende twee weken te bekijken.
Toen ik ze voor het eerst zag, kan ik me alleen maar herinneren dat ik dacht: "O mijn hemel, ze zijn zoveel kleiner dan ik dacht!" Ze waren niet alleen klein, maar ook ondervoed en erg wankel op hun kleine, lange pootjes. Al met al leken ze echter in een ongelooflijke stemming. Ze speelden met elkaar, dronken flink tijdens de maaltijden en verkenden hun omgeving intens. Ik bracht het grootste deel van mijn tijd door met de verzorging van deze kleine baby's, ze voeden en de rommel opruimen (ze aten namelijk om de drie uur).
Cheetawelpen zijn erg moeilijk groot te brengen, zelfs in de beste omstandigheden. Na een dag begonnen de drie welpen hun interesse in drinken te verliezen. Het mannetje nam steeds minder melk, en hoewel ze nog steeds goedgehumeurd leken, maakte ik me zorgen om hun lethargie. Door constant op afstand te communiceren met Dr. Laurie Marker, de dierenartsen en verzorgers van CCF, namen zij het voortouw in mijn pogingen om de welpen te helpen. Eerst viel het kleinste meisje flauw en stierf binnen een paar uur. Ik zette de telefoon op de luidspreker met het CCF-personeel aan de andere kant en begon met borstcompressies en beademing. Ik probeerde haar te reanimeren, maar ze was verdwenen.
De tweede welp, Kidi (vernoemd naar een zeer sterke boomsoort die in Somalië voorkomt), was in een coma geraakt. Ze reageerde niet meer en haar tong was opgezwollen. De derde welp, het mannetje, was zwak maar dronk nog wel en reageerde wel. Hij leek het goed te maken, maar was de volgende dag al overleden voordat de zon opkwam.
Omdat de derde welp, Kidi, nog steeds in een coma-achtige toestand verkeerde, vroegen Dr. Laurie en haar adviserende dierenartsen of Neju en ik haar via een sonde konden voeden. Ze leidden ons door de procedure heen via gedetailleerde whats-upberichten. Dr. Laurie bleef de hele dag bij me. We slaagden erin haar via een maagsonde te voeden, en een paar uur later, gelukkig, hield haar tong op met zwellen en was ze weer normaal. Haar ogen begonnen te reageren. Ze begon te bewegen. We hadden haar teruggebracht. Het was het meest ongelooflijke wat ik ooit had gezien, en ik werk al twaalf jaar met cheeta's. We maakten ons nog steeds grote zorgen over de gezondheid van deze welp en over mogelijke ziektes die ze bij zich droeg. Daarom zaten we in quarantaine om de andere cheeta's te beschermen. Ik bleef dagenlang consequent bij haar in een geïsoleerde kamer totdat haar gezondheid verbeterde.
Naarmate de dagen vorderden, werd Kidi steeds sterker. Ze werd een stevige eter en begon zelfs te spelen. Ze rende achter papieren balletjes aan over de vloer en raakte steeds meer gewend aan wat we de "zoomies" noemden, waarbij ze steeds maar weer rondjes onder het bed door en aan de andere kant eruit rende tot ze uitgeput was.
We konden haar niet alleen laten, dus als ik sliep, hing ik mijn hand aan de rand van het bed, zodat ze me kon aanraken, en dat deed ze 's nachts ook vaak. Kidi was heel zelfstandig, deed altijd haar eigen ding en verkende de quarantaineruimte. Ze was erg luidruchtig tijdens het voeden en kwam direct voor haar flesje en supplementen.
Ze werd met de dag sterker en hield ervan om constant te spelen. Een van haar favoriete bezigheden was om met een schone tandenborstel over haar gezicht geborsteld te worden. Ze duwde haar gezicht erin en bleef er uren zitten, gewoon om me haar vacht te laten borstelen. Dit was een goede oefening om later vlooienmedicatie te kunnen gebruiken. We begonnen haar heel langzaam kleine stukjes vlees aan te bieden om te proberen, en niet lang nadat ik weg was, at ze vlees en maakte ze ook kennis met Light as a Feather (een welpje dat een paar weken ouder was dan zij). Ze hadden meteen een band, en hoewel Kidi ongeveer half zo groot was als Feather, of misschien nog wel kleiner, was ze de baas! Zo energiek als ze maar kon zijn, onafhankelijk en het meest volhardende dier dat ik ooit heb ontmoet, stal Kidi mijn hart.
Tijdens mijn verblijf heb ik ook mogen helpen met het vaccineren van alle cheeta's en het geven van vlooienmedicatie. Ik heb Neju's eerdere lessen van CCF-personeel verder versterkt, zoals hoe je goed met ze kunt spelen (en een paar cheeta's aan de lijn kunt uitlaten voor beweging), ze kunt borstelen en ze veilig kunt voeren. We hebben meer verblijven gebouwd voor cheeta's die nog moeten komen en het gebied voor de cheeta die al gehuisvest is uitgebreid om meer ruimte te hebben. We hebben het welpenverblijf gedesinfecteerd en een nieuw hokje naast Feather gebouwd voor wanneer Kidi later aan haar voorgesteld kon worden (zodat ze haar in eerste instantie konden zien, maar niet aanraken).
We hebben alle gegevens geordend, een whiteboard met protocollen en schema's gemaakt en het was geweldig! Ik kan niet wachten om terug te gaan en te zien wat alle vrijwilligers na mij hebben bereikt en hoeveel de cheeta's gegroeid zijn!
Gerelateerd lezen
-
October 20, 2025
Hoe voorkom je uitsterven? -
October 17, 2025
Twee CCF-reizen – Oost- en Zuidelijk Afrika