1998 en 2026: Het Cheetah Conservation Fund bekeken door de ogen van Camille
-
- door Molly Walters August 17, 2026
Toen ik vanuit Laramie, Wyoming, naar het Cheetah Conservation Fund vertrok, wist ik niet wat ik kon verwachten. Ik voelde me tegelijkertijd opgewonden, nerveus en nieuwsgierig. Dit was de verste reis die ik ooit had gemaakt en hoewel onze professoren ons allemaal een schat aan foto's en informatie gaven, had ik nog steeds veel vragen en was ik behoorlijk zenuwachtig.
Een boek dat ik tijdens de vlucht las, gaf me een goede tip. In 'Whatever You Do, Don't Run: True Tales of a Botswanan Safari Guide' van Peter Alison werd uitgelegd dat als je wilt reizen om bezienswaardigheden te zien, je naar Europa moet gaan. Maar als je wilt reizen voor een ervaring, moet je naar Afrika gaan.
Na acht dagen bij CCF te hebben doorgebracht, kan ik het daar volledig mee eens zijn.
Bij aankomst in het CCF was ik compleet overdonderd. Het was heet, stoffig en er waren veel cheeta's te zien. Wat ik niet had verwacht, was dat een van de meest memorabele momenten van mijn ervaring zou komen vanuit het perspectief van een gast die bij het CCF werkt.
Ik ontmoette Camille Guigliano voor het eerst in een Toyota Hilux uit 1995 tijdens een avondlijke wildtelling. Meteen merkte ik dat deze vrouw een echte wervelwind was. Ze was zo vrolijk en wist van een simpele autorit een leuk gesprek te maken. Ze aarzelde niet om haar eerdere verhalen over Afrika te delen.
Camille komt uit New York en was op haar vierde reis naar Afrika. Haar eerste contact met CCF begon bij Earthwatch in 1998, waar ze een hele maand werkte en leerde van alle medewerkers.
Achtentwintig jaar later keerde ze terug naar CCF, waar ze nostalgische gevoelens ophaalde en tegelijkertijd gloednieuwe avonturen beleefde.
"Er was iets aan Afrika en iets aan de ervaring dat me echt aantrok tot CCF," zei Camille. "De savanne is een belangrijk onderdeel van mijn ziel."
Voor mij voelde alles bij CCF nieuw aan, maar voor Camille voelde bijna alles anders.
"Ik was een beetje verrast en gedesoriënteerd," zei ze. "Het had niet meer die intieme sfeer van 1998."
Bijna dertig jaar eerder bestond CCF uit slechts een handvol gebouwen en een klein team van medewerkers en vrijwilligers.
“Er waren maar vier of vijf gebouwen, en het was heel primitief. Er was alleen elektriciteit van 7 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds, daarna viel die uit. Er was alleen internet in één grote ruimte met een computer,” zei Camille. “Dus we konden 's middags in die ene ruimte onze e-mail checken, en dat soort dingen is nu heel anders.”
Tegenwoordig opereert de organisatie op een totaal andere schaal.
De faciliteiten bieden werk aan meer dan 200 medewerkers, diverse gastmedewerkers en toeristengroepen van over de hele wereld. De campus zelf is bijna verdrievoudigd in omvang met nieuwe gebouwen, onderzoeksfaciliteiten, educatieve programma's en natuurbehoudsinitiatieven.
De werkervaring van Camille in 1998 was net zo anders als de campus er vandaag de dag uitziet.
"We hebben cheeta's onderzocht. Natuurlijk altijd onder begeleiding van medisch personeel, maar zij zeiden dan bijvoorbeeld: 'Oké, meet hun snijtanden'", vertelde Camille. "De cheeta's werden altijd licht verdoofd. Dat heet schemerslaap, waardoor ze hun spieren niet kunnen bewegen, maar wel wakker blijven."
Camille besefte hoe doodsbang de cheeta's zouden zijn geweest, maar grinnikte toen ze zich de grap herinnerde die onder de aardwachters de ronde deed over de ervaring vanuit het perspectief van de cheeta's. Hoe ze, eenmaal vrijgelaten in het wild, aan hun soortgenoten zouden uitleggen dat ze waren ontvoerd door buitenaardse wezens en aan experimenten waren onderworpen, met het risico dat ze door de andere cheeta's bespot en verstoten zouden worden vanwege hun bizarre verhalen.
Hoewel gasten die vandaag de dag nog steeds actief aan de slag gaan, een zeer praktische ervaring opdoen, zijn de natuurbeschermingspraktijken geëvolueerd. Gasten mogen de cheeta's niet aanraken, waardoor ze zo wild mogelijk blijven. Deze verandering weerspiegelt ook het bredere begrip van natuurbescherming.
"Het is jammer dat ze in gevangenschap leven bij CCF en niet in het wild," zei Camille.
Ondanks de geografische en routinematige verschillen is een van de grootste verschillen bij CCF nu de technologie. Die veranderingen werden nog duidelijker toen Camille terugdacht aan de voorbereidingen voor haar eerste reis naar Afrika.
"Ik vertelde mijn vriend (nu mijn man) dat ik een maand niet bereikbaar zou zijn," zei ze. "Hij zei: 'Ja, dat is geen probleem.' En ik zei: 'Nee, dat betekent dat ik je niet kan bellen.'"
Destijds was een maand lang verdwijnen zonder of met weinig contact onderdeel van de ervaring. Maar nu, dankzij sociale media, zorgt constante connectiviteit ervoor dat mensen over de hele wereld een kijkje kunnen nemen in het leven van CCF.
Camille merkte één ding op dat al die jaren constant is gebleven: de mensen. Veel daarvan is terug te voeren op de oprichtster van CCF, Dr. Laurie Marker.
"Iedereen werkt samen. Ze heeft duidelijk een heleboel fantastische mensen aangenomen met wie ik het genoegen heb gehad vriendschappen te sluiten," zei ze.
Dankzij deze mensen is CCF een zeer goed functionerende non-profitorganisatie die zich richt op het redden van de cheetah en het veranderen van de wereld.
“Daarnaast heeft de uitbreiding veel voordelen voor de bredere gemeenschap opgeleverd. Laurie redt dus niet alleen cheeta's,” zei Camille. “Ze redt een heel ecosysteem. En dat heeft mijn waardering voor wat zij en het team hebben bereikt, alleen maar vergroot.”
CCF heeft in de vele jaren sinds Camille terug is zoveel bereikt. Hoewel het redden van de cheetah de kern van de missie van CCF vormt, gaat het veel verder dan dat.
Na vier weken bij CCF te hebben gewerkt, keerde Camille terug naar New York City, met nieuwe herinneringen naast de oude.
"Het was druk; het was uitdagend. Het was werkelijk buitengewoon!" zei ze. "En dat was een transformerende ervaring – om te beseffen hoe je het leven echt kunt vereenvoudigen en tot de essentie kunt terugbrengen."
Camille keerde terug naar een plek die ze bijna dertig jaar niet had gezien en was getuige van hoe iets kan veranderen. Ik arriveerde bij CCF met een frisse blik en beleefde alles voor het eerst. Hoewel Camille en ik verschillende perspectieven hebben, waren we het eens over één ding: een bezoek aan Namibië en het Cheetah Conservation Fund is echt een transformerende ervaring. Vanaf de eerste dag dat je aankomt, word je ondergedompeld in een ervaring die je nooit zult vergeten!
Gerelateerd lezen
-
August 18, 2026
Vis op het droge -
August 17, 2026
Natuurbehoud begint bij de mensen: lessen van CCF Namibië