Inwoner Cheetah Duma krijgt fysiotherapie
-
- door Dr. Mahesh Bhatt August 26, 2021
Als dierenarts krijg ik vaak de vraag wie mijn favoriete patiënt is, of welke van mijn casussen het meest bevredigend of plezierig is geweest. Zoals verwacht vind ik het een moeilijke vraag om te beantwoorden. Ik heb in mijn carrière tot nu toe het geluk gehad om met een aantal fantastische dieren te werken, van honden en olifanten tot neushoorns, en natuurlijk cheeta's. Het is dus lastig om er maar één te kiezen, maar één patiënt en één casus in het bijzonder waarvan ik zeker kan zeggen dat ze tot mijn favorieten behoren, is Duma.
Duma is een volwassen mannelijke cheeta die gered is uit de afschuwelijke wereld van de illegale handel in wilde dieren en huisdieren die de wereld teistert. Het heeft onze prachtige wilde dieren gereduceerd tot louter objecten van menselijk vermaak en symbolen van 'macht'. Het heeft veel pijn en lijden veroorzaakt voor veel diersoorten over de hele wereld, waaronder de iconische cheeta.
Bekend als het snelste landdier ter wereld, behoren ze met hun iconische vlekkenpatroon tot de beroemdste en meest herkenbare soorten ter wereld. Mensen van over de hele wereld reizen naar Afrika om ze in het wild te zien. Maar velen van hen zijn slachtoffer van de illegale dierenhandel, hun ouders worden gedood, hun welpen worden gestolen en over het continent en de wereld gesmokkeld om als huisdier te dienen. De meesten overleven de reis niet eens, en degenen die dat wel doen, kampen met een aantal ernstige gezondheidsproblemen, ondervoeding, parasitaire infecties en dodelijke virusziekten, om er maar een paar te noemen.
Een veelvoorkomend probleem is ondervoeding. Ze worden zo jong bij hun moeder weggehaald dat ze de essentiële melk missen die hun moeder hen geeft en die hen voorbereidt op het leven. Ze krijgen niet goed te eten, of soms zelfs helemaal niet, wat leidt tot veel voedingstekorten en zelfs honger. Vooral calcium is iets wat ze vaak missen, wat kan leiden tot een slechte botontwikkeling en zwakke botten tijdens de groei. Duma was een van deze ongelukkige dieren.
Dus op een nacht, terwijl hij in zijn verblijf zat, viel hij na een schrik en brak zijn bekken (voor zover we weten). Voor een cheeta kan dit een fatale verwonding zijn. Het bekken is zo'n belangrijk onderdeel van het lichaam en als dat eenmaal gebroken is, kan lopen, rennen, zitten, liggen, zelfs naar het toilet gaan een enorm probleem zijn. Voor een wild dier zou dit meestal de dood betekenen als een ander roofdier je in die toestand aantreft, of als het je jachtvermogen ernstig belemmert. Omdat Duma al bij ons is sinds hij een jonge welp was, is hij gewend aan mensen en aan nauw contact met ons (de verzorgers en de dierenartsen), dus hij is niet helemaal wild. Dat was een goede zaak voor zijn behandeling en herstel, omdat we hem de best mogelijke zorg konden bieden.
De eerste drie maanden kreeg hij dus strikte 'bedrust' en dagelijkse pijnstillers. Hij werd in een kleine omheining gehouden om te voorkomen dat hij veel kon bewegen. Als hij in de grotere omheining zou worden gelaten met de andere vijf volwassen mannelijke cheeta's in zijn coalitie, zou zijn verwonding namelijk veel erger zijn geworden. Het is moeilijk om een cheeta te vragen om te rusten, je moet ze dwingen! Mentaal is het een enorme uitdaging om een dier drie maanden in een kleine omheining te plaatsen, waar hij zijn vrienden aan de andere kant van het hek in de open lucht kan zien. Voor veel andere cheeta's zou dit te veel gevraagd zijn geweest, omdat het hen mentaal erg zou belasten. Gelukkig is Duma een van de zachtaardigste en geduldigste dieren waarmee ik ooit heb gewerkt. Zijn gedrag bleef altijd opgewekt en vriendelijk. Elke dag dat we hem gingen voeren, hem kwamen controleren of gewoon tijd met hem doorbrachten, was hij altijd vrolijk en blij. Dat maakt mijn leven als zijn dierenarts een stuk makkelijker.
Na drie lange maanden maakten we röntgenfoto's van zijn heup om te zien hoe het genezingsproces verliep. De breuk was goed genezen en hij leek zich beter te voelen op zijn heup, wat geweldig nieuws was! Nu zijn botten waren genezen, was de volgende stap in zijn herstel het spierverlies in zijn heupen aanpakken. Omdat hij de afgelopen drie maanden niet had kunnen lopen of zijn heupen veel had kunnen gebruiken, verloor hij veel spiermassa rond zijn bekken en waren die stijf geworden, wat te verwachten was. De volgende stap was dus revalidatie/fysiotherapie, wat een veelvoorkomend onderdeel is van het herstel van een bekkenbreuk bij huisdieren zoals katten en honden, maar bij cheeta's is het ongekend... letterlijk.
Voor zover ik weet zijn er geen gevallen bekend van fysiotherapie bij cheeta's met een gebroken bekken, of in ieder geval zeer weinig. Maar ik wilde Duma de best mogelijke kans geven op volledig herstel, dus sprak ik met Rachel Cartwright (van 4PointPhysio ), een fantastische gecertificeerde dierenfysiotherapeut in het Verenigd Koninkrijk die mijn eigen hond thuis behandelt voor heupdysplasie. Ik wist dus dat zij de juiste persoon was om te raadplegen. Ze stuurde me een aantal oefeningen die ze normaal gesproken doet voor honden en paarden, oefeningen die de heupspieren versterken en de functionaliteit herstellen. Aan de hand van die oefeningen heb ik inspiratie opgedaan en ze aangepast aan de mogelijkheden die ik in Somaliland en onze faciliteiten heb. Zo heb ik een fysiotherapieprogramma voor Duma... de cheeta... samengesteld.
Ik had een plan van vier weken voor hem opgesteld, waarbij ik de moeilijkheidsgraad en inspanning geleidelijk opvoerde voordat ik hem klaar wilde hebben om terug te keren naar de hoofdomheining en zich weer bij zijn coalitie aan te sluiten. Dit was een flinke opgave, zijn terugkeer met nog een maand uitstellen, terwijl drie anderen al vertrokken waren, maar ik wist dat Duma het aankon. Dus met een beetje gehakt kamelenvlees in mijn hand zou ik Duma ertoe verleiden me van de ene kant van de omheining naar de andere te volgen, waar hij over een aantal obstakels zou moeten lopen, springen of eronderdoor zou moeten kruipen (zie foto's hieronder). Deze obstakels bestonden uit houten panelen of lange bamboestokken die ik op verschillende hoogtes door het gaas zou steken, waardoor hij steeds meer zou moeten bewegen en zijn heupen zou moeten gebruiken om mij te bereiken, en belangrijker nog, om bij het vlees te komen.
Dit was alleen mogelijk dankzij de hechte band die ik met hem had. Ik kende hem al maanden, dus ik wist dat ik niet in gevaar was. Bovendien kende en vertrouwde ik Duma's karakter. Niet elke cheeta die we hebben, zou me dit met hen laten doen. Duma's vriendelijke karakter maakte het mogelijk. Hij likte zachtjes het vlees van mijn hand zonder er ook maar een hap uit te nemen. Maar dit raad ik niemand aan. Dit was alleen om Duma's verwonding te behandelen en niet voor mijn plezier. Ik moet dit punt heel duidelijk maken, want we vechten om een einde te maken aan de perceptie dat wilde dieren als huisdier gehouden moeten worden.
Na 4 lange weken werd Duma elke dag sterker en fitter. Onze dagelijkse sessies werkten erg goed, en Duma zelf genoot ook enorm van deze sessies, omdat ze ook een vorm van verrijking waren. Dat is belangrijk om zijn geest te stimuleren. Wanneer een dier in zo'n kleine ruimte wordt gehouden, kunnen ze stereotiep gedrag ontwikkelen door de mentale belasting die ze ondervinden, iets wat je vaak ziet bij dieren in gevangenschap. Dit hielp hem dus niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Zelfs toen ik hem tegen het einde van onze sessies aan het duwen was en hij moe werd, ging hij protesterend liggen en mokte hij tegen me omdat ik hem vroeg om een paar extra rondjes te rennen. Over het algemeen genoot hij ervan...
Toen de maand voorbij was, zag hij er veel fitter en sterker uit. Hij gebruikte geen medicijnen meer en kon prima lopen en springen. Hij was er klaar voor. Dus ik liet hem eindelijk naar buiten en zijn vijf beste vrienden begroetten hem één voor één, speelden met hem, verzorgden hem en uiteindelijk sliepen ze allemaal samen en waren ze blij dat hij weer bij hen was. Sindsdien heeft hij niet meer achterom gekeken, zijn heup heeft hem geen problemen meer bezorgd en hij is weer helemaal gewend aan het leven met zijn team. Het enige minpuntje voor mij was dat ik mijn dagelijkse sessies met hem niet meer kon hebben! Maar hij was weer terug bij de andere cheeta, waar hij hoorde. Daarom zal Duma en zijn gebroken bekken een van mijn favoriete momenten in mijn carrière als dierenarts blijven.
Gerelateerd lezen
-
20 januari 2025
Herinnering aan Abdirizak -
3 april 2023
Het land vrijmaken voor cheeta's -
October 4, 2022
Het veterinaire werk bij CCF heeft uw steun nodig