Onderzoek

Radio- en GPS-trackingtraining in het Erindi Private Game Reserve

  • door Justin Moya August 26, 2022
Radio- en GPS-trackingtraining in het Erindi Private Game Reserve

Mijn naam is Justin Moya, ik kom uit Katima Mulilo, in het noordoosten van Namibië. Ik ben cheetaverzorger bij Cheetah Conservation Fund. Ik ben gepassioneerd door de natuur en gedreven door een verlangen om met wilde dieren te werken. Ik was enthousiast over de mogelijkheid om een ​​week te trainen in het volgen van cheeta's met radio- en gps-halsbanden in Erindi Private Game Reserve. Het reservaat ligt ten zuidoosten van Omaruru in Namibië. De vijf mannelijke cheeta's die we volgden (Ben, Thor, Loki, Max en West) waren geredde weesjes, gerehabiliteerd en vrijgelaten in Erindi. Het was geweldig om ze in het wild te zien, omdat ik voor ze mocht zorgen terwijl ze bij CCF waren.

De ervaring die ik heb opgedaan en de kennis over halsbanden (zowel radio/VHF als GPS) waren gewoonweg fantastisch. Ik begreep hoe alles in het veld werkt. De GPS op de halsband zou idealiter laten zien waar de cheeta's zijn geweest en wat hun bewegingspatroon is, en geeft ons ook elke twee uur de locatie van de cheeta's. Zo ontstaan ​​activiteitsclusters. Het is in feite een diagram van locatiepunten die dicht bij elkaar liggen, die vervolgens door ecologen in het veld worden gecontroleerd om sporen van cheeta's te vinden. Afhankelijk van het tijdstip van de dag (idealiter voor de avond) controleren we de locaties op tekenen van gedode dieren. We zoeken ook naar tekenen van slaap- of rustplaatsen. De recent bekende GPS-locaties van de cheeta's worden gebruikt als uitgangspunt voor het volgen van de cheeta's via VHF om ze visueel te kunnen zien. Wanneer we een beeld krijgen, controleren we vervolgens of ze in goede gezondheid verkeren en geen verwondingen hebben, enzovoort.

17 april was de eerste dag. We vertrokken rond 9 uur 's ochtends vanaf het CCF-centrum. Na 2-3 spannende uren rijden kwamen we rond 12 uur aan in Erindi. Na een uurtje rust waren we klaar om met de training te beginnen. We gingen de bewegingsclusters (een groep vergelijkbare punten die de GPS-locatie kunnen bepalen) controleren aan de hand van de GPS-locaties van de cheeta's. Ze hadden zich een dag voor mijn aankomst gevormd en we waren bezig met onderzoek om te zien of er tekenen waren van een prooi. Helaas vonden we niets, wat betekent dat ze de vorige dag niet succesvol hadden gejaagd. Later die dag gingen we weer het veld in. Ik kreeg de opdracht om de vijf mannelijke cheeta's op te sporen die onlangs waren vrijgelaten. Ik gebruikte de GPS-locatie als startpunt voor mijn tracking. Het was slechts een kwestie van tijd voordat we ze zouden vinden. Ik kon een signaal ontvangen van de VHF-halsband met behulp van de richtantennes, waarna we het signaal volgden naarmate het sterker werd totdat we de cheeta's in beeld kregen. Ze vonden het helemaal niet erg dat we dichtbij kwamen. We gaven ze water te drinken en controleerden ze alleen even om er zeker van te zijn dat ze geen verwondingen hadden en dat ze er goed uitzagen. Daarna lieten we ze met rust zodat ze konden jagen.

Op de tweede dag, in de ochtend, gingen we een van de oude groepen bezoeken die zich een paar dagen voor mijn aankomst hadden gevormd. We vonden geen enkel spoor van een prooi, behalve vogelveren en sporen van plekken waar we bewijs van slaap konden zien. Later in de middag zetten we ons op om de vijf mannetjes opnieuw op te sporen, maar helaas wilde onze volgwagen niet starten vanwege een mechanisch probleem. We hadden Eli's persoonlijke wagen, dus stapten we in plaats daarvan in dat voertuig. Vervolgens bezochten we een van de recente groepen, maar het was slechts een rustende groep. Uiteindelijk spoorden we ze op, deze keer kwamen we wat dichterbij. In onze poging om ze van dichterbij te bekijken, schrokken we ze en renden alle vijf weg. Misschien waren ze niet gewend aan het nieuwe voertuig dat hen naderde. Dit is gewenst gedrag en we willen dat ze op hun hoede zijn voor onbekende objecten en mensen.

De derde dag was fascinerend omdat we twee andere mannelijke cheeta's opspoorden, Oban en Talisker. Het zijn de kleinzonen van een door CCF gerehabiliteerde vrouwelijke cheeta, die ik gewoon onder een boom aantrof. Deze twee mannelijke cheeta's geven de voorkeur aan de savanne met meer open ruimte, weinig bomen en hoog gras. Dit helpt hen om op te gaan in de omgeving en onzichtbaar te zijn voor hun prooi. Er waren veel prooisoorten zoals impala's, wrattenzwijnen, blauwe gnoes, oryxen en springbokken. Later in de middag reden we weg om de vijf mannetjes opnieuw op te sporen, aangezien ze al twee à drie dagen geen prooi hadden gedood. Ik spoorde ze op en vond drie van de vijf cheeta's in een bosgebied met wat struikgewas. Ze aten een oryxkalf dat ze hadden gedood en hun buiken waren vol. Hun gezichten en bekken waren bedekt met bloed en het was net alsof ze naar National Geographic keken. Het was een geweldig gevoel, aangezien ze voorheen altijd door mensen werden gevoerd. Nu ze in het wild leven, leren ze dat ze zichzelf kunnen voeden en maken ze regelmatig succesvolle jachten. Het is een zeer belangrijke mijlpaal waar we blij mee zijn. De andere twee mannetjes van de groep van vijf waren nog steeds dichtbij. Ze bevonden zich op slechts 2 meter afstand van de plek waar de andere drie de prooi aan het opeten waren.

Cheeta's hebben tijd nodig om van hun instinct te leren wat ze moeten doen. Het doden van hun prooi vóór het eten is een belangrijke vaardigheid die ze moeten beheersen. We zagen de andere twee cheeta's proberen een ander oryxkalf te doden en begonnen het op te eten voordat we er zeker van waren dat het dood was. Als gevolg daarvan werden ze verstoord door drie volwassen oryxen die het kalf te hulp kwamen en erin slaagden te ontsnappen. De cheeta's volgden hen later, maar slaagden er niet in het kalf opnieuw te vangen. Deze dingen gebeurden vlak voor ons, op ongeveer 20 meter afstand. Omdat het in een open ruimte was, zagen we alles duidelijk. Het was gewoonweg verbazingwekkend en we hielden afstand om hun jacht niet te verstoren. Later op de avond waren we enthousiast om te controleren of ze hun prooi hadden gevangen op basis van wat de gps zou aangeven of de cluster die ze zouden hebben gevormd. In plaats van het tweede kalf te vangen, gingen ze terug om te eten wat de drie mannetjes van de prooi hadden achtergelaten, zoals we verwachtten.

De vierde dag zat vol verrassingen – de beste verrassing ooit. Eerst spoorde ik de vijf mannetjes opnieuw op, en we vonden ze in hetzelfde gebied waar ze een prooi hadden gedood. Ze zaten behoorlijk vol en waren niet van plan om veel te bewegen. We gaven ze water, ze dronken en verdwenen in het struikgewas. Eli gaf me de opdracht om een ​​dier genaamd 'Sphinx' op te sporen. Het was een geweldige kans om nog een cheeta op te sporen en het was een diepgaande volgervaring. Toen het signaal sterker werd en we heel dichtbij hen waren, kijkend in het hoge gras, zag ik plotseling deze geweldig mooie grote kat, een leeuw! Ik was zo blij dat ik niet kon geloven dat ik niet één leeuw had opgespoord, maar een troep van acht leeuwen. Drie waren volwassen mannetjes, twee vrouwtjes en drie welpen. Het was gewoonweg geweldig en ze waren natuurlijk zo kalm, maar ik kon mijn ogen niet geloven. Later op de avond gingen we naar een sundowner, want het was mijn laatste avond daar. Het was zo mooi om de zonsondergang te zien boven op een berg, met giraffen, olifanten en bruine hyena's. Zo'n prachtige natuur is gewoon adembenemend.

Op de vijfde en laatste dag van mijn training konden we de vijf mannetjes opnieuw opsporen. We bezochten ook een van hun recente groepen om te kijken of ze weer een prooi hadden gedood, maar het bleek slechts een rustende en slapende groep te zijn. Later gingen we op zoek naar een van onze vrouwtjescheeta's, Hella genaamd, maar we konden geen signaal van haar krijgen omdat ze buiten bereik was, dus moesten we vertrekken zonder haar te zien. We maakten plannen om haar snel terug te halen, zodat we haar monitoring konden voortzetten.

Over het algemeen was mijn training van begin tot eind echt geweldig. Ik heb veel geleerd over speuren, maar ook over de uitdagingen. Het was moeilijk om door dicht struikgewas te speuren waar je niet makkelijk doorheen kunt rijden, terwijl je je bewust bleef van de aanwezigheid van dieren zoals luipaarden, Afrikaanse wilde honden en leeuwen. Soms is het niet mogelijk om te voet door de bush te lopen om de groepen te controleren, maar vanwege de gevaren hebben we geen andere keuze dan overal naartoe te rijden. Het was geweldig om te ontdekken hoe het gebruik van halsbanden met zowel gps als marifoon het gemakkelijker maakt om cheeta's te zien of om vrijgelaten cheeta's in de gaten te houden. Het was een geweldige kans om van Eli Walker in het veld te leren en getuige te zijn van het prachtige landschap dat de natuur te bieden heeft.

Delen met vrienden