Leven bij CCF

Vrouwen in de wetenschap bij CCF

  • door CCF-personeel 11 februari 2017
Vrouwen in de wetenschap bij CCF

Door: Ashley Flaig, Aurora Johnston, Becky Johnston, Dr. Laurie Marker, Dr. Louisa Richmond-Coggan, Nadja le Roux, Paige Seitz, Teresia Robitschko

11 februari is Internationale Dag van Vrouwen en Meisjes in de Wetenschap, dus besloten we de vrouwen die bij CCF in Namibië werken in het zonnetje te zetten. Deze vrouwen die aan de frontlinie van natuurbehoud staan, wijden hun leven aan het redden van cheeta's in het wild. Hun levenspad naar CCF is net zo gevarieerd als de vrouwen zelf. Lees hieronder hun verhalen, in hun eigen woorden, en overweeg om het Vrouwen in de Wetenschap Manifest van de L'Oréal Foundation en de Organisatie van de Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (UNESCO) te ondertekenen.

V: Waar ben je geboren? Heeft je opvoeding invloed gehad op je wens om met dieren te werken?

Dr. Laurie Marker: Michigan, VS – Ja, ik ben opgegroeid met dieren. Mijn familie was actief in de landbouw. ​​Ik heb de keuzevakken van de Future Farmers of America-cursus gevolgd op de middelbare school. Deze ervaringen hebben bijgedragen aan mijn begrip van goede landbouwbeheerpraktijken en hebben ertoe geleid dat ik de Future Farmers of Africa-trainingscursus bij CCF heb ontwikkeld. Ik ben mijn hele leven een fervent paardrijder geweest (ik kon al paardrijden voordat ik kon lopen) en heb altijd een paard in mijn achtertuin gehad – en dat heb ik nog steeds! Ik heb ook verschillende honden en veel konijnen gehad.

Teresia Robitschko: Ik ben geboren in een klein dorpje in Zuid-Duitsland, omgeven door prachtige natuur. We brachten veel van onze zomervakanties door in natuurgebieden of nationale parken, wat me ertoe heeft aangezet om in de natuurbescherming te gaan werken.

Paige Seitz: Ik ben geboren in Reading, Pennsylvania. Mijn hele leven ben ik opgegroeid met dieren en ik heb altijd van ze gehouden en een speciale band met ze gehad.

Ashley Flaig: Zuid-Florida – Ik ben altijd al gefascineerd geweest door dieren, te beginnen met paarden en later door grote katten. Toen ik 11 jaar oud was, begon ik in de weekenden te werken op een manege in ruil voor paardrijlessen. Ik vind de geschiedenis van de Floridapanter ook geweldig en hoe natuurbeschermers hem van de rand van uitsterven hebben gered. Daardoor wilde ik me altijd al inzetten voor de bescherming van grote katten. Ik ben dol op de cheetah omdat het een sprinter is, en toen ik op de middelbare school zat, was ik zelf ook sprinter bij het atletiekteam. Bovendien zijn het zulke prachtige dieren.

Nadja Le Roux: Ik ben geboren in Swakopmund, een kustplaats in Namibië.

Louisa Richmond-Coggan: Ik ben geboren in het Verenigd Koninkrijk, in het zuidwesten, in een klein dorpje genaamd Blagdon. Het lag in een vallei met een groot meer, omgeven door een groen, glooiend landschap. Ik heb altijd huisdieren gehad, van konijnen en hamsters tot pony's, dus ik ben opgegroeid tussen dieren. Ik heb tien jaar lang mijn eigen pony gehad, wat me veel levenslessen heeft geleerd, waaronder verantwoordelijkheid nemen. We gingen ook vaak naar de dierentuin van Bristol om de meer exotische dieren van over de hele wereld te bekijken, wat altijd erg leuk was.

Becky Johnston: Ik ben geboren in Calgary, Alberta, Canada. Ik heb ook in Vancouver en Ontario gewoond. Ik heb altijd al van dieren gehouden en mijn ouders namen me als kind vaak mee naar de dierentuin of het aquarium, wat volgens mij mijn interesse heeft aangewakkerd.

V: Waar en in welk jaar/jaren hebt u uw bachelor- en masteropleiding diergeneeskunde afgerond?

LM: Ik heb mijn bachelordiploma in 1989 in de Verenigde Staten behaald. Na vele jaren veldwerk met cheeta's, zowel in de VS als in Afrika, heb ik in 2002 mijn doctoraat behaald aan de Universiteit van Oxford in het Verenigd Koninkrijk. Het was ontzettend leuk om weer "naar school" te gaan, een ervaring die ik denk ik des te meer heb gewaardeerd vanwege de jaren die ertussen waren verstreken.

TR: Ik heb mijn bacheloropleiding Wildbeheer afgerond aan de Van Hall Larenstein Universiteit in Leeuwarden, Nederland, van 2008 tot 2012.

PS: Ik heb mijn bachelordiploma in de biologie met een specialisatie in de zoölogie behaald aan het Delaware Valley College in Doylestown, Pennsylvania, van 2007 tot 2011.

AF: Ik ben in 2011 afgestudeerd met een bachelordiploma in biologie met een minor in milieubeleid aan de Universiteit van Zuid-Florida in Tampa, en in 2014 ben ik afgestudeerd en gecertificeerd als dierenartsassistent aan het St. Petersburg College in Tampa.

NLR: Ik heb nooit hoger onderwijs gevolgd. Ik was nooit een academicus en ik had een passie voor mensen en natuurbehoud, dus ik greep de eerste kans die zich voordeed door direct bij Wilderness Safaris te gaan werken. Zij staan ​​bekend om hun inspanningen op het gebied van toerisme en gemeenschapsontwikkeling.

LR-C: Ik heb mijn BSc in 2004 (2.1 Honours) behaald aan de Universiteit van Lancaster, VK, met als hoofdvak geografie en als bijvak biologie. Mijn scriptie had als doel de impact van gevlekte hyena's op de bewegingen en het gedrag van de in het Mara-gebied levende cheeta's in het Masai Mara National Reserve in Kenia te bepalen. Het onderzoek was gebaseerd op een zes weken durende studie naar de bewegingen en het gedrag van cheeta's in relatie tot de aanwezigheid van gevlekte hyena's in het Mara-gebied.

BJ: Ik heb van 2011 tot 2015 aan de Universiteit van Calgary gestudeerd.

V: Heb je tijdens je bachelor- of masteropleiding deelgenomen aan onderzoek of stages?

LM: Mijn leven draait al sinds halverwege de jaren zeventig om een ​​langlopend onderzoeksproject... of zo voelt het tenminste. Sinds ik mijn eerste cheetah zag, ben ik op zoek naar zoveel mogelijk kennis over dit prachtige, mysterieuze dier. Mijn onderzoek is een combinatie van in situ en ex situ studies, gericht op de biomedische, morfologische, reproductieve en genetische status van de cheetah in Namibië; het habitatgebruik van de cheetah; het leefgebied en de demografische kenmerken; telmethoden en ecologische monitoring van wildsoorten door middel van wildtellingen. De titel van mijn proefschrift uit 2003 was 'Aspecten van de biologie, ecologie en conservatiestrategieën van de cheetah op Namibische landbouwgronden'. Het was de bekroning van al mijn onderzoek.

TR: Tijdens mijn studie heb ik verschillende stages gelopen. In mijn eerste studiejaar liep ik een maand stage bij de hoefdierenafdeling van de dierentuin van Edinburgh in Schotland. In mijn tweede studiejaar voltooide ik een stage van 5 maanden bij twee onderzoekscentra in Thailand, een gericht op zoogdieren en de andere op zeezoogdieren. In mijn laatste studiejaar kwam ik als stagiaire bij CCF terecht, waar ik 5 maanden stage liep met als focus conflicten tussen mens en dier en betrokken was bij alle dagelijkse activiteiten van CCF.

PS: Tijdens mijn derde jaar van mijn studie heb ik stage gelopen bij een opvangcentrum voor diverse diersoorten in North Carolina. Daarnaast heb ik gedurende mijn hele studietijd vrijwilligerswerk gedaan bij een dierenasiel. Direct na het behalen van mijn diploma heb ik stage gelopen bij CCF om meer ervaring op te doen.

AF: Elke zomer liep ik stage. De eerste in 2008 was bij Palm Beach Zoo, in 2009 bij Panther Ridge Conservation Center, in 2010 bij Cheetah Outreach in Zuid-Afrika en in 2011 bij White Oak Conservation Center.

NLR: Vanaf mijn twaalfde heb ik elke vakantie die ik kon gebruikt om bij zoveel mogelijk organisaties te werken. Van de dierenbescherming tot een rehabilitatie- en educatiecentrum voor roofvogels, en mijn eerste (van vele terugkeeracties) bij CCF toen ik zestien was.

LR-C: Tijdens mijn tussenjaar was ik vrijwilliger bij een drie maanden durend onderzoeksproject bij Frontier in Kilombero Valley, Tanzania, waar ik diverse ecologische studies uitvoerde. Dat was een geweldige ervaring. Het liet me zien dat ik in Afrika kon wonen en werken, en ik wist meteen dat dit de plek zou zijn waar mijn carrière zich zou afspelen, omdat ik verliefd was geworden op het continent, de natuur en de mensen. Hieronder vind je twee links naar mijn andere publicaties.
Dissertatie: Beoordeling van de verspreiding van wilde dieren en populatietrends in het Greater Mara Ecosystem, Kenia: de synergetische effecten van landschappen en bedreigingen.
Scriptie: Vergelijkende overvloed en verspreidingsgedrag van bruine hyena's (Parahyaena brunnea) binnen en buiten beschermde gebieden in Zuid-Afrika.

BJ: Ik was drie jaar lang onderzoeksassistent tijdens mijn bacheloropleiding. Ik werkte samen met een promovendus die onderzoek deed naar de Alaskaanse driedoornige stekelbaars (een vis die van nature voorkomt in de noordelijke kustwateren).

V: Wat heeft je doen besluiten om een ​​carrière in de diergeneeskunde/natuurbescherming na te streven?

LM: Oorspronkelijk wilde ik een ander soort wetenschapper worden, een wijnmaker (je zou er misschien om lachen, maar dit is een wetenschap die chemie, monstername en experimenten met landbouwconcepten omvat). Ik wilde deel uitmaken van de wijnindustrie in Oregon, die destijds net in opkomst was. Ik nam een ​​baan als dierenartsassistent bij Wildlife Safari in Winston, Oregon, om mijn wijnbouwbedrijf te financieren. Maar toen ontmoette ik mijn eerste cheetah en vergat ik al snel de wijn. Cheetahs hadden hulp nodig. Toen ik informatie over cheetahs probeerde te vinden, vond ik heel weinig. Er was dus een informatiekloof die moest worden gedicht. Toen ik naar Afrika ging om antwoorden te vinden, stuitte ik op het conflict tussen boeren en cheetahs in Namibië. Ik probeerde andere mensen of organisaties te vinden die dit konden helpen stoppen, maar dat lukte niet. Natuurbehoud was toen nog een nieuw vakgebied. Mijn collega's in het cheetahonderzoek en ik behoorden tot de eerste natuurbeschermingsbiologen. Na tien jaar tegen een muur aan te lopen, wist ik dat ik zelf naar Namibië moest gaan om dit te doen.

TR: Ik was als kind altijd al geïnteresseerd in de natuur en dieren, vooral omdat we vlakbij een bos en een groot meer woonden, dus ik was omringd door prachtige natuur. Tijdens mijn studie kon ik niet goed kiezen welke richting ik op wilde (dierenarts, bioloog, ecoloog, enz.) en uiteindelijk kwam ik terecht bij de studie Wildbeheer, die verschillende vakken combineerde waar ik in geïnteresseerd was en ook een managementcomponent had, waarvan ik dacht dat die altijd nuttig zou zijn, zelfs als je niet in de natuurbescherming werkt. Ik heb altijd een speciale interesse gehad in grote katten en Afrika, en het was mijn droom om daar ooit te werken en te wonen. Tijdens mijn stage bij CCF in mijn studententijd werd ik verliefd op deze plek en leerde ik zoveel over wat er nodig is om een ​​natuurbeschermingsorganisatie te zijn, en dat het veel meer aspecten omvat dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Na mijn afstuderen werkte ik bij een kleine natuurbeschermingsorganisatie en het ministerie van Milieu in Duitsland, maar ik wilde altijd al terugkeren naar CCF.

PS: Mijn hele leven wist ik al dat ik met dieren wilde werken, ik wist alleen nog niet precies in welk vakgebied. Ik dacht erover om dierenarts te worden, maar toen bedacht ik me dat dat geen goed idee was, omdat ik flauwval bij het zien van bloed. Die optie viel dus af. Op de middelbare school besloot ik dat ik onderzoek wilde doen naar grote katachtigen in Afrika, maar ik hield ook van dierenverzorging. Ik had gewoon een enorme drang om ergens in Afrika te gaan werken. Ik wilde iets betekenen voor de dierenwereld. Direct na mijn bacheloropleiding kreeg ik een stageplek bij CCF en met mijn ervaring met honden kon ik veel helpen bij het programma voor veebeschermingshonden (LGD). Ik liep zeven maanden stage bij CCF. De eerste paar maanden wenste ik dat ik meer met de cheeta's had gewerkt, maar toen drong het tot me door en realiseerde ik me dat onderzoek eigenlijk niet mijn ding was. Uiteindelijk werd ik verliefd op het LGD-programma en besefte ik dat ik mijn favoriete grote katachtige hielp redden met behulp van mijn andere favoriete dier: de hond. Ik werd ook verliefd op geiten, die een belangrijk onderdeel vormen van onze modelboerderij en de ontwikkeling van onze honden. Deze stage gaf me de mogelijkheid om in de natuurbescherming te werken en tegelijkertijd voor dieren te zorgen, iets waar mijn hart echt ligt. Het LGD-programma is een innovatieve manier om mensen te helpen en tegelijkertijd een diersoort te redden. Na mijn stage wilde ik graag bij CCF blijven werken, maar er waren geen vacatures. Daarom ben ik anderhalf jaar naar huis gegaan en in december 2013 teruggekeerd om het LGD-programma te leiden. Eindelijk had ik mijn droombaan en wist ik dat ik hier thuishoorde.

AF: Ik koos voor biologie en milieubeleid omdat ik met wilde dieren wilde werken en ik geloof echt dat het beleidsniveau heel belangrijk is. Ik besloot om over te stappen naar diergeneeskundige technologie omdat een van de dieren waar ik destijds voor zorgde, in mijn armen overleed omdat ik niet wist wat ik moest doen om haar te redden. Ik besloot dat ik mezelf nooit meer in die situatie zou brengen en dierenwelzijn is sindsdien mijn passie geworden.

NLR: Door het werk van mijn ouders in gemeenschapsontwikkeling en natuurbehoud kwam ik al op jonge leeftijd in aanraking met deze sector. Ik groeide op in een beweging van gelijkgestemden, zoals Dr. Marker, die een belangrijke rol speelden in de ontwikkeling van de sterke natuurbeschermingsethiek die we in mijn land hebben. Dit heeft me een groot verantwoordelijkheidsgevoel bijgebracht ten opzichte van mijn gemeenschap en onze natuurlijke hulpbronnen.

LR-C: Ik had het geluk dat ik vanaf mijn vijftiende wist dat ik natuurbeschermer wilde worden en wilde helpen om wilde dieren over de hele wereld te beschermen tegen uitsterven. Ik werd geïnspireerd door alle natuurdocumentaires van de BBC en natuurlijk door David Attenborough. Doordat ik op het platteland woonde, was ik dol op buiten zijn, ongeacht het weer, ver weg van steden en dorpen. De aantrekkingskracht van de grote, open landschappen die je in Afrika vindt, was dan ook een logische volgende stap.

BJ: Ik heb altijd al met dieren willen werken, maar pas sinds kort ben ik geïnteresseerd in natuurbehoud. Ik wilde graag direct met dieren werken, dus na mijn afstuderen aan de universiteit zocht ik een baan in een dierentuin of een opvangcentrum voor wilde dieren.

V: Hoe lang werk je al bij CCF? Wat vind je het leukst aan het wonen in Namibië?

LM: Ik heb CCF 27 jaar geleden in Namibië opgericht en woon hier sinds 1991 permanent. Het is een van de meest ongelooflijke plekken op aarde. De geografie is verbluffend. De mensen zijn hartelijk en ontzettend vriendelijk. De overheid is buitengewoon ondersteunend; ze geloven echt in natuurbehoud. Het is onderdeel van de grondwet van het land. Bovendien hebben we het grootste aantal wilde cheeta's van Namibië, wat betekent dat er bij CCF altijd veel te beleven valt.

TR: Ik werk nu ongeveer 2.5 jaar bij CCF en het leven in Namibië is heel anders dan in Europa of de VS, maar het is een prachtig land met geweldige mensen! Namibië heeft zelfs natuurbescherming in zijn instellingen opgenomen en is een koploper op dit gebied.

PS: Ik werk nu al 3 jaar bij CCF. Ik vind het heerlijk om in Namibië te wonen, omdat het een prachtige plek is met geweldige mensen en het een toonaangevend land is op het gebied van natuurbehoud. De Namibische bevolking zet zich enorm in om hun land te steunen bij het behoud van hun wilde dieren.

AF: Ik ben in augustus 2016 begonnen als senior cheetaverzorger en dierenartsassistente. Wat ik het allerleukst vind, naast de dieren in het wild, zijn de zonsondergangen en de sterrenhemel. Die zijn spectaculair.

NLR: Ik werk nu vier maanden bij CCF, maar ik maak al deel uit van het CCF-netwerk en de CCF-familie sinds mijn zestiende. Ik ben thuisgekomen. Ik ben Namibisch, we hebben een heldere, prachtige hemel met sterren die je kunt aanraken. Onze lucht is schoon, onze mensen zijn vriendelijk en ons land is puur.

LR-C: 2 jaar en 4 maanden. Ik ben dol op Afrika. Ik werd verliefd op het continent toen ik 19 was, dus wonen in Namibië is fantastisch. De flora en fauna en de landschappen zijn ongelooflijk divers. Er is zoveel te vinden in één land, van duinen aan zee tot de Etosha-pan en bossen. De mensen zijn vriendelijk en gastvrij.

BJ: Ik begon als stagiair in januari 2016 en werd in augustus 2016 aangenomen als fulltime medewerker. Ik hou van de uitgestrekte vlaktes van Namibië en van het leven in de middle of nowhere, ver weg van grote, drukke steden. Ik hou ook van de diversiteit van het landschap, dat drastisch kan veranderen afhankelijk van waar je je in Namibië bevindt.

V: Welke interacties voert u dagelijks uit om uw carrièredoelen te bereiken?

LM: Ik leid een internationale organisatie. Dat betekent dat ik niet alleen in Namibië werk, maar ook met mensen wereldwijd, allemaal op het gebied van cheeta's. Van samenwerking met boeren in Namibië tot het ondersteunen van onderzoekers bij tellingen, tot samenwerking met partnerorganisaties in andere landen bij hun programma's, zoals het bestrijden van de illegale handel in wilde dieren, en tot samenwerking met gemeenschappen en overheden. Ik blijf actief betrokken bij onderzoek naar de leefgebieden van wilde cheeta's en biomedisch en genetisch onderzoek, en help indien nodig met de geitenkudde en de veebewakingshonden van CCF. Maar ik heb een fantastisch team, dus ik besteed veel tijd aan de planning met hen. We hebben meer dan 100 mensen in Namibië, dus ik werk samen met onze managers om hen te helpen met hun programma's. Ik werk ook samen met onze partnerorganisaties in verschillende landen, waaronder het nauwst met ons CCF USA-team voor fondsenwerving en bewustwording.

TR: Ik ben betrokken bij alle activiteiten van CCF, niet alleen bij CCF Namibië, maar ook bij CCF VS en internationale partners over de hele wereld. Door zoveel mogelijk te leren en betrokken te zijn bij de verschillende projecten die we doen, krijg ik volop mogelijkheden om mijn kennis uit te breiden.

PS: Het allerbelangrijkste is ervoor te zorgen dat onze fokdieren gezond zijn. Zonder gezonde fokdieren kunnen we geen pups fokken voor de boeren en zo bijdragen aan het verminderen van conflicten tussen mens en dier. Daarnaast is het belangrijk om met de boeren in contact te blijven om ons succesvolle programma in heel Namibië bekend te maken.

AF: Ik help de dierenarts bij alle ingrepen in de kliniek. Ik vind het ook leuk om de stagiairs het belang van diergezondheidszorg bij te brengen en ik geniet ervan om te zien hoe ze verliefd worden op de cheeta's. Daarnaast houd ik me bezig met projectmanagement en publiekscontact en -voorlichting.

NLR: Ik focus me sterk op onze stagiairs en op het zijn van een rolmodel. Ik geloof sterk in netwerken en het delen van data en projecten met onze stakeholders en collega's om onze inspanningen te maximaliseren. Ik probeer dagelijks met onze internationale medewerkers in gesprek te gaan om hen eraan te herinneren hoe belangrijk ieders inzet hier bij CCF is en hoe dit van invloed is op een veel groter en breder probleem. We proberen de cheetah te redden om de wereld te redden. Mijn rol is die van een opvoeder; mijn rol is om ons allemaal bewust te maken.

LR-C: Dagelijks werk ik met een breed scala aan mensen, van mijn teamleden bij de afdeling ecologie en mijn collega's binnen de verschillende CCF-afdelingen tot boeren, de overheid, andere ngo's en nog veel meer. Zonder al deze positieve relaties zou ik de doelstellingen van CCF en de afdeling ecologie niet kunnen realiseren.

BJ: Ik werk hier bij CCF rechtstreeks met alle dieren – cheeta's, honden, geiten, schapen en paarden. Mijn dagelijkse verzorgingstaken omvatten niet alleen het voeren van de dieren, maar ook het controleren op medische problemen. Als er zich problemen voordoen, help ik mee met de behandeling van het dier, of we het nu naar de kliniek brengen voor een dierenarts of antibiotica toedienen als behandeling. Ik leer ook veel over het invoeren van gegevens in programma's zoals ZIMS (Zoological Information Management System). Deze vaardigheden komen goed van pas als ik later bij een dierentuin of andere wildopvang wil werken.

V: Had je rolmodellen in jouw vakgebied toen je opgroeide?

LM – In de loop van mijn carrière heb ik het grote geluk gehad om begeleid en opgeleid te worden door verschillende fantastische natuurbeschermers. Degene die mij het meest is bijgebleven is Dr. Ian Player, bekend om zijn rol in het redden van de witte neushoorn. En natuurlijk Dr. Jane Goodall, voor haar baanbrekende werk met het gedrag van chimpansees. Als vrouw die een voortrekkersrol speelt in de bescherming van diersoorten, vond ik haar werk zeer inspirerend.

TR: Toen ik opgroeide, las ik alle boeken die ik kon vinden over Afrika, de dieren daar, en natuurlijk over wetenschappers die in Afrika werkten (ik las boeken van Diane Fossey, Jane Goodall, en een van mijn favorieten waren de Born Free-boeken), maar ik had nooit een rolmodel.

PS: Eerlijk gezegd wist ik als kind niet veel van natuurbescherming, ik hield gewoon van dieren. Door mijn werk leer ik over natuurbescherming en draag ik er zelf aan bij door puppy's aan boeren te leveren, maar ik houd me vooral bezig met dierenverzorging en administratie. Het is eigenlijk het beste van twee werelden voor mij. Ik leer elke dag nieuwe dingen, maar kan ook fysiek met dieren omgaan, wat essentieel is in mijn leven.

AF: Mijn vader was een enorm rolmodel voor me als het ging om het nastreven van mijn opleiding en het nemen van risico's. Mijn moeder was een enorm rolmodel als het ging om hard werken en het volgen van mijn passie.

NLR: Dr. Laurie Marker was een van de eerste vrouwelijke natuurbeschermers die ik ontmoette en die letterlijk mijn leven veranderde. Andere belangrijke vrouwen in dit vakgebied zijn Garth Owen-Smith en Dr. Margaret Jacobson (beiden werkzaam bij Integrated Rural Development and Nature Conservation – IRDNC), evenals Karine Nuulimba. Mijn ouders zijn altijd een inspiratiebron en rolmodel voor me geweest. Gaandeweg ben ik geïnspireerd geraakt door vele andere mensen: collega's met wie ik heb samengewerkt, de gemeenschappen waarin ik heb gewerkt en de rangers met wie ik heb samengewerkt. De toegewijde en betrokken mensen die we in dit vakgebied tegenkomen, zijn stuk voor stuk inspirerend.

LR-C: Als Brit die zich bezighoudt met natuurbehoud, is er eigenlijk één rolmodel dat er echt uitspringt: David Attenborough. Door in zijn BBC-documentaires de diversiteit van het leven over de hele wereld te laten zien, inspireerde hij me om te zien hoe alles met elkaar verbonden is. Hij zorgde ervoor dat ik erom gaf en uiteindelijk mijn hele carrière heb gewijd aan het behoud van wilde dieren op onze planeet.

BJ: Brian Keating (voormalig directeur natuurbescherming van de dierentuin van Calgary) was een rolmodel voor me. Ik luisterde graag naar hem, omdat hij zo gepassioneerd was over de projecten waar hij bij betrokken was. Hij betrok iedereen in het publiek en kon zelfs het kleinste dier laten lijken op het coolste dier op aarde (hij had het altijd over mestkevers). Bij elke lezing of presentatie liet hij foto's zien van zijn reizen, waardoor ik na mijn afstuderen echt de wereld wilde rondreizen en me wilde inzetten voor natuurbeschermingsprojecten.

V: Heb je bepaalde doelen tijdens je werk bij CCF? Welke carrièredoelen heb je bereikt of wil je bereiken?

LM: Het doel van CCF is om een ​​permanente plek voor cheeta's op deze planeet te creëren en een manier te vinden waarop mens en dier niet alleen naast elkaar kunnen bestaan, maar ook kunnen floreren. Ik zeg altijd dat het uiteindelijke doel van CCF is om te stoppen... dat wil zeggen, dat we niet langer nodig zijn, omdat alles in harmonie werkt zoals het hoort. Maar voor nu wil ik de cheeta redden voor toekomstige generaties. Ik heb veel van mijn carrièredoelen bereikt, met name op het gebied van onderzoek. Ik heb onderzoek gedaan en basisonderzoek gepubliceerd over cheeta's, en dat onderzoek vervolgens uitgebreid naar toegepaste natuurbescherming. Ik heb mijn doctoraat afgerond (dat was een monumentale prestatie). Ik heb ook meer dan 75 wetenschappelijke artikelen gepubliceerd. Wat betreft doelen die nog bereikt moeten worden, wil ik de wereld laten inzien dat de cheeta een wereldwijd programma nodig heeft, een inspanning waarbij alle belanghebbenden – en dat zijn wij allemaal – betrokken zijn, als we de soort willen redden.

TR: Een van mijn doelen was om terug te keren en voor CCF te werken, en dat is me gelukt, maar ik wil mijn studie wel graag voortzetten.

PS: Een van mijn grootste carrièredoelen was om terug te keren en met het LGD-programma te werken, en dat is me gelukt. Ik wil het programma graag uitbreiden naar meer regio's in Namibië en we werken daar langzaam aan, want het kost tijd om projecten goed uit te breiden.

AF: Mijn belangrijkste doel bij CCF is ervoor te zorgen dat al onze oudere cheeta's een lang en gezond leven leiden. Het is moeilijk om voor oudere dieren te zorgen, omdat we willen dat ze gezond zijn en niet lijden. Ik wil ook graag een donatieprogramma in de kliniek herstarten.
Ik zou graag met verschillende diersoorten willen werken, of dat nu in een dierentuin is of samen met een dierenarts die gespecialiseerd is in wilde dieren.

NLR: Ik ben erg blij met de ervaring die ik de afgelopen 13 jaar heb opgedaan. Ik heb een pad gekozen dat me helemaal onderaan de ladder liet beginnen en ik heb me omhoog gewerkt. Ik ben niet zozeer carrièregericht, maar vooral gepassioneerd over het bewerkstelligen van verandering. Het succes dat ik behaal, is het succes van de mensen met wie ik werk en de gemeenschappen die profiteren van en hun hulpbronnen duurzaam beheren.

LR-C: Meer leren over duurzaam gebruik, jacht op beschermde gebieden en gemeenschapsgerichte natuurbescherming. Na twee jaar heb ik het gevoel dat ik dat bereikt heb, wat mijn rol als hoofd ecologie effectiever maakt. Mijn belangrijkste doel, dat mijn carrière tot nu toe heeft gevormd en dat ook in de toekomst zal blijven doen, is om gedegen wetenschappelijke gegevens te gebruiken om praktische beheersoplossingen in de praktijk te ontwikkelen en een verschil te maken waar het er het meest toe doet: in de gemeenschappen.

BJ: Een deel van mijn werk hier bij CCF is het Internationale Cheetah Stamboek, wat inhoudt dat ik contact onderhoud met alle faciliteiten wereldwijd die cheetahs hebben. Dr. Marker heeft in de loop der tijd relaties opgebouwd met deze dierentuinen en ik hoop die relatie en de uitwisseling van informatie tussen de faciliteiten verder uit te bouwen. Een van mijn doelen toen ik hier begon, was om praktijkervaring met dieren op te doen, wat me het afgelopen jaar is gelukt, maar waar ik graag aan wil blijven werken. Ik wil de relaties die ik heb met alle cheetahs en honden bij CCF verder versterken.

V: Heb je tijdens je studiejaren tegenslagen ondervonden?

LM: Nee, niets wat onoverkomelijk was. Gewoon dezelfde problemen als nu, namelijk genoeg tijd hebben om alles te doen wat ik wil. Hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft hoe belangrijk tijdmanagement en planning zijn voor succes.

TR: Niet echt, ik had een geweldig ondersteuningsnetwerk van familie en vrienden en studeerde aan een fantastische universiteit. Het moeilijkste voor mij was echter om te beslissen waar ik stage zou lopen, omdat er veel opties waren en het niet altijd makkelijk was om een ​​geschikte en betaalbare plek te vinden.

PS: Gelukkig niet. Ik kreeg veel steun van familie, vrienden en collega's.

AF: Organische chemie en natuurkunde.

NLR: Ik ben enorm trots, maar tegelijkertijd ook nederig over de prestaties van mijn land. Ik ben echter zeer bezorgd over het gebrek aan aandacht van de mensheid voor de kwetsbaarheid van onze natuurlijke hulpbronnen en ecosystemen. Zelfs mijn landgenoten zijn zich niet bewust van de inspanningen en successen op het gebied van natuurbehoud in ons land. De grootste uitdaging is niet zozeer om de gemeenschappen en de plattelandsbevolking van gedachten te laten veranderen over de wilde dieren en het belang van hun bescherming, maar eerder om de steun te krijgen van de meer commerciële bevolking en de mensen die in de steden wonen.

LR-C: Ik denk niet dat je een bachelor-, master- en PhD-opleiding kunt volgen zonder de nodige moeilijkheden te ondervinden. Voor mijn PhD woonde en werkte ik in Zuid-Afrika, in een Afrikaanssprekende boerengemeenschap, wat erg uitdagend was vanwege de taalbarrière. Ik heb al mijn dataverzameling zelfstandig gedaan, inclusief meerdere veldseizoenen, waarvan sommige wel een jaar duurden. Het was een grote verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat het project een succes werd. In Afrika kunnen je plannen elke dag veranderen, dus je moet erg flexibel zijn, snel kunnen schakelen en problemen snel kunnen oplossen om ervoor te zorgen dat je onderzoek er niet onder lijdt.

BJ: Ik volgde vijf vakken in mijn eerste en tweede jaar van de universiteit. Vooral in het tweede jaar werd de studielast te zwaar. Ik werkte elke dag tot in de vroege uurtjes en sliep slecht door de stress, wat studeren alleen maar moeilijker maakte. Ik was ook betrokken bij buitenschoolse activiteiten die veel tijd in beslag namen, maar waar ik wel van genoot. Uiteindelijk besloot ik om de laatste paar jaar van mijn studie nog maar vier vakken te volgen, waardoor ik in vier en een half jaar afstudeerde in plaats van de gebruikelijke vier. Maar ik had meer tijd om me op de individuele vakken te concentreren en haalde daardoor betere cijfers. Ik kon ook nog steeds mijn buitenschoolse activiteiten doen, wat een welkome afwisseling was van de studieboeken en colleges. Tijdmanagement was een belangrijke vaardigheid die ik tijdens mijn studiejaren heb geleerd, maar ook leren waar je grenzen liggen en wat er kan gebeuren als je te veel hooi op je vork neemt. Het draait niet alleen om school – neem ook de tijd voor jezelf en doe dingen die je leuk vindt.

V: Welk advies heb je voor jonge vrouwen die een carrière in de wetenschap, technologie, techniek en wiskunde (STEM) ambiëren?

LM: Het is belangrijk dat vrouwen vertegenwoordigd zijn in STEM-vakgebieden, maar je moet ook een sterke basis leggen in kritisch denken, lezen en schrijven, want communicatie is een essentieel onderdeel van dit vakgebied. Je moet je bevindingen en meningen helder kunnen verwoorden. Nauwkeurigheid in je woordkeuze is cruciaal, vooral in je schrijfwerk.

TR: Ik zou zeggen dat stages en netwerken het allerbelangrijkste zijn. Tijdens je studie leer je vaak de theoretische kant van een onderwerp, maar stages laten je echt zien wat er nodig is om bioloog of onderzoeker te zijn. Dit helpt je te bepalen of dit de carrière is die je wilt volgen. Tijdens stages leg je veel contacten en een goed netwerk is erg belangrijk, vooral in de natuurbescherming. Het bezoeken van congressen en vrijwilligerswerk doen voor organisaties is ook een goede manier om je netwerk uit te breiden.

PS: Mijn belangrijkste advies is: geef nooit op! Er zullen mensen zijn die je vertellen dat je verder moet gaan en iets moet nastreven dat "logischer" en financieel aantrekkelijker is, maar luister niet naar hen. Volg je droom, hoe gek anderen die ook vinden. Geloof in jezelf en weet dat je alles kunt bereiken wat je wilt. Ik weet dat ik net een hoop clichés heb gebruikt, maar ze zijn echt waar. Soms hebben de simpelste woorden de grootste impact.

AF: Werk HARD. Bied altijd aan om overuren te maken of te helpen met projecten, zelfs als ze onbeduidend lijken. Een sterke werkethiek en passie vallen op. Stel de juiste vragen en zet je ervoor in: wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat iemand 'nee' zegt? Neem risico's, maar maak altijd verstandige keuzes. BUDGETTEER! Spaar elke cent die je kunt, want ooit zul je een vliegticket moeten kopen om je droombaan na te jagen.

NLR: Natuurbehoud is een passie, een roeping, een toewijding, een levenswerk. Sta sterk, wees empathisch, luister naar mensen, zorg voor een sterk ondersteunend netwerk, leer, leer, leer en oordeel niet. Ego brengt je nergens. Natuurbehoud is een onbaatzuchtige daad die offers en nederigheid vereist, omdat het groter is dan wij ooit zullen zijn.

LR-C: We hebben altijd behoefte aan dynamische en gedreven vrouwen in de wetenschappelijke gemeenschap. Als ze dat doen, zullen ze merken dat het zeer lonend en nooit saai is, want er valt altijd wel iets nieuws te leren.

BJ: Grijp elke kans die je krijgt. Praat met je professoren en docenten op de universiteit om te kijken of ze contacten hebben die je kunnen helpen bij het vinden van een baan of stage. Wees niet bang om veel cv's en sollicitaties te versturen, en maak je geen zorgen als je een paar afwijzingen krijgt of helemaal niets meer hoort. Blijf het gewoon proberen, je weet nooit wat er op je pad komt. Ik had nooit verwacht dat ik elke dag in Afrika met cheeta's zou kunnen werken, en dat zou ook niet gebeurd zijn als ik niet op een dag impulsief had gesolliciteerd nadat ik meer dan 100 cv's en motivatiebrieven naar andere instellingen had gestuurd.

V: Wat is de meest waardevolle ervaring die je hebt gehad tijdens je samenwerking met CCF?

LM: De wetenschap dat ik een wereldwijde organisatie heb opgericht om de cheetah te redden voor toekomstige generaties is de meest waardevolle ervaring die ik me ooit had kunnen wensen. En het inspireren van anderen om zich bij de missie aan te sluiten – het leiden van een team van fantastische mensen die mijn missie tot de hunne hebben gemaakt – geeft me enorm veel voldoening.

TR: Er zijn veel mooie momenten te beleven bij CCF, van Namibische schoolkinderen die nog nooit een cheetah hebben gezien tot het uitzetten van weescheetahs in het wild en zien hoe goed ze zich aanpassen aan hun nieuwe omgeving.

PS: Mijn werk is erg dankbaar, omdat ik mensen kan helpen door een oplossing voor hun probleem te bieden. Het is fantastisch om sommige boeren te ontmoeten en hun gezichten te zien stralen van enthousiasme over hoe hun hond helpt om conflicten tussen mens en dier op hun boerderij te verminderen!

AF: Het ontmoeten van al die fantastische mensen die hier werken en alle geweldige stagiairs die hier langskomen. We hebben een geweldige, ondersteunende gemeenschap hier, midden in de nowhere.

NLR: Het is prachtig om te zien hoe Namibische stagiairs een levensveranderend moment meemaken. Meestal is het gewoon een moment waarop alles op zijn plaats valt, waarop ze beseffen dat dit hun roeping is en de passie ontwikkelen die nodig is voor de veerkracht die vereist is bij het werken in de natuurbescherming.

LR-C: Ik heb mijn afdeling zien groeien. Toen ik begon, bestond het team uit mij en een collega, en nu zijn we met z'n vieren. Samen hebben we projecten met grote impact kunnen opzetten die grote gebieden, diverse culturen en roofdiersoorten bestrijken. Deze projecten zullen ons begrip van roofdieren in Namibië vergroten. Dit zal leiden tot betere, praktische beheersoplossingen voor boeren, zodat zij in harmonie met de wilde dieren kunnen leven.

BJ: Het leren kennen van de dieren is een van de meest waardevolle ervaringen voor mij geweest. Ja, voor de meesten ben ik gewoon de vrouw die elke dag het voer brengt, maar ik denk graag dat er meer achter zit. Het is heerlijk om de Ambassador-cheeta's te horen spinnen als je langs ze loopt, of om Ron een keer niet naar je te horen sissen, terwijl hij dat altijd deed tijdens het voeren in het centrum. Ik vind het ook geweldig om met de bezoekers te praten die nog nooit een cheeta hebben gezien. Ze hebben zoveel goede vragen en zijn er helemaal van onder de indruk, net zoals ik was toen ik hier voor het eerst kwam.

V: Kom je uitdagingen tegen tijdens het werken met wilde dieren?

LM: Werken met wilde dieren is onvoorspelbaar, en het Afrikaanse landschap is ruig en meedogenloos. Veiligheid staat altijd voorop. Als je in het veld bent, let dan op alle dieren en je omgeving – niet alleen op de dieren die je observeert. Zorg er in een klinische omgeving voor dat je de veiligheidsprotocollen nauwgezet volgt. Ze zijn er in het belang van zowel jou als het dier.

TR: Ik werk meestal niet direct met de cheeta's.

PS: Ik werk met huisdieren, dus voor mij is dit geen probleem.

AF: Diergedrag is cruciaal. Je moet je plannen op elk moment kunnen aanpassen en flexibel zijn. Onthoud dat veiligheid altijd voorop staat en als dat betekent dat je niet aan een leuke activiteit kunt deelnemen, dan is dat maar zo. Veiligheid is van het grootste belang.

NLR: Moreel gezien geloof ik niet dat gevangenschap een vorm van natuurbescherming is. Dat is een breder debat dat gevoerd moet worden. Maar elke keer dat we nieuwe cheeta's binnenkrijgen die niet kunnen worden uitgezet in het wild, of als ik de aantallen zie toenemen, is het een bittere herinnering dat het het gevolg is van conflicten tussen mens en dier, en dat deze dieren niet de "gelukkige enkelingen zijn die gered worden". De cheeta's die we in het wild hebben, zijn de gelukkigen. Alleen al het feit dat er katachtigen zijn die niet kunnen worden uitgezet in het wild omdat ze te jong bij ons terechtkwamen, of omdat ze in beslag zijn genomen uit de illegale handel in huisdieren, maakt me boos en wakkert waarschijnlijk het vuur aan om door te gaan.

LR-C: Het werk van een ecoloog houdt in dat je de wildernis in moet trekken, sporen moet bestuderen, camera's moet plaatsen en waterbronnen moet controleren. In Afrika is elke veldtocht gevaarlijk, omdat er luipaarden en andere gevaarlijke dieren zijn waarmee je in contact kunt komen. Daarvoor trainen we en we hebben onze vaardigheden ontwikkeld om ons werk veilig te kunnen uitvoeren. Ik ben olifanten, neushoorns en leeuwen tegengekomen tijdens mijn werk in beschermde gebieden in Zuid-Afrika en in al die gevallen ben ik veilig teruggekeerd naar mijn auto!

BJ: Jachtluipaarden zijn typische katten – we kunnen ze niet dwingen iets te doen wat ze niet willen. Ze doen alles op hun eigen voorwaarden, in hun eigen tempo. Dat kan soms frustrerend zijn, maar het heeft me wel veel geduld geleerd.

V: Heb je een favoriete cheeta bij CCF?

LM: Het is moeilijk kiezen, want ze zijn allemaal heel bijzonder. Ik heb veel van de cheeta's die in ons opvangcentrum leven zelf grootgebracht, vanaf dat ze welpjes waren. De ambassadeurscheeta's zijn mijn favorieten, en van hen is TigerLily mijn heel speciale 'cheeta-vriendin'.

TR: Ja, mijn favoriete cheetah is Phoenix, hij is absoluut prachtig en weet dat ook, en hij spint het hardst van allemaal. Mijn favoriete dier bij CCF is echter Hercules, onze ambassadeur voor de veebewaking, die ik heb helpen opvoeden.

PS: Ik ga deze vraag veranderen in: "Heb je een favoriete LGD (Large Guard Dog) bij CCF?" En jazeker, die heb ik – ik hou van alle honden, maar Uschi, onze oudere vrouwelijke werkhond, en ik hebben een speciale band vanaf de eerste dag dat we elkaar ontmoetten.

AF: Als hoofdverzorger van de cheeta's mag ik dat eigenlijk niet. Maar soms geef ik een select groepje welpen een extra traktatie. Ik ben dol op onze wilde cheetawelpen, omdat ik weet dat ze ooit weer in het wild zullen leven en dat ik, al was het maar even, deel heb uitgemaakt van hun leven. Zij zijn de prachtige toekomst van de wilde cheeta.

NLR: Sandy. Sandy is heel speciaal voor me. Ze was nog een welpje toen ik voor het eerst bij CCF kwam en ze is er nu, bijna 17 jaar later, nog steeds. Ze is de op één na oudste kat bij CCF. Ik was echt verbaasd dat ze er nog steeds is.

LR-C: Merlin – hij is de enige cheetah in een zaak over een conflict tussen mens en roofdier die ik ooit heb aangenomen vanwege medische problemen. Een beschadigd linkerenkelgewricht maakte hem een ​​probleemdier en hij ving geiten op 100 meter van de boerderij, wat niet normaal cheetahgedrag is. Omdat het mijn taak is om wilde cheetahs wild te houden, zelfs als ze in kooien zitten, moet ik er alles aan doen om die cheetah weer in het wild vrij te laten.

BJ: Darwin is een van mijn favorieten. Hij is heel relaxed en rustig, net als ik. Hij bemoeit zich niet met drama en wacht elke dag geduldig op zijn eten.

Delen met vrienden