Het land vrijmaken voor cheeta's
-
- door Brandy Morenko Campbell 3 april 2023
Samenvatting van het artikel: Reactie van houtachtige vegetatie op het uitdunnen van struiken op vrije landbouwgronden in noordcentraal Namibië
Auteurs: Nghikembua M., Marker L., Brewer B., Leinonen A., Mehtätalo L., Appiah M., Pappinen A.
Miljoenen hectares die ooit open waren voor de Namibische savanne, zijn nu begroeid met doornstruiken. Menselijke invloeden op het land hebben geleid tot een dichtbegroeide, bosrijke, met struiken overwoekerde habitat, waardoor dieren minder kunnen grazen en jagen, de winstgevendheid van vee en landbouw afneemt en de prooipopulaties afnemen. Habitatherstelpogingen om de houtachtige doornstruiken strategisch uit te dunnen en te benutten, terwijl er een deel overblijft voor beschutting en voedsel voor wilde dieren, zijn al jaren gaande. De impact op de hergroei van soorten en de afstand die roofdieren over het terrein kunnen zien, bleef echter tot voor kort onontgonnen.
Onderzoekers van CCF wilden de verschillen begrijpen tussen land dat was uitgedund en land dat niet was uitgedund. Ze waren geïnteresseerd in hoe de hoogte, grootte, verspreiding en soortenrijkdom varieerden, en hoe uitdunning de zichtlijnen beïnvloedde, wat vooral belangrijk is voor succesvolle jacht op cheeta's. Drie boerderijen in eigen bezit die enkele jaren eerder handmatig waren uitgedund en voor 50% waren uitgedund, werden in het onderzoek opgenomen.
Zoals te verwachten, ontdekten onderzoekers dat niet-gedunde percelen meer bomen en struiken bevatten. Interessant is dat de belangrijkste soorten, de oprukkende doornstruiken, sikkelstruiken en sleedoornacacia's, in lagere aantallen werden aangetroffen dan in andere gebieden. Daarentegen werd de sikkelstruiken niet verminderd in uitgedunde gebieden, en leek de groei van de parapludoornstruiken te worden versneld door uitdunningsmethoden. Chemische toepassing van herbiciden hielp niet specifiek bij het behoud van mechanisch uitgedunde gebieden, omdat ze meer herinvasie vertoonden. Uitgedunde gebieden boden weliswaar langere zichtlijnen, maar het zicht was nog steeds minder dan wat cheeta's prefereren.
Door het uitdunnen van de doornstruiken die hun leefgebied hadden veroverd, werd het land na de uitdunning enkele jaren lang hersteld tot een laag, kort struikgewas. Hoewel sommige soorten doornstruiken floreerden en andere bleven bestaan, kon het land een gunstiger, minder bosrijke habitat behouden. Gras kan groeien om grazende dieren te ondersteunen en biedt betere zichtlijnen voor dieren die het nodig hebben om te jagen of roofdieren te ontwijken.
Voortgezet onderzoek zal belangrijk zijn om snel veranderende klimaateffecten op de vegetatie in aangetaste savanne te monitoren. Aanvullende monitoring van de hergroeisnelheid van aangetaste savannes zal waardevol zijn bij de ontwikkeling van strategieën voor het beheer van doornstruikend dunner wordende vegetatie, die zowel de natuur ten goede kunnen komen als de veehouderij kunnen maximaliseren. Deze studie benadrukt hoe habitatherstel succesvol kan worden ingezet als onderdeel van een natuurbeschermingsprogramma, maar dat inspanningen moeten worden voortgezet met behulp van deskundige benaderingen die gebruikmaken van bewezen methoden.
Gerelateerd lezen