Uitgelichte medewerkers – Natasha Bornman – Dierenarts
-
- door Natasha Bornman October 4, 2021
Ik ben een trotse, Afrikaans sprekende Namibiër van de vijfde generatie. Ik ben opgegroeid in Otjiwarongo, ook wel bekend als de cheetahoofdstad van de wereld. Namibië is een klein derdewereldland met veel droogtes en is verre van perfect, maar voor mij was het de beste plek om op te groeien. Lokale dierenveilingen en kerkbijeenkomsten waren normaal en op blote voeten lopen was een luxe. School- en kerkkampen waren altijd op iemands boerderij, met kinderen die in de modder speelden, in een dam zwommen en gewoon van de natuur genoten.
Omdat ik opgroeide met zo'n grote verscheidenheid aan dieren, waaronder huisdieren, vee en wilde dieren, besloot ik op de middelbare school dierenarts te worden. Deze levensveranderende beslissing nam ik op een heel bijzondere manier. Ik hielp de dierenarts van de staat met het opereren van onze zieke stier op de boerderij van onze familie, en ik realiseerde me plotseling dat dit was wat ik de rest van mijn leven wilde doen. Ik wil dieren helpen, of het nu gaat om het behandelen van een wond, het uitvoeren van een operatie of het leveren van mijn steentje bij aan natuurbehoud. Ik had het geluk om van 2015 tot 2021 de faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit van Namibië te volgen. Wat de opleiding zo bijzonder maakte, was dat we drie semesters klinische studies in wilde dieren hadden, waarbij we ons uitgebreid richtten op conflicten tussen mens en dier, het immobiliseren van wilde dieren en verschillende vangmethoden voor het geval dat wilde dieren verplaatst moesten worden. Hier bloeide mijn liefde voor wilde dieren en natuurbehoud op.
Conflicten tussen mens en dier zijn altijd al een probleem geweest en de meeste Namibiërs krijgen er op een bepaald moment in hun leven mee te maken, of het nu gaat om een snelle koedoe in je achtertuin, een jakhals die je lammeren vangt of een luipaard die kalveren vangt. Daarom leerden mijn ouders me al van jongs af aan dat we moeten samenwerken met de natuur en dat het doden van alle roofdieren die een risico vormen voor je vee, niet de oplossing is voor onze problemen. We hadden Nguni-runderen, die grote hoorns hebben, om hun kalveren tegen roofdieren te beschermen, en we hadden een schaapherder die de kudde twee keer per dag naar buiten bracht en ze elke avond terugbracht naar de kraal. We hebben ook het geluk dat we nu Ugab, een Anatolische herdershond, als waakhond voor het vee hebben. Hij is vernoemd naar de Ugab-rivier, een periodieke rivier die door de boerderij van mijn familie in de regio Kunene stroomt.
Ugab is een lieve hond, hij gaat twee keer per dag met de kudde mee. Hij heeft ons twee keer heel trots gemaakt. Eén keer toen hij achterbleef in het veld bij een ooi die net was bevallen en zowel de ooi als het lam beschermde, omdat ze te zwak waren om de rest van de kudde bij te houden. En onlangs was toen onze boerderij afbrandde door catastrofale veldbranden, en hij bleef bij de kudde totdat mijn vader ze in veiligheid kon brengen. Het Livestock Guarding Dog-programma van het Cheetah Conservation Fund is echt een geweldige bijdrage aan het behoud van cheeta's, omdat het, samen met het aanleren van verbeterde landbouwmethoden en de waakhonden die de kudde bewaken om te voorkomen dat roofdieren leden van de kudde doden, helpt voorkomen dat boeren/landarbeiders de toch al bedreigde cheeta's doden.
Over de cheeta gesproken, wat een prachtig uniek dier. Ik was dolblij toen ik de kans kreeg om dierenarts te worden bij CCF en met al die verschillende dieren te werken, namelijk geiten, schapen, runderen, paarden, honden en natuurlijk de meest bijzondere, de cheeta. Sinds ik hier werk, ben ik betrokken geweest bij het uitzetten van cheeta's en heb ik veel algemene gezondheidscontroles uitgevoerd bij zowel de aanwezige als de wilde cheeta's. Ik heb ook het voorrecht gehad om twee verschillende operaties uit te voeren bij twee verschillende cheeta's (zie foto bovenaan dit bericht), waardoor ze weer in het wild konden worden vrijgelaten. Ik ben nog nooit zo trots geweest om ergens deel van uit te maken, als op de dag dat de cheeta's weer in het wild werden vrijgelaten. Dierenarts zijn bij CCF is een geweldige ervaring. Het is gewoon zo ontzettend bijzonder om de aanwezige en de wilde cheeta's te kunnen helpen en deel uit te maken van iets groters, namelijk de voortdurende strijd voor het behoud van deze bedreigde diersoort. Red de cheeta!
Gerelateerd lezen
-
20 januari 2025
Herinnering aan Abdirizak -
3 april 2023
Het land vrijmaken voor cheeta's -
October 4, 2022
Het veterinaire werk bij CCF heeft uw steun nodig