Inwonende cheeta's

Lofrede voor Resident Cheetah Harry

  • door Becky Johnston May 10, 2021
Lofrede voor Resident Cheetah Harry

Harry, haar zusje Hermelien en broertje Ron werden in 2005 naar het Cheetah Conservation Fund gebracht nadat ze hun moeder hadden verloren toen ze ongeveer twee maanden oud waren. Harry, vernoemd naar de populaire personages uit de Harry Potter-boekenreeks, was een foutieve geslachtsbepaling. Bij aankomst werd gedacht dat ze een mannetje was, en ze had een klein litteken op haar gezicht, vandaar de naam Harry. Maar ze leek de fout niet te deren, en we zeiden altijd dat Harry een afkorting was van Harriet, of iets wat vrouwelijker klonk. Het bood ons ook een goede gelegenheid om gasten te informeren over de verschillen tussen mannelijke en vrouwelijke cheeta's.

We merken dat cheeta's in gevangenschap, net als hun kleinere gedomesticeerde soortgenoten, erg gesteld zijn op routine. Ze houden ervan als alles elke dag hetzelfde blijft. Harry hield er vooral van dat haar leven op orde was. Ze vond het fijn als haar eten elke dag op hetzelfde tijdstip werd gebracht, dat ze 's ochtends vroeg uitgelaten werd en dat ze verder met rust werd gelaten. Ze was een extreem intelligente cheeta en voelde het meteen aan als er iets mis was. Ze stond extreem sceptisch tegenover alles wat nieuw was in het verblijf, en zelfs als haar eten een beetje vreemd rook, at ze het niet. Het maakte het erg moeilijk om haar medicijnen toe te dienen, omdat ze sommige medicijnen die we probeerden te verstoppen in snoepjes of in haar voer, kon ruiken.

Normaal gesproken beginnen we onze oudere cheeta's met een gewrichtssupplement, maar Harry begon er pas mee toen ze veel ouder was, omdat ze de tablet in de snack vond en die elke keer uitspuugde. Ze weigerde haar stukje vlees op te eten als we de tablet tot poeder vermalen en eroverheen strooiden. De jaarlijkse vaccinaties moesten altijd zorgvuldig worden gepland door het cheetaverzorgersteam, omdat we maanden van tevoren moesten beginnen met trainen om Harry vertrouwd te maken met de vangkooi die we gebruiken om ze veilig op te sluiten tijdens hun injecties. Ze wist dat er nooit iets goeds gebeurde in de vangkooi. Na maandenlang lokken met voer en veel complimenten van haar verzorgers, ging ze uiteindelijk naar binnen op de dag dat we haar nodig hadden. Maar dan moesten we weer helemaal opnieuw beginnen ter voorbereiding op de vaccinaties van het volgende jaar.

We hielden van Harry's koppige karakter, ook al maakte dat onze dagen soms wat uitdagend. Ongeveer een jaar geleden begonnen we Harry vreemd gedrag te zien. Normaal gesproken rende ze tijdens het voeren in volle vaart de voerbakken in, recht op haar voerbak af. Plotseling leek het alsof ze de deur niet meer kon vinden en moeite had om haar voerbak te vinden. Haar gang werd ook erg wankel en onvast. Ze werd ook een stuk rustiger en liet haar verzorgers haar benaderen en zelfs zonder aarzeling aanraken. Er was duidelijk niets mis met haar ogen, zoals staar, maar ze was 14 jaar oud, dus ouderdomsgerelateerde problemen waren iets wat we verwachtten. We verhuisden haar en haar zusje van het hoofdverblijf naar een kleiner "pensioenverblijf", waar ze samen konden zijn, maar een kleine ruimte waar Harry niet verdwaald zou raken en we haar gemakkelijk in de gaten konden houden. Met de hulp van ons veterinaire team hebben we haar medicijnen voor haar lever en nieren gegeven en zijn we haar elke dag subcutane vloeistoffen gaan toedienen. Dat zou een paar jaar geleden nog bijna onmogelijk zijn geweest.

Helaas haalde haar leeftijd haar uiteindelijk in en op 30 april 2021 werd besloten Harry te laten inslapen, zodat ze geen onnodige pijn of lijden zou ervaren. Ze zal enorm gemist worden door haar zus Hermelien, evenals door haar verzorgers. Ze was een fantastische cheeta en een fantastische ambassadeur voor wilde cheeta's overal ter wereld.

Delen met vrienden