Inwonende cheeta's

Lofredes voor Ron en Khayjay

  • door Becky Johnston 5 april 2022
Lofredes voor Ron en Khayjay

Ron

Ron en zijn zusjes, Harry en Hermelien, werden in 2005 naar het Cheetah Conservation Fund gebracht nadat ze hun moeder hadden verloren toen ze ongeveer twee maanden oud waren. Vernoemd naar de populaire personages uit de Harry Potter-boekenreeks, waren ze altijd een populaire groep bezoekers, vooral met jonge kinderen. Hoewel hij ongeveer 45 kilo woog, was Ron vrij klein en tenger vergeleken met de meeste van onze andere mannelijke cheeta's. Mensen schatten hem vaak veel jonger in dan hij was vanwege zijn kleinere formaat en waren altijd erg verrast als we onthulden dat hij een van onze oudste cheeta's was.

Net als zijn zusjes tolereerde Ron mensen, maar voelde zich niet zo op zijn gemak als sommige van onze andere cheeta's. Hij hield erg van zijn routine, vooral rond etenstijd. Hij zat altijd geduldig te wachten op zijn eten, terwijl de andere mannetjes in zijn coalitie enorm opgewonden raakten, rondrenden en hun stem lieten horen. Hij was altijd erg geduldig met ons, ook al werden we af en toe aangestaard als de lunch laat was. Buiten etenstijd was hij het liefst zo ver mogelijk bij de verzorgers vandaan. Hij vond het heerlijk om een ​​fijne schaduwrijke boom te vinden om onder te liggen voor een middagdutje, waardoor hij moeilijk te zien was in het hoge gras, tenzij hij met zijn staart zwiepte of zijn kop optilde om rond te kijken. Toen hij ouder werd en naar een kleiner verblijf verhuisde, had hij zijn verzorgers goed getraind om zijn bak met eten rechtstreeks naar hem toe te brengen zonder dat hij een spier hoefde te verroeren. We verwenden hem altijd – hij verdiende het, want hij was bijna 17 jaar oud.

Een van mijn favoriete herinneringen aan Ron zal altijd zijn hoe hij de cheeta's op ons mechanische lokaasparcours deed. We lieten hem eerst rennen, vóór de andere mannetjes. Hij had een perfecte routine. Hij verstopte zich in het volle zicht op exact dezelfde plek bij onze motor die het lokaas aandrijft. Hij bleef zitten en wachtte. En wachtte. En wachtte. We konden het lokaas 5, 10, 15 keer langs hem heen laten gaan, en hij bewoog nog steeds niet. We konden het snel, langzaam, met gemiddelde snelheid langs hem heen laten gaan, en hij bewoog nog steeds niet. Hij was als Goudlokje – wachtend tot het precies goed was. Pas dan ging hij rennen. Hij was een geweldige hardloper, maar liet altijd zien wat cheeta's het beste doen: korte sprints. Soms deed hij een hele ronde, maar meestal haalde hij maar driekwart van ons parcours voordat hij begon te vertragen. Als positieve bekrachtiging voor het rennen lieten we hem daar altijd het lokaas vangen. En als we te langzaam met zijn lekkers naar hem toe liepen, stond hij op, liet het lokaas los en liep naar ons toe. Hij ging een meter of twee voor ons zitten alsof hij wilde zeggen: "Ik heb hem gevangen, ik wil nu graag mijn lekkers." Altijd de perfecte heer, hij nam zijn beloning heel netjes en voorzichtig van de lepel en ging dan onder een boom liggen om de andere mannetjes te zien rennen, meestal zonder er nog eens aan mee te doen. Het rennen is altijd een optionele activiteit voor de katten, en Ron was een goede gelegenheid voor onze gidsen om met gasten te praten over hoe cheeta's net als huiskatten zijn – ze doen wat ze willen, wanneer ze willen, punt uit.

Nadat hij het afgelopen jaar zijn coalitiegenoten Shunga, N'Dunge en Little C had verloren, werd besloten om Ron te verhuizen naar een nieuw verblijf naast het huis van Dr. Laurie en Dr. Bruce, waar hij extra aandacht en verzorging kon krijgen. We hebben ook zijn zusje Hermione bij hem ingetrokken, en hoewel ze elkaar grotendeels negeerden en in hun eigen ruimte bleven, denk ik dat ze zich allebei op hun gemak voelden in de wetenschap dat ze een broertje of zusje in de buurt hadden.

In het wild leven cheeta's doorgaans acht tot tien jaar. Met de juiste zorg kunnen we hun levensduur in gevangenschap verlengen, maar helaas kunnen zelfs de beste medicijnen de gevolgen van ouderdom niet ongedaan maken. Met zijn bijna 17 jaar was Ron een van onze oudste cheeta's in gevangenschap die ooit bij het CCF verbleven. Met regelmatige bloedonderzoeken, onderhuidse vloeistoffen om hem gehydrateerd te houden en een speciaal dieet van kip en gehakt, konden we hem een ​​tijdje comfortabel laten leven. Maar toen hij langzaam steeds minder interesse in eten kreeg, afviel en stopte met zijn dagelijkse wandeling rond zijn verblijf, wisten de verzorgers en het dierenartsteam dat het tijd was om afscheid te nemen. Ron was het laatste overgebleven lid van het Zweinstein-trio en we hopen dat hij zich nu bij zijn zussen en coalitiegenoten aan de andere kant van de regenboogbrug heeft gevoegd. Hij zal enorm gemist worden door zijn verzorgers en iedereen die hij in zijn vele jaren bij het Cheetah Conservation Fund heeft geraakt.


Khayjay

Khayjay kwam samen met zijn broer Peter en zijn zussen Tigerlily en Senay in 2010 naar het Cheetah Conservation Fund toen ze ongeveer drieënhalve week oud waren. CCF werd door het Ministerie van Milieu, Bosbouw en Toerisme (MEFT) gebeld om welpen op te halen die ze in beslag hadden genomen op de oostelijke gemeenschappelijke gronden, vlakbij de stad Okakara. Hun moeder was door de gemeenschappelijke boeren doodgeschoten nadat ze was gezien bij het vangen van zijn vee. Gelukkig werden de kleine welpen meteen naar CCF gebracht, want zonder hun moeder hadden ze het niet lang volgehouden. Ze kregen de bijnaam "OK Cubs" omdat ze uit Okakarara kwamen, en de vier pasten zich snel aan hun nieuwe leven bij CCF aan. Onder het toeziend oog van Dr. Laurie Marker, Dr. Bruce Brewer en een team van verzorgers bloeiden ze op en groeiden ze snel. Elk van de welpen had vaste verzorgers die voor hen zorgden en Khayjays favoriet en vaste waarde gedurende bijna zijn hele leven was Eli Walker.

Hoewel ze nestgenoten waren, ontwikkelde elk broertje of zusje zijn eigen persoonlijkheid en eigenaardigheden naarmate ze ouder werden. Khayjay was altijd verlegen en werd de "volger" van de groep. Wanneer hij werd geroepen om te voeren of door de voerkampen werd geleid voor de cheeta-run, was Khayjay altijd een van de laatsten, die zijn broertjes en zusjes volgde in plaats van voorop te lopen. Een mooie groepsfoto maken was bijna onmogelijk voor de vier. Eén cheeta keek altijd helemaal de verkeerde kant op of weigerde naar de camera te kijken. Meestal was dat Khayjay. Hij was ook het favoriete broertje of zusje van Tigerlily en zijn broertje Peter.

Alle vier de broers en zussen waren dol op routine en hielden niet van verandering (eigenlijk de meeste dieren niet). Als we hun voerbakken op een andere plek zetten dan normaal, ging Khayjay op zijn vaste plek zitten, staarde ons aan en keek heel verward. Vaak wachtte hij tot vlak voordat we de voerbakken neerzetten om te bedenken dat verandering niet zo eng was, en probeerde hij het de hele dag, als het betekende dat hij zijn eten kreeg! Ondertussen wachtten de andere katten ongeduldig op hun beurt om te komen eten. Hij had zijn verzorgers goed getraind – vooral bij de cheeta-rennen. Hij rende een beetje – niet heel ver en niet heel snel – voordat hij op de grond viel. Maar als een van zijn broers en zussen de lokaas te pakken kreeg, stond hij meteen op om te kijken of hij een extra beloning kon krijgen – hij ging zo dicht mogelijk bij de verzorgers zitten en stond zo in de weg. Om hem aan de kant te krijgen probeerden we alle trucjes die we kenden, maar vaak smokkelde hij er nog een snoepje of twee tussen voordat hij eindelijk wegliep, zodat we verder konden rennen.

Ondanks zijn eigenaardigheden was Khayjay normaal gesproken erg relaxed en kon hij zich niet door veel dingen boos of van streek maken. Toen er echter nieuwe welpen bij CCF arriveerden en hij niet langer als de "baby" werd beschouwd, was dat een heel verdrietige dag voor hem. Het verblijf van de OK-welpen was altijd dicht bij het kantoor van Dr. Laurie en Dr. Bruce, dat ook verbonden is met de welpenopvang. Omdat ze vanaf jonge leeftijd met de hand waren grootgebracht, genoten ze van de extra aandacht en kregen ze regelmatig tussendoortjes. Naarmate de nieuwe jonge welpen groeiden, verloren de OK-katten een klein deel van hun tuin aan de nieuwe welpen, en de welpenruimte werd groter naarmate de welpen groter werden. Khayjay zat bij het hek dat naar de opvang leidde en staarde naar de nieuwe welpen, of sluipte zelfs langs het hek, probeerde groot en stoer te zijn en zei tegen deze nieuwkomer dat hij van zijn terrein moest gaan. Uiteindelijk accepteerde hij dat deze indringer nergens heen ging, maar het was voor hem de gelukkigste dag wanneer nieuwe welpen naar de grotere tuinen verhuisden en hij dit kleine stukje van 'zijn' ruimte terugkreeg. Tot de volgende welp arriveerde, en het gebeurde allemaal weer opnieuw.

Elke dag voeren de cheetaverzorgers een visuele gezondheidscontrole uit bij elke individuele cheeta. Het belangrijkste dat we controleren, afgezien van duidelijke fysieke problemen, is hun gedrag. Cheeta's zijn echte gewoontedieren, en als ze plotseling afwijken van hun routine, kan dat wijzen op gezondheidsproblemen. Gelukkig hebben we een geweldige fulltime dierenartsenstaf ter plaatse bij CCF en kunnen we eventuele gezondheidsproblemen snel aanpakken. Cheeta's zijn echter nog steeds wilde dieren en zijn extreem goed in het verbergen van pijn of ziekte totdat het ernstig wordt. Onlangs stopte Khayjay plotseling met eten en werd hij stil en lethargisch. We wisten dat er iets mis was. Het dierenartsenteam maakte röntgenfoto's van hem, waaruit bleek dat er lucht in zijn maag en darmen zat. We pakken dit probleem meteen aan, maar Khayjay bleef stil en hij had nog steeds geen eetlust. Een paar dagen later werd er een kijkoperatie uitgevoerd, die eveneens geen duidelijke afwijkingen aan het licht bracht. Er werden medicijnen tegen de symptomen gegeven, maar Khayjay werd zwakker. Om zijn afnemende gezondheid te verbeteren, kreeg Khayjay een bloedtransfusie, waarbij hij het bloed van zijn broer Peter gebruikte. Op die manier probeerde hij Khayjays lichaam te helpen herstellen van de mysterieuze ziekte.

Ondanks de grote inspanningen van het dierenarts- en cheetateam wist Khayjay dat het tijd was om te gaan en overleed hij vredig in zijn eentje. De autopsie onthulde een grote tumor, verborgen in zijn darmen, die niet zichtbaar zou zijn geweest op röntgenfoto's of bloedonderzoek. Het mysterie kan misschien worden opgelost, maar helaas was het te laat voor Khayjay. Het was een plotseling verlies voor het team, en enorm verdrietig, vooral voor dokters Marker en Brewer en Eli Walker, die hem vanaf het begin hadden gevolgd. Hoewel Peter, Senay en Tigerlily hun leven ogenschijnlijk normaal hebben voortgezet, zijn wij hen extra zorg en steun blijven geven, terwijl we samen het rouwproces om hun broer doormaken. Khayjay was een geweldige cheeta om mee te werken en een fantastische ambassadeur voor zijn soort. Hij zal enorm gemist worden door iedereen hier bij CCF en door iedereen wiens leven hij in zijn tijd hier heeft geraakt.

Delen met vrienden