Inwonende cheeta's

Lofrede voor Resident Cheetah B2

  • door Becky Johnston October 18, 2021

B2 arriveerde in 2014 bij het Cheetah Conservation Fund toen hij ongeveer zes maanden oud was. Vernoemd naar de B2-goudmijn vlakbij CCF, was hij een extreem angstig jong welpje en riep hij de eerste paar dagen eindeloos om zijn moeder. Hoewel Dr. Laurie Marker en Dr. Bruce Brewer hun best deden om vriendschap met hem te sluiten, was hij extreem mensenmoe en liet hij ze niet naderen. Gelukkig beantwoordde een andere volwassen mannelijke cheeta, Phoenix, zijn roep en de twee werden bijna onmiddellijk onafscheidelijk. Normaal gesproken leven mannelijke cheeta's in een coalitiegroep met hun broers en zijn ze niet vriendelijk tegen andere mannetjes. Phoenix was echter ook al op jonge leeftijd wees geworden en was extreem kalm en zelfverzekerd. Hij nam B2 onder zijn hoede en leerde hem dat het leven bij CCF niet zo slecht was. Zelfs toen hij ouder werd, zocht B2 altijd steun en begeleiding bij Phoenix, en de twee waren nooit ver van elkaar verwijderd.

Cheeta's zijn uniek omdat ze net als een huiskat kunnen miauwen. Maar omdat hij als jong welpje zo vaak om zijn familie riep, was B2's miauw heel uniek. Het klonk meer als een babykrokodil dan als een kat. Zijn verzorgers moesten er altijd om lachen als hij probeerde een grote, stoere cheeta te zijn en ons af te schrikken, maar er kwam dan een piepje uit zijn bek in plaats van een meer intimiderend geluid als een sissen.

B2 wantrouwde mensen altijd en hield er altijd van om afstand te houden van de verzorgers. Maar het hielp dat hij extreem gemotiveerd was door eten en dichter bij het hek kon worden gelokt voor bijvoorbeeld gezondheidscontroles, indien nodig. Zijn voedselmotivatie hielp ook bij dingen zoals de vangkooitraining. De vangkooi is een kleinere ruimte waardoor we procedures zoals bloedafname of vaccinaties kunnen uitvoeren, terwijl de cheeta wat meer ingesloten en stil blijft. Sommige katten zijn geen fan van de kleinere, meer besloten ruimte. Maar B2 was extreem gemakkelijk. Zolang er voer bij betrokken was, zat hij graag stil en at hij zijn maaltijd terwijl het dierenartsteam of het cheetateam hem prikte en porde. We waren echter altijd in een race om wie er als eerste klaar was – wij met onze procedure, of hij met zijn voer. Zijn gebit was nog in zeer goede staat, dus een gemakkelijk stukje vlees kon hij in 10 minuten of minder opeten als hij snel at. We moesten altijd extra voer bij de hand hebben voor het geval dat, wat hij niet erg leek te vinden.

Hoewel we cheeta's als wilde dieren beschouwen, geloven we dat ze emoties kunnen tonen. Toen Phoenix eerder dit jaar overleed, veranderde B2 in een andere cheeta. Hij riep constant zijn beste vriend en liep dag en nacht rond in het verblijf. Zijn eetlust was verdwenen en zijn ooit afstandelijke en soms agressieve gedrag tegenover zijn verzorgers werd stil en ingetogen. Toen hij eerder dit jaar longontsteking kreeg, moesten Dr. Laurie, samen met het dierenarts- en cheetateam, hard vechten om hem terug te krijgen. Hoewel we hem weer op de been hielpen, kreeg zijn lichaam helaas een zware klap te verduren. Zijn lever en nieren begonnen ermee te stoppen.

We konden hem behandelen met medicijnen, waar hij gelukkig erg geduldig mee was. Uiteindelijk kreeg de ziekte echter de overhand en konden we hem niets meer geven om zich beter te voelen. Er werd besloten om B2 te laten inslapen, zodat hij geen pijn meer zou lijden. Hoewel het een verschrikkelijk verlies was voor het CCF-team, is het een stuk makkelijker te beseffen dat hij zich nu weer bij zijn beste vriend Phoenix aan de andere kant heeft gevoegd. Hij zal enorm gemist worden door iedereen wiens leven hij hier tijdens zijn tijd heeft geraakt.

Delen met vrienden