Genetisch onderzoek: zo doen we dat in Afrika
-
- door Armaghan (leger) Nasim July 24, 2018
Momenteel studeer ik diergeneeskunde in de Verenigde Staten aan het Virginia-Maryland Regional College of Veterinary Medicine van Virginia Tech. Ik ben van plan om mijn carrière te richten op de internationale diergeneeskunde.
Ik heb ook een grote interesse in infectieziekten die wilde dieren treffen, met name zoönotische ziekten die ook mensen kunnen treffen. Daarom werk ik tegelijkertijd aan een masteropleiding Public Health.
Ik ben al sinds mijn jeugd gefascineerd door grote katachtigen, waaronder de cheeta, en Afrika. Onderzoek speelt een essentiële rol in de geneeskunde en het behoud van wilde dieren en is een groeiend onderdeel van de diergeneeskunde. Mijn klinische stages zijn deze zomer begonnen, wat me een ideale kans gaf om een aantal van deze stages in Afrika te voltooien. Ik kende CCF al een paar jaar en nam meteen contact met hen op om te vragen of er mogelijkheden waren om een stage te volgen in het geneticalaboratorium, met de mogelijkheid om ook enige tijd in de dierenkliniek door te brengen.
Na gesprekken met Dr. Anne Schmidt-Küntzel raakte ik geïnteresseerd in een pilotstudie waarbij DNA uit teken werd gehaald om de aanwezigheid van Babesia te detecteren. Babesia is een protozoaire (Apicomplexa) parasiet die via teken wordt overgedragen. Er zijn meer dan 100 soorten Babesia en deze kunnen een ziekte veroorzaken die bekend staat als babesiose bij een groot aantal verschillende wilde en gedomesticeerde dieren, waaronder cheeta's. De parasiet dringt rode bloedcellen binnen en beschadigt deze, wat leidt tot bloedarmoede bij het dier.
In 2010 werd een andere soort Babesia, Babesia lengau, bij cheeta's geïdentificeerd. De specifieke teken die als vector voor deze soort Babesia fungeren, zijn nog niet vastgesteld. Mijn project richtte zich op de ontwikkeling van een protocol om DNA te extraheren uit diverse teken die de afgelopen 20 jaar bij cheeta's bij het CCF zijn verzameld, om de aanwezigheid van Babesia in deze teken op te sporen. Zodra we de aanwezigheid van Babesia in sommige van deze teken met zekerheid kunnen vaststellen, kunnen we bepalen welke tekensoorten deze parasiet dragen en dus als vector fungeren.
Een extra complicatie bij de DNA-extractie was dat de teken die de afgelopen 20 jaar van cheeta's waren verwijderd, in spiritus werden bewaard. Idealiter worden monsters in ethanol bewaard, maar ethanol is vrij duur en genetische laboratoria hier hebben beperkte middelen. Om te bepalen of spiritus nadelige effecten had op het DNA, verzamelde ik teken van de geitenboerderij hier bij CCF en bewaarde ze in zowel ethanol als spiritus. Ik ontwikkelde een tijdschema voor wanneer DNA-extracties van deze teken moesten worden uitgevoerd om te zien of langdurige opslag in spiritus negatieve effecten heeft op het DNA en de DNA-extractie.
Ik heb Babesia positief kunnen extraheren en identificeren uit een aantal van de teken die ik van cheeta's heb verzameld, en ik heb het geslacht van deze teken kunnen identificeren. Dit project was een pilotstudie en ik hoop dat het geneticalaboratorium van CCF de financiering ontvangt om deze studie met een groot aantal verzamelde teken voort te kunnen zetten.
Terwijl ik het grootste deel van mijn tijd in het lab doorbracht met werken aan mijn Babesia-project, kon ik ook betrokken raken bij andere projecten in het lab. Ik mocht helpen bij het verzamelen van monsters van een genet die tijdens een autopsie was gedood. Monsters uit het spijsverteringsstelsel van alle carnivoren in dit gebied worden, indien mogelijk, verzameld om hun natuurlijke dieet te bepalen. Daarnaast mocht ik helpen bij het verzamelen van anaalklierafscheidingen van cheeta's tijdens lichamelijk onderzoek om te bepalen of de ontlastingsdetectiehonden van het CCF deze afscheidingen detecteerden bij het vinden en signaleren van cheeta-uitwerpselen.
Tijdens mijn tijd bij CCF heb ik ook behoorlijk wat tijd in de dierenkliniek doorgebracht. Ik heb mogen assisteren bij meerdere onderzoeken en medische keuringen van cheeta's. Ik had het geluk dat ik een bezoekende dierenarts-tandarts en een bezoekende dierenarts-oogarts mocht assisteren en van hen mocht leren. Naast het onderzoek van cheeta's heb ik ook sterilisaties en castraties van honden, een tongbiopsie bij een hond, ontwormingen van geiten en algemene medische keuringen van de geiten- en schapenkudde mogen bijwonen.
Voor mij persoonlijk was de grootste waarde van deze stage dat ik zelf de uitdagingen ondervond die gepaard gaan met het uitvoeren van dit niveau van onderzoek en geneeskunde in een ontwikkelingsland met beperkte middelen. "Laat me je eens zien hoe we het in Afrika doen" werd een veelgehoorde uitspraak die me aan het lachen maakte en me vaak verbaasde over de vindingrijkheid die het gebrek aan middelen creëerde. Na gewerkt te hebben in dierenklinieken, waaronder opvangcentra voor wilde dieren, en in een bacteriologisch laboratorium in de Verenigde Staten, was ik niet gewend aan beperkte hoeveelheden en soorten medicijnen en laboratoriumapparatuur. Ik stond constant versteld van het vermogen van het laboratoriumpersoneel en de dierenartsen om deze beperkingen te omzeilen zonder dat dit ten koste ging van de kwaliteit van hun werk en resultaten.
Omringd worden door studenten en professionals uit alle aspecten van natuurbehoud, van genetici tot ecologen, van dierenartsen tot hondentrainers en boeren, van over de hele wereld, was een geweldige ervaring. De succesvolle integratie van de verschillende aspecten van natuurbehoud was een eyeopener en inspirerend. Ik vind het jammer om CCF te verlaten, maar ik kijk ernaar uit om terug te komen!
Gerelateerd lezen
-
October 13, 2026
De val en opkomst van de cheetah