Stage

Natuurbehoud begint bij de mensen: lessen van CCF Namibië

  • door Sera Glass August 17, 2026
Natuurbehoud begint bij de mensen: lessen van CCF Namibië
Omschrijving: Een groep UW-studenten (Ruth Muyapa (links), ikzelf (midden) en Bliss Bonner (rechts)) neemt deel aan de CCF Kill ID-workshop, waar ze proberen te achterhalen wat een geit heeft gedood.

Afgelopen mei heb ik mijn eerste jaar van mijn masteropleiding Milieu, Natuurlijke Hulpbronnen en Maatschappij aan de Universiteit van Wyoming afgerond. Dit is onderdeel van een groter doel: werken in de wetenschapscommunicatie. Ik vind het geweldig om verhalen te vertellen via verschillende media en op een creatieve en toegankelijke manier belangrijke boodschappen over milieu en duurzaamheid over te brengen. De kans om meer te leren over CCF en hoe we hun communicatie over de bescherming van cheeta's zouden kunnen verbeteren, sloot perfect aan bij mijn interesses. Het was precies het soort werk dat ik na mijn master hoop te gaan doen.

Ik was nog enthousiaster toen we aankwamen en hoorden over de uitgebreide, gemeenschapsgerichte en praktijkgerichte processen die CCF gebruikt in haar natuurbeschermingsaanpak. Mijn thuisorganisatie in Wyoming, het Ruckelshaus Institute, is eveneens betrokken bij gemeenschapsgerichte projecten die onderzoek verbinden met de mensen die er baat bij hebben. Ik was benieuwd hoe het werk van CCF zich zou verhouden tot mijn werk thuis. Vanaf het begin was het duidelijk dat er meerdere lopende projecten waren die hieraan voldeden.

Een voorbeeld van zo'n gemeenschapsgericht project was het genetisch onderzoek van Lapaka Petrus, een masterstudent dierwetenschappen aan de Universiteit van Namibië. We raakten bevriend tijdens ons korte bezoek en deelden de uitdagingen waar promovendi mee te maken kregen, uitdagingen die internationale grenzen overstegen.

Onderschrift: Lapaka Petrus en ik voor het genetica-laboratorium van CCF, waar Lapaka haar onderzoek uitvoert.

Als sociaal wetenschapper gingen de details van haar genetisch-specifieke onderzoek volledig aan mij voorbij. Maar de aanleiding voor haar onderzoek wekte wel mijn interesse. Een dominante opvatting onder lokale Namibische boeren is dat cheeta's de schuldigen zijn van het doden van vee, wat leidt tot een toename van vergeldingsacties, waaronder vergiftiging en andere handelingen die niet alleen schadelijk zijn voor de cheeta's zelf, maar ook voor hele voedselketens en leefgebieden. CCF vermoedde dat de demonisering van cheeta's door boeren waarschijnlijk voortkomt uit het feit dat cheeta's overdag tot de meest zichtbare roofdieren behoren. Het was nooit bij me opgekomen dat de zichtbaarheid van cheeta's in vergelijking met andere roofdieren een negatieve invloed zou kunnen hebben op hun reputatie onder boeren.

Het onderzoek van Lapaka was een voorbeeld van hoe CCF een gemeenschapsgerichte aanpak hanteert om de bescherming van cheeta's te bevorderen. Door uitwerpselen van roofdieren te onderzoeken, levert CCF bewijs dat cheeta's niet de voornaamste roofdieren van vee zijn. Zo pakte CCF ook de zorgen en misvattingen van boeren aan en verbeterde de tolerantie voor cheeta's onder Namibische boeren. Wie had gedacht dat uitwerpselen zoveel positieve verandering teweeg konden brengen?

Omschrijving: Ik kijk over Lapaka's schouder mee terwijl ze pipetten gebruikt om haar monsters voor te bereiden op PCR-analyse.

Een terugkerend thema tijdens onze tijd bij CCF was dat veeaanvallen en de gevolgen daarvan voor boeren een grote uitdaging vormen voor het verbeteren van de tolerantie van cheeta's ten opzichte van dieren in Namibië. In de wereld van milieu en wilde dieren wordt dit aangeduid als "mens-dierconflict".
Tijdens onze reis hadden veel van de CCF-programma's die we zagen betrekking op het aanpakken van conflicten tussen mens en dier, met name tussen boeren en cheeta's. Naast het onderzoek van Lapaka, de workshops voor boeren over het identificeren van gedode dieren en het programma "honden redden katten" voor het bewaken van vee, ondersteunde het onderzoek van promovendus Valencia Shipapo de inspanningen van CCF om conflicten tussen mens en dier aan te pakken. Net als Lapaka's onderzoek richtte Valencia's werk zich op de boeren die de grootste impact kunnen hebben op de bescherming van cheeta's. Haar presentatie was een van mijn favorieten van de hele reis.

Valencia's onderzoek richtte zich op één factor in de aanpak van conflicten tussen mens en dier: het compenseren van boeren wanneer hun vee wordt gedood door roofdieren. Het identificeren van het dier dat hun vee heeft gedood, is noodzakelijk voor Namibische boeren om een ​​vergoeding van de overheid te ontvangen. Uit eigen ervaring, opgedaan tijdens de CCF Kill ID-workshop, kan ik zeggen dat dit geen eenvoudig proces is. Met zoveel potentiële roofdieren (waaronder huishonden! Ik had geen idee dat huisdieren zoveel schade konden aanrichten) in het landschap, vertrouwen boeren vaak op DNA voor identificatie.

Traditioneel moesten boeren vertrouwen op uitstrijkjes, een technisch en moeilijk proces dat vaak de expertise van een professional vereist, om het dier te identificeren dat hun vee had gedood. De moeilijkheid van identificatie via deze uitstrijkjesmethode zorgde ervoor dat velen afzagen van een vergoeding voor hun verliezen. Deze uitdaging bracht CCF ertoe alternatieve DNA-gebaseerde methoden voor identificatie van gedode dieren te onderzoeken. Het uitgangspunt van Valencia's onderzoek was om te onderzoeken of het verzamelen van haarknipsels in de buurt van bijtplekken een geschikt en nauwkeurig genoeg alternatief was voor uitstrijkjes. Ik was onder de indruk van het potentieel van het onderzoek om een ​​eenvoudiger, gemakkelijker en toegankelijker proces te creëren waarmee boeren zelf de identificatie van gedode dieren kunnen uitvoeren.

CCF signaleerde een knelpunt voor boeren – het gemak waarmee DNA van roofdieren kon worden geïdentificeerd – en startte onderzoek om dit probleem aan te pakken. Valencia's vooronderzoek wees zelfs uit dat het gebruik van haarknipsels mogelijk beter is dan het afnemen van monsters met wattenstaafjes. Dit onderzoek leverde niet alleen waardevolle gegevens op voor wetenschappers, maar maakte het identificatieproces van gedode dieren ook eenvoudiger voor boeren, waardoor hun kans op een vergoeding voor veeverlies uiteindelijk toenam.

Omschrijving: Lapaka (links) en Valencia (rechts) in het CCF Genetics Lab, bezig met hun respectievelijke onderzoeksprojecten.

Sinds mijn vertrek bij CCF heb ik nagedacht over hoe krachtig natuurbescherming kan zijn wanneer onderzoek wordt ingezet om plaatsgebonden, gemeenschapsgerichte problemen aan te pakken. Het typische onderzoek dat voortkomt uit natuurbeschermingsorganisaties en onderzoeksinstellingen (universiteiten, ik kijk naar jullie!) voldoet vaak niet aan deze standaard.

Wat me het meest opviel aan de projecten van Lapaka en Valencia was dat geen van beide begon met een geïsoleerde onderzoeksvraag. In plaats daarvan begonnen ze met een uitdaging vanuit de gemeenschap/praktijk. De wetenschap volgde daaruit. Als iemand die in de natuurbeschermingscommunicatie wil werken, is die les misschien wel het meest waardevolle dat ik uit Namibië heb meegenomen: effectieve natuurbescherming gaat niet alleen over het vergaren van kennis, maar ook over ervoor zorgen dat die kennis ten goede komt aan de mensen die dagelijks met wilde dieren samenleven.

Delen met vrienden