Onderzoek

Project voor uitwerpselendetectie in Angola

  • door Tim Hofmann 27 januari 2022
Project voor uitwerpselendetectie in Angola

Na een lange pauze vanwege de covid-19-pandemie waren Enya en ik erg enthousiast om eindelijk ons ​​werk in Angola voort te zetten. De reisbeperkingen voor de teamleden uit Portugal, Angola en Namibië werden versoepeld en het aantal gemelde gevallen was zo gematigd dat we besloten de reis te maken. Na een paar weken voorbereiding gingen Enya en ik naar de grens tussen Namibië en Angola. Nadat we de grens aan de Namibische kant met succes waren overgestoken, stonden we voor gesloten poorten. Het grenspersoneel verzekerde ons dat we alleen met meer papierwerk konden passeren, omdat de grens opnieuw officieel gesloten was om de verspreiding van covid-19 te beperken. Hoewel we alle maatregelen om de pandemie te bestrijden volledig steunden, waren we toch gefrustreerd dat we zo dicht bij onze bestemming werden tegengehouden.

Nu we tussen twee landen vastzaten, hadden we veel geluk dat het grenspersoneel ons hielp om Namibië weer gemakkelijk binnen te komen. We waren nog niet klaar om op te geven, dus probeerden Enya en ik een hotel te vinden in het kleine grensstadje Nkurenkuru, terwijl onze collega's informatie probeerden te krijgen over wanneer de grens weer open zou gaan. Omdat het in Namibië niet gebruikelijk is om een ​​hotelkamer te delen met een hond, vonden we gelukkig een plek waar we konden overnachten. Gelukkig is Enya heel relaxed en wist ze met haar vriendelijke persoonlijkheid al snel alle medewerkers voor zich te winnen. Het stadje ligt vlak bij de Cubango-rivier, die later uitmondt in de Okavangodelta. Ik breng het grootste deel van mijn tijd door in de semi-aride gebieden van Namibië; het is altijd een ongelooflijke ervaring om deze rivier met zijn groene oevers en grote bomen te zien.

Na 4 dagen wachten besloten we dat we onze reis opnieuw moesten annuleren. Dat was voor ons allemaal erg teleurstellend, niet alleen vanwege de tijd die we er al in hadden gestoken, maar ook omdat het niet bevredigend is om thuis te komen zonder dat ons werk af is en zonder het land te hebben gezien waar we al 3 jaar in werken.

Daarom was ik des te enthousiaster toen we van plan waren om het in oktober opnieuw te proberen. De grens oversteken is altijd spannend, want we weten nooit wat we kunnen verwachten, vooral omdat ik met een hond reis. Verrassend genoeg was het helemaal geen probleem en staken we in recordtijd Angola over. Samen met onze Angolese en Portugese collega's was ik erg blij om de vijf uur durende rit naar Lubango te maken en te genieten van het ongelooflijke landschap.

We kwamen erg laat aan en hoorden bij aankomst van een van onze partners dat we hier opnieuw een paar dagen vast zouden zitten vanwege reisvertragingen door de pandemie. Gelukkig waren Enya en ik hier inmiddels aan gewend en genoten we bijna van de dagen met computerwerk, het bezoeken van lokale markten en andere voorbereidingen voor het veld. Desondanks waren we erg blij toen we eindelijk naar Cuatir Private Game Reserve vertrokken.

Oktober is de warmste tijd van het jaar in Angola, net voordat de regen begint die de lucht afkoelt. Dit is goed, want het betekent dat de mestkevers en de regen de uitwerpselen nog niet hebben verwijderd, waardoor we de kans krijgen om monsters te verzamelen die mogelijk maanden oud zijn. Maar het betekent ook dat we bij het eerste licht van de dag al in het veld moeten zijn om minstens twee uur te kunnen werken, zodat de hitte draaglijk is en Enya optimaal kan presteren. We moeten langer doorwerken om ons volle schema te beheren, maar naarmate het warmer wordt, zullen we steeds minder tijd vinden om Enya te vermoeien. Elke dag om half vier opstaan ​​is vermoeiend, maar het feit dat we overdag niet kunnen rusten omdat de hitte slapen onmogelijk maakt, maakt het juist lastig.

Het is hartverscheurend om Enya naast haar lunch te zien liggen, maar ik hoef maar op te staan ​​en ze staat weer op, klaar om aan de slag te gaan. Gelukkig werken Enya en ik al jaren samen en weten we wanneer een van ons een pauze nodig heeft. Het helpt om dwarsdoorsnedes te maken die eindigen bij of langs waterpoelen lopen, zodat ze kan afkoelen. Haar vreugde zien als ze in het water springt is prachtig, maar het frustreert ons nog meer als ik haar moet tegenhouden uit water waar krokodillen een potentieel gevaar voor haar vormen.

Er zijn talloze momenten die heel bijzonder zijn en die me de kans doen waarderen om op zo'n afgelegen en wilde locatie te werken dat ik ze niet allemaal kan beschrijven, maar ik wil graag twee verhalen delen die me blijvende herinneringen bezorgen. Op een nacht maakte Enya me wakker met het zachtste en zachtste geblaf dat ik ooit van haar heb gehoord. Het klonk eigenlijk als 'Hé, je moet echt wakker worden, maar wees stil'. Ik hoorde meteen dat er iets buiten onze open ramen was en ik deed het gordijn open. Omdat het volle maan was, verwachtte ik helder zicht op wat het ook was, en het verraste me dat het pikdonker was, maar een seconde later realiseerde ik me dat mijn zicht simpelweg werd geblokkeerd door een olifant die vlak voor ons raam stond te plassen, wat het geluid van, nou ja, stromend water verklaarde.

Enya en ik zaten onder mijn slaapzak een paar minuten te kijken hoe hij de bomen in ons kamp vernielde voordat we weer gingen slapen. Het zijn die momenten die zo bijzonder voelen, niet alleen omdat het zo dichtbij is, maar ook omdat ik, mijn hond en dit majestueuze dier samen een moment delen, waar de olifant vast het minst om gaf. De volgende ochtend moest ik ontdekken dat hij op weg was om onze keukenhut volledig te vernielen en ik voelde me een beetje schuldig over mijn persoonlijke ontmoeting, terwijl iedereen alleen maar van een koud ontbijt kon genieten.

Op een andere dag stonden we op het punt om onze ochtendtransect te beginnen toen we een grote roedel Afrikaanse wilde honden tegenkwamen. Dit was ongelooflijk bijzonder voor mij, omdat ik ze zo'n 15 jaar geleden maar één keer in het wild had gezien en al een tijdje samen met Enya naar hun uitwerpselen zocht. De realisatie dat onze transect slechts zo'n 200 meter verderop zou beginnen, maakte onze ranger een beetje nerveus. Enya was echter volkomen kalm, tijdens de waarneming en tijdens de transect, maar ik moet toegeven dat de ranger en ik aan het eind van de ochtend een pijnlijke nek hadden van het over onze schouder meekijken. Een paar dagen later was hetzelfde team aan de overkant van een kleine vallei van waar we de honden eerder hadden gezien. Terwijl we bezig waren met het verzamelen van uitwerpselen uit een hyena-toilet, merkte ik dat Enya's oren omhoog stonden en dat haar lichaam alert leek terwijl ze de vallei in keek. Ik volgde haar ogen en zag dezelfde roedel honden naar ons toe komen.

Ik kan alleen maar zeggen hoe ongelooflijk trots ik ben op Enya, die geduldig naast me wachtte en volkomen kalm bleef, terwijl ze de honden in de gaten hield. De situatie was nooit gevaarlijk, want de honden zagen ons al vroeg en waren gewoon nieuwsgierig, omdat ze niet gewend zijn aan veel mensen in hun park. Ze kwamen tot wel 50 meter op ons af, keken en snuffelden aandachtig en gingen toen weer verder. Het is altijd bijzonder om dieren te voet te ontmoeten, en zeker als het om iets zo zeldzaams gaat als Afrikaanse wilde honden.

Dit jaar was onze meest succesvolle reis en we hebben het aantal gevonden uitwerpselen meer dan verdubbeld. Hoewel de hoeveelheid uitwerpselen belangrijk is, is de kwaliteit van Enya's prestaties minstens zo cruciaal voor mij. Ik was enorm blij dat Enya het goed deed en zelfs aangaf dat ze uitwerpselen had door er in beide studiegebieden naast te gaan zitten (foto 8).

Dit betekent dat onze belangrijkste doelsoorten, de cheeta en de Afrikaanse wilde hond, hoogstwaarschijnlijk door ons team zijn aangetroffen. Het is lastig om monsters aan te wijzen die zo ver van ons reguliere trainingsgebied op CCF-terrein liggen, omdat de monsters waarschijnlijk een andere geur zullen hebben, omdat de donordieren mogelijk een ander dieet hebben en tot verschillende populaties behoren. Het vermogen om de uitwerpselen alsnog aan de juiste soort te koppelen, heet generaliseren en ik ben er erg trots op dat Enya en mijn training hun vruchten hebben afgeworpen.

Delen met vrienden