Onderzoek

Gobabis naar Otjiwarongo: de translocatie van vier vrouwtjes

  • door Ryan Sucaet December 5, 2012
Gobabis naar Otjiwarongo: de translocatie van vier vrouwtjes

Op 7 november 2012 werd een medewerker van het Cheetah Conservation Fund (CCF) opgeroepen om vijf cheeta's op te halen. Deze waren gevangen in vallen die een boer in de regio Gobabis in Namibië (ongeveer 6 uur rijden vanaf het hoofdkantoor van CCF) had uitgezet. Voordat het CCF-team arriveerde, kregen ze te horen dat een van de cheeta's, een jong vrouwtje, onder onbekende omstandigheden was overleden. De boer leidde het team door een doolhof van grind- en zandwegen en arriveerde uiteindelijk bij de plek waar de gevangen cheeta's zich bevonden. We troffen een kippenhok, een waterbak, een metalen vangkooi en een groep van vier zwaar gestreste vrouwtjescheeta's aan. Nadat we de situatie hadden beoordeeld, besloten we de cheeta's in houten kisten te vangen om ze terug naar CCF te vervoeren.

Gezien de hitte van de dag en het stressniveau van de cheeta's, werkte het team zo snel mogelijk en verplaatste uiteindelijk alle vier de katten, één voor één, naar de vangkooi en vervolgens naar de transportkrat. De lange reis naar huis was nog niet het einde van de dag. Rond 4:21 uur waren de CCF-medewerkers nog bezig met het opwerken van twee van de vrouwtjes. Eén was een ouder vrouwtje (00-3 jaar oud) en de andere was een oudere welp (~5 maanden). De twee katten leken in goede gezondheid te verkeren. De volgende dag werden de andere twee vrouwtjes opgespoord. Eén was een welp, die in goede gezondheid verkeerde, de andere was een volwassen vrouwtje, die er minder goed aan toe was. Dit vrouwtje had oude verwondingen aan en tussen haar poten en voetzolen. Vanwege de degeneratieve toestand van haar poten hielp dierenarts Axel van Otjiwarongo bij de amputatie van een van haar tenen, die ernstig gebroken was. Na de ingreep herstelde de cheeta normaal in een veilige, afgesloten quarantaineruimte. Zo werd voorkomen dat ze te veel zou bewegen en de wonden aan haar voeten zouden verergeren.

Het teefje, dat de naam "Toeless" kreeg, moest op 15 november naar de tandarts voor twee wortelkanaalbehandelingen van haar hoektanden en het verwijderen van een snijtand. Ze werd naar Otjiwarongo gebracht, waar de ingrepen werden uitgevoerd door haar menselijke tandarts en trouwe vriend, Dr. Profitt. Onder narcose werd de toestand van haar poten beoordeeld. Hoewel ze aanzienlijk beter werd, had ze nog meer tijd nodig om te genezen.

Drie weken later werd "Toeless" opnieuw onder narcose gebracht, maar dit keer kwam Dr. Profitt naar CCF om opnieuw een wortelkanaalbehandeling uit te voeren. In die periode werden haar voetzolen opnieuw gecontroleerd en die zagen er veel beter uit! Ze kreeg een satelliethalsband en de band tussen haar en haar vorige kippenhokgenoten begon te groeien. De volgende dag zaten de vier vrouwtjes allemaal in één hok, en alles verliep prima. "Toeless" leek te verlangen naar een groot hok waarin ze zich vrij kon bewegen, dus rende ze op en neer langs de omheining, terwijl de "moeder" en twee welpen zich in het gras verscholen en toekeken. Er was over het algemeen weinig interactie tussen de vrouwtjes.

De volgende dag, op 8 december 2012, ving CCF-medewerkers "Mom", het andere volwassen vrouwtje, dat mogelijk wel of niet de moeder is van de twee oudere, bijna zelfstandige welpen. Ze werd verdoofd en kreeg een GPS/VHF-halsband om. Na een snel herstel werden alle vier de vrouwtjes weer herenigd. We hielden het viertal nog een week bij elkaar en probeerden ze aan elkaar te binden door ze meerdere wrattenzwijnkarkassen te laten delen. De twee volwassen vrouwtjes vertoonden veelbelovend wild gedrag toen ze het karkas snel openden, wat een zeer lastige opgave kan zijn voor onervaren dieren. De twee welpen waren terughoudender en wachtten meestal met eten nadat het karkas al open was.

Uiteindelijk werden de vier vrouwtjes op 15 december opnieuw gevangen in transportkisten en in 45 minuten naar Bellebenno, het softreleasekamp van CCF, gebracht. Dit wildkamp van 4,000 hectare (bijna 10,000 acre) staat vol met wild van topkwaliteit waar deze katten zich mee kunnen voeden. Oryxen, elanden, koedoes, rode hartebeesten, steenbokken, duikers en wrattenzwijnen staan ​​allemaal op het menu, en deze tijd van het jaar is het kalfseizoen. We kozen voor deze locatie omdat de vrouwtjes hier de beste overlevingskansen zouden hebben, vooral als ze zich allemaal zouden opsplitsen.

Een kadaver van een wrattenzwijn werd in het midden van de vier kratten geplaatst waarin de cheeta's tijdelijk verbleven. De vrijlating vond plaats. De kratdeuren werden opgetild en de vier vrouwtjes renden naar buiten, in vier verschillende richtingen, zonder ook maar een blik op het vrijgelaten wrattenzwijn te werpen. Het CCF-team vertrok snel om hun gedrag niet meer te verstoren.

In de daaropvolgende dagen gaven de satelliethalsbanden van de twee volwassen vrouwtjes het CCF-personeel informatie over hun verblijfplaats. Ze bleven gescheiden van elkaar en "Mom" ging na de eerste dag van vrijlating naar het terrein van onze buren. De tweede dag verliet ook "Toeless" Bellebenno, maar keerde op dag drie terug. De locaties van de twee welpen zijn onbekend, omdat ze geen satelliethalsbanden hadden. Hopelijk kunnen verschillende cameravallen en het grondvolgteam van CCF de katten in de toekomst observeren om hun toestand te beoordelen.

Alle vrijlatingen zijn complex en moeten zorgvuldig worden overwogen, omdat elke cheeta anders is. Omdat deze vier vrouwtjes allemaal in het wild leefden voordat ze werden gevangen en gezond worden geacht, zijn onze verwachtingen ten aanzien van hun overlevingsvermogen hooggespannen. We zijn dan ook blij te weten dat er nog eens vier cheeta's terug zijn waar ze horen: in het wild. Het voortbestaan ​​van de soort hangt ervan af.

Delen met vrienden