Onderzoek

De geschiedenis, habitat en prooi van een cheeta hebben invloed op hun verspreidingsgebied

  • door Brandy Morenko Campbell May 31, 2024
De geschiedenis, habitat en prooi van een cheeta hebben invloed op hun verspreidingsgebied

Samenvatting van het artikel: Landschappen herstellen met behulp van toppredatoren – De bewegingen van de cheetah (Acinonyx jubatus) onthullen het belang van ecologische en individuele contexten.

Onderzoeksauteurs: James Dimbleby, Bogdan Cristescu, Kathan Bandyopadhyay, Nicola Jane Rooney, Laurie Marker

Cheeta-beschermers maken steeds vaker gebruik van de herintroductie van gerehabiliteerde, geredde en verplaatste dieren om cheetapopulaties terug te brengen naar hun historische territoria. Het is echter een uitdaging om te bepalen waar een bepaald dier het beste gedijt. Omdat elke individuele gerehabiliteerde cheeta zijn eigen complexe sociale geschiedenis heeft en elke vrijlatingslocatie zijn eigen reeks uitdagende variabelen kan hebben, gingen onderzoekers na of ze beter konden begrijpen hoe een specifieke omgeving, in combinatie met verschillende sociale geschiedenissen, de beweging van een cheeta door het landschap beïnvloedt.

De ooit uitgestrekte savannes zijn langzaam maar zeker overwoekerd door doornige, bosrijke struiken. Dit beïnvloedt de jacht en de manier waarop hun prooi zich in het leefgebied beweegt. Cheeta's worden ook geconfronteerd met andere ernstige uitdagingen voor hun overleving, zoals vervolging door boeren, smokkel van welpen en verwondingen door andere roofdieren. Als gevolg hiervan worden de talrijke verweesde welpen, gewonde dieren of hinderlijke dieren die herplaatst moeten worden, essentieel voor het voortbestaan ​​van de populatie en de soort. De ervaren medewerkers en vrijwilligers van CCF zijn buitengewoon toegewijd aan de rehabilitatie van deze dieren en het rewilden van de dieren die dat wel kunnen. Hoewel sommige dieren lokaal zijn, andere niet inheems in het CCF-gebied, sommige in gevangenschap geboren en weer andere in het wild, brengen ze elk hun eigen aanpassingsvermogen voor rewilding met zich mee.

Onderzoekers van het CCF vergeleken 15 jaar GPS-halsbandgegevens van 17 cheeta's en verzamelden gegevens over de prooien die in de verschillende landschappen van het Centrale Plateau van Namibië leefden. De GPS-gegevens stelden onderzoekers in staat om te bepalen hoe ver en waarheen ze reisden. Deze groep dieren bestond uit wilde lokale dieren, wilde gerehabiliteerde lokale dieren, gerehabiliteerde en verplaatste dieren en wilde gerehabiliteerde en verplaatste dieren. De prooisoorten werden visueel waargenomen in de verschillende gebieden.

Tot verbazing van de onderzoeker lieten de gegevens zien dat lokale wilde cheeta's het verst zwierven, gevolgd door lokaal gerehabiliteerde dieren. Dit wordt vermoedelijk veroorzaakt door territoriaal gedrag. In jaren waarin grotere prooisoorten vaker voorkwamen, reisden de cheeta's, niet verrassend, minder ver, maar pasten ze zich aan om, indien nodig, verder te trekken wanneer grote prooien schaars waren. Cheeta's bleken ook ongebruikelijk grotere afstanden af ​​te leggen tijdens de schemering dan overdag. Deze bevinding bevestigt dat boeren hun vee niet tijdens de schemering en 's nachts zouden moeten laten zwerven. Eveneens niet verrassend is dat cheeta's zich ook minder verplaatsten in het koude, droge seizoen en dat mannetjes verder reisden dan vrouwtjes. Cheeta's die werden verplaatst en onbekend waren met een gebied, legden minder afstand af en waren mogelijk voorzichtiger in het verkennen en omgaan met andere cheeta's in het gebied. Gerehabiliteerde lokale cheeta's bleken ook grotere afstanden af ​​te leggen in de buurt van waterpoelen. Men vermoedt dat dit is om te voorkomen dat andere grote carnivoren de waterpoel gebruiken.

Het begrijpen van de bewegingen van dieren, zodat ze hun natuurlijke neigingen kunnen volgen, geeft natuurbeschermers de tools die ze nodig hebben om de overlevingskansen te vergroten van de weinige dieren die gerehabiliteerd en verwilderd kunnen worden. Met minder geschikte habitats voor grote carnivoren is het belangrijk om te bedenken dat cheeta's die minder bewegen, minder kans hebben op conflicten tussen mens en dier, zoals sterfte door verkeersongevallen. Deze studie leverde CCF-onderzoekers de gegevens op om aan te bevelen dat het nuttig kan zijn om eerst vrouwtjes vrij te laten, aangezien ze de neiging hebben om minder rond te zwerven. Dit kan helpen bij het vrijlaten van toekomstige mannetjes die zich in het gebied vestigen. Het benadrukte ook dat we nog maar weinig weten over hoe geïntroduceerde toproofdieren met elkaar interacteren in het ecosysteem, dus we moeten doorgaan met het observeren van vrijgelaten dieren om toekomstige beschermingsstrategieën te helpen bepalen.

Delen met vrienden