Lofrede voor de plaatselijke cheetah Rohini-Tallala
-
- door Becky Johnston 29 september 2021
Luister naar Rohini's lofrede, geschreven door Becky Johnston, cheetaverzorger bij CCF, en voorgelezen door Brian Badger, directeur natuurbehoud en outreach bij CCF, terwijl u door een diavoorstelling met herdenkingsfoto's bladert. De volledige tekst is beschikbaar onder de galerij.
Rohini Tallala
Rohini Tallala, of Rohini of Roh zoals we haar kortweg noemden, arriveerde in 2010 bij het Cheetah Conservation Fund toen ze ongeveer een maand oud was. Nadat ze haar moeder had verloren, werd ze opgehaald door overheidsfunctionarissen van het Ministerie van Milieu, Bosbouw en Toerisme. Helaas hadden ze geen manier om het angstige welpje vast te houden totdat CCF arriveerde, dus wikkelden ze haar poten en voeten in met ijzerdraad om haar stil te houden. Na aankomst bij CCF bracht ze de eerste twee weken door met tjilpen en roepen om haar moeder en familie. Gelukkig konden Dr. Laurie Marker en het CCF-personeel optreden als vervangende ouders en verzorgers, totdat er nog een jong welpje, Polly genaamd, arriveerde. De twee vrouwtjes raakten meteen gehecht en werden de beste vriendinnen. Rohini kreeg haar unieke naam van Rohini Tallala, de vrouw van de voormalige Amerikaanse ambassadeur in Namibië – Jeff Bader. Nadat ze Namibië had verlaten en terugging naar de Verenigde Staten, werd Rohini een van onze CCF-trustees en is ze al lange tijd een vriendin. Wanneer Rohini als bang jong welpje haar familie riep en tjilpte, zong Dr. Laurie een uniek Rohini Tallala-liedje voor haar, wat haar altijd leek te kalmeren. Zelfs als volwassene leek Rohini Lauries stem altijd te herkennen en luisterde ze aandachtig wanneer Laurie voor haar zong.
Als je eenmaal wat tijd met de cheeta's hebt doorgebracht, besef je dat elk individu net even anders is en vind je unieke manieren om ze uit elkaar te houden. Soms zijn het hun oren, of sommige hebben hele witte puntjes aan het uiteinde van hun staart. Rohini's unieke kenmerk was dat ze er altijd een beetje boos of geïrriteerd uitzag. Als je naar haar gezicht keek, zakten haar wenkbrauwen lichtjes over haar ogen, wat een frons en een geïrriteerde blik creëerde. Hoewel ze er boos uitzag, kon het niet verder van de waarheid liggen. Hoewel ze soms wat afstandelijk kon zijn en genoot van haar persoonlijke ruimte, was Rohini een heel lief en makkelijk in de omgang cheeta. Ze was altijd een van de eersten die kwam opdagen voor eten en liet het ons weten als we te laat waren met haar ontbijt. Ze rende graag achter onze voerwagen aan en deed het lijken alsof het makkelijk was, en haalde ons vaak in als de wagen wat langzaam op gang kwam. Ze was altijd een favoriet bij de gasten, omdat ze vaak snoepjes uit de lucht ving als ze die in de perfecte hoek gooiden – vijf of zes achter elkaar was haar record! Ze hield van rennen, maar was niet altijd gecharmeerd van de andere training die we met onze cheeta's doen: kooitraining. Veel van onze cheeta's zijn al van jongs af aan bij ons, maar houden er niet van om aangeraakt of vastgepakt te worden. Om procedures zoals bloedafname of jaarlijkse vaccinaties uit te voeren, trainen we ze om in een kleinere metalen kooi te komen, die ze opgesloten houdt en onze handen veilig houdt terwijl we ze injecteren. We gebruiken altijd hun voer tijdens de training, maar Rohini moest altijd eerst iedereen in de groep in de gaten houden voordat ze haar stukje kwam halen, gewoon om er zeker van te zijn dat het veilig was. Ze probeerde ons altijd te slim af te zijn door haar achterpoten zo ver mogelijk uit te strekken tot ze nog steeds buiten de kooi waren. Maar ze kon wel haar stuk aan de andere kant bereiken, waardoor we haar niet konden insluiten. Hoewel het ons werk soms moeilijker maakte, vonden we het heerlijk om met Rohini en haar unieke persoonlijkheid te werken.
Cheeta's in gevangenschap zijn echte gewoontedieren en houden van routine en regelmaat. Onderdeel van die routine is dat de cheetaverzorgers elke dag een visuele gezondheidscontrole uitvoeren bij elke individuele cheeta. We controleren of er geen fysieke problemen zijn zoals zwellingen of wonden. We controleren ook hun gedrag: gedragen ze zich zoals ze normaal doen, hebben ze trek in eten of rennen ze graag achter onze auto aan? Deze controles stellen ons in staat om eventuele gezondheidsproblemen direct op te sporen en te behandelen met de hulp van onze dierenartsen. Helaas zijn cheeta's wilde dieren en kunnen ze ziektes goed verbergen totdat het te laat is om ze te behandelen. Rohini had zich de afgelopen weken goed gedragen, goed gegeten en zich gedragen zoals ze normaal zou doen. Plotseling daalde haar temperatuur 's nachts tot gevaarlijke waarden, stopte ze met eten en was ze extreem zwak en lethargisch. Bloedresultaten wezen op een infectie en multi-orgaanfalen. Ondanks de inspanningen van Dr. Laurie, onze dierenartsen en het cheetateam, verbeterde Rohini's gezondheid niet, zelfs niet met 24-uurs zorg. Er werd besloten Rohini te laten inslapen, zodat ze geen pijn meer zou lijden. Het was een plotseling verlies voor ons team en voor haar beste vriendin Polly. Ze zal enorm gemist worden door het personeel van CCF, maar ook door de vele levens die ze heeft aangeraakt toen ze bij ons was.
Gerelateerd lezen
-
May 8, 2025
Help T-Swift om Begin Opnieuw -
5 april 2022
Lofredes voor Ron en Khayjay -
November 5, 2021
Veldscans en klinische onderzoeken met SoundVet