Leven bij CCF

Bezoekerscentrum CCF door brand verwoest

  • door Patricia Tricorache October 21, 2013
Bezoekerscentrum CCF door brand verwoest

Mijn ochtenden beginnen altijd met wat gemopper en geen plannen voor de dag... of moet ik zeggen, mijn enige plan is om mijn best te doen en zo goed mogelijk te zijn, zolang ik maar koffie en een kruiswoordpuzzel van de New York Times heb gehad om mijn hersenen wakker te maken.

Woensdag begon niet anders. Ik werd wakker en strompelde de keuken in bij Laurie en Bruce, waar ik de afgelopen maanden een trouwe gast ben geweest omdat ik mijn vertrek bij CCF steeds maar uitstel. De koffie was bijzonder lekker, maar de kruiswoordpuzzel was bijzonder irritant. Ik besloot dat ik hem op dat moment maar beter kon neerleggen en mijn werktaken beter kon uitvoeren.

Voor het eerst in weken was er overal rust om me heen en kon ik me concentreren op het project waar ik al lange tijd mee bezig was. Ik had het gevoel alsof ik met een zachte wind door een oceaan van mooie woorden en fantastische ideeën voer.

Plotseling veranderde het zachte briesje uit mijn verbeelding in een hevige windvlaag, en toen donder. Bliksem verlichtte de nog steeds heldere middaghemel. Boem! Een explosie in huis. Iets deed de telefoons uitvallen. Ik pakte mijn mobiele telefoon en belde Brian, onze operationeel manager. "ssss...gekraak...rrrr....STAAT IN BRAND!" Ik kon de eerste woorden niet verstaan, maar de laatste kwamen luid en duidelijk over, en ik had nooit gedacht dat ik ze in het echt zou horen. Mijn probleem met de telefoons werd volkomen onbelangrijk. Ik hing op met een geleidelijk "Oké" en rende verder langs het perceel waar onze ambassadeurcheeta's leven, tegenover de Chewbaaka Memorial Garden.

Ik zag een paar van mijn collega's de cheetaverblijven links van me binnenlopen – sneller dan normaal. Waren ze cheeta's aan het verplaatsen? Ja, het bleek dat ze ze wegvoerden van het centrum, het middelpunt van al onze activiteiten. Toen bracht een windvlaag een scherpe geur in mijn neus. Rook. De nare soort. Ik keek omhoog en mijn ergste nachtmerrie rees voor mijn ogen op: hoge, gele, blauwe, oranje, lelijke vlammen kropen langzaam maar hongerig langs de bovenkant van ons bezoekerscentrum. Het prachtige rieten dak, dat bijna een herkenningspunt was voor bezoekers die ons centrum binnenliepen, stond in brand. Iemand droeg een onlangs gecastreerde Anatolische herdershondpup weg van de kliniek. Ik realiseerde me dat de dieren werden geëvacueerd.

Mijn ochtenddoel werd werkelijkheid toen ik een van mijn collega's, Chavoux, met een brandblusser op blote voeten het dak op zag kruipen, maar vastberaden als de pest om de brand te blussen. We riepen hem allemaal om naar beneden te komen, het was een dappere poging, maar het was erg gevaarlijk. Ik draaide me om naar de plek waar andere mensen het gebouw in en uit renden om te redden wat ze konden. Wat ik ook kon doen, ik zou mijn uiterste best doen.

De cadeauwinkel, het klaslokaal, het café, de keuken, het was een explosie van mensen die dingen droegen en duwden. Ik sloot me bij hen aan. Zolang het niet roekeloos was, zouden we redden wat we konden, want we wisten allemaal hoe hard we voor elk item daar hadden moeten werken. De gedachte aan de lange droogte die we hebben gehad, liet me niet los. Ons waterpeil moet nu wel heel laag zijn. Waterslangen spuwden pijnlijke kleine straaltjes water uit die de vlammen nooit zouden doven.

Tafels en stoelen werden over de reling de tuin voor het café in gegooid. De merchandise stroomde de souvenirwinkel uit – T-shirts met afbeeldingen van cheeta's, kettingen van krantenpapier, frisdrank, geitenmelkzeep, kassa's, bezoekerslogboeken… De sterke mensen droegen zware spullen… displays, koelkast, planken. Ik ben misschien niet sterk, maar wel koppig. Ik pakte emmers, manden of tassen en vulde ze met merchandise, papier of wat ik maar kon vinden dat erin paste. We zorgden ervoor dat de prachtige dode boomstammen die we in de winkel gebruikten als displays voor tassen of kettingen, ook bewaard bleven, vooral uit voorzorg. Ze zouden de vlammen die snel van het dak neerdaalden alleen maar hebben aangewakkerd.

Uit de brand geredde spullen

De flatscreen-tv in het café, waarop bezoekers onder het genot van een kopje koffie of een lekkere lunch CCF-video's konden bekijken, werd door Eli, die hem een ​​paar maanden geleden nog met evenveel zorg had geïnstalleerd, snel en met veel liefde naar beneden gehaald.

De hitte steeg overal rond het vuur. Vrijwilligers en stagiaires die zo gefocust waren op helpen, moesten worden gevraagd om uit de buurt van het brandende gebouw te blijven en kregen de taak om alles wat we droegen, weg van het brandende gebouw te verplaatsen. Zonder enige twijfel begonnen vrijwilligers de lasten te verlichten van degenen onder ons die nog steeds het gebouw in en uit liepen. Ik kon niets anders meer uit de souvenirwinkel meenemen. Ik herinner me dat ik rende – of misschien liep… rond de achterkant van het gebouw. ​​Daar, voor mijn ogen, stonden de koelkast en vriezer uit onze keuken, te midden van een levensgrote koe, een levensgrote cheeta en levensgrote schuimgeiten, allemaal rekwisieten die we gebruiken om boeren roofdiervriendelijke landbouwmethoden te leren. Ik denk dat ik grijnsde. Het was een vreemd gezicht, en bijna komisch, hoewel niet zo komisch als mijn poging om de recycling- en afvalbakken van de brand weg te rollen. Ik was bang dat de bakken vol recyclebaar materiaal en afval de brand zouden verergeren en moest ze wegzetten. Ja, ze hebben wielen, maar ze zijn niet stabiel... en toen ik probeerde twee bakken tegelijk te verplaatsen, rolden ze allebei onder me door. Ik ging toch nog twee bakken halen, met hetzelfde resultaat. Maar het lukte me om ze weg te krijgen. Ik probeerde de laatste twee te pakken, maar het gebouw voelde zo heet aan!

Mijn collega's hadden al alles wat ze aan die kant konden leeggehaald, en ik moest mezelf bezighouden. Alle voertuigen stonden klaar voor het geval een evacuatie nodig was. De hele scène deed me denken aan een enorme mierenhoop, waar iedereen een taak had en precies wist wat die was. Dit verplaatsen. Dat sluiten. Ik zag de gordijnen van de bezoekerstoiletten met de wind meebewegen door open ramen, en wist dat de vlammen hen zouden omarmen en de wind ze als gloeiende vlaggen in God weet welke richting zou voeren. Ik herinner me dat ik er eentje van buitenaf probeerde te trekken en dat het wat moeite kostte. Zonder een woord te zeggen, maakte Brian de klus af, terwijl iemand anders die ik niet kon zien... Jenny? Juliette?, hetzelfde deed in de andere badkamer. Zo werkten we allemaal de kortste en langste 20 minuten die we hadden, voordat iets anders doen onveilig werd.

Het rieten dak begon in te storten onder de vlammen, terwijl we er allemaal vol ongeloof en wanhoop bij stonden. Ik weet niet wat anderen dachten, maar ik twijfel er niet aan dat Laurie, onze oprichter, in onze gedachten was. Ze was op een fondsenwervende reis over de oceaan, maar houdt meer van deze plek dan van haar eigen leven. In zekere zin was ik blij dat ze er niet was om dit te zien. Haar kennende, had ze misschien wel geprobeerd het te redden op haar zeer vastberaden en soms veel te gewaagde manier.

Maar noch ongeloof, noch wanhoop kon ons gevecht stoppen. Ons hoofdkantoor, het gebouw waar onze dierenkliniek en al die jaren onderzoek in gevestigd zijn, ligt slechts een paar meter ten oosten van het brandende gebouw. ​​We konden dat gebouw onmogelijk hetzelfde lot laten ondergaan. Elke emmer en elke waterslang die we bij de hand hadden, werd gebruikt om water op dat dak te gieten, ook van riet, en oh, zo dichtbij. Ik hoopte – bad – dat de wind zou stoppen. Ik wilde dat de bliksem wegging. En ik wilde regen, harde, krachtige regen. Eén op de drie "is niet" slecht, en de wind ging liggen, en daarmee ook de vlammen. En aangezien anderhalf nog beter is... begon het te regenen, op de een of andere manier aanhoudend, hoewel niet hevig. Vier millimeter regen aan het einde van de dag was niet veel, maar op dat moment was alle water welkom! Ik weet niet zeker wanneer de bliksem besloot om verder te trekken; ik herinner me alleen hoe angstaanjagend het werd.

De onzichtbare toverstaf die onze acties in onberispelijke orkestbewegingen veranderde, droeg ons op om gebroken glas en afval op te ruimen, vrachtwagens te vullen met overgebleven spullen zodat ze naar de opslag gebracht zouden worden, en het vuur van het gevallen riet aan te wakkeren om het sneller te laten branden. Onze levensgrote menagerie van koeien, cheeta's en dode schuimgeiten werd in veiligheid gebracht, samen met tafels en stoelen en wie weet wat nog meer. Ik tilde een ingelijst gedicht van de grond dat vroeger aan de muur van ons klaslokaal hing, gebroken glas en een hoekje verbrand, maar nog steeds leesbaar. Grappig hoe sommige dingen gewoon weigeren te sterven. De prachtige cheeta-muurschilderingen op de muren van het gebouw weigerden ook te sterven en stonden daar, kijkend en wachtend, maar niet brandend. Andere dingen moesten gewoon weg, denk ik... De laatste twee vuilnisbakken die ik van het gebouw had geprobeerd te verplaatsen, liggen daar, volledig gesmolten, verbrand, plat.

Ik had water nodig. Mijn tong, mijn tanden, mijn gehemelte, alles smaakte naar rook. Toen ik terugliep naar de grote binnenplaats voor een drankje, deed iets me naar rechts kijken, terwijl ik bijna plat in de modder viel van al het water dat we gaven om te voorkomen dat het vuur verder zou reiken. En daar was het, boven op het magnifieke Waterbergplateau, dat geen toeters en bellen nodig heeft om een ​​van de mooiste visioenen te zijn, een vage regenboog, waardoor het tafereel zo onwerkelijk, maar ook zo magisch was. Ik zal misschien voor altijd herinnerd worden als de sukkel die rondrende en schreeuwde: "Regenboog! Daar is een regenboog!" midden in een grote brand. Maar ik was niet de enige die meer zag dan alleen een regenboog. Degenen die op dat moment niet bezig waren, sloten zich bij me aan om beter te kijken. Er verscheen een glimlach op ons gezicht. Regenbogen hebben dat effect op mensen... is het hoop?

Regenboog boven de Waterberg

Het diner was somber en we waren allemaal moe, verdrietig en vies. We konden wel een lach gebruiken, en onze "MC", Brian, wist dat voor elkaar te krijgen. Nadat hij iedereen had bedankt voor onze hulp bij de brand, bedankte hij ons ook voor onze komst naar zijn housewarmingparty – het nieuw gebouwde appartement dat was afgebrand op de tweede verdieping van het bezoekerscentrum, zou zijn nieuwe thuis worden met zijn partner Jenny. Hij zou daar hebben gewerkt toen de brand uitbrak.

We vroegen de mensen toen om wat rust te nemen. We wisten dat ons een drukke dag te wachten stond. Vier van ons moesten terug via het skelet van muren en nog brandende balken, waar bijna vijftien jaar lang zoveel mensen de cheeta hadden leren accepteren, of misschien zelfs liefhebben. Er brandden sintels, er vlogen een paar vonken over. Onze bezorgdheid over het hoofdkantoor was nog niet voorbij. Ik weet niet meer of we een plan hadden gemaakt. Plotseling ging de waterslang aan, hoe zielig ook, maar hij gaf ons een beetje water waarmee we een paar emmers vulden die eerder tijdens de brand buiten waren blijven staan. Door de duisternis konden we de gloeiende sintels op de grond vinden en we begonnen er water overheen te gooien. Sommigen doodden we; anderen hielden vol. We probeerden het opnieuw. Waar het vuur heviger was, was de ondergrond gevaarlijk en brandden de plafondbalken nog, dus we konden er niet heen. Ik weet vrijwel zeker dat we allemaal 's nachts een wandelingetje hebben gemaakt om te kijken hoe het met de wind en de vonken ging...

Onze opslagruimte met zoveel educatieve en toeristische materialen, waarvan we er veel net opnieuw besteld hadden, was niet meer te redden. Er lag gewoon te veel papier, en het was gewoon te onveilig om daar naar binnen te gaan toen de brand uitbrak. De felle, rode vlammen die deze fantastische leermiddelen verteerden, gloeiden en brandden de hele nacht, als een eerbetoon.

Bij elke tragedie is er het spreekwoordelijke "het had erger kunnen zijn". En dat had gekund... absoluut. We hadden allemaal kunnen slapen. Het had een van de gebouwen kunnen zijn die moeilijker leeg te krijgen waren, of met meer brandbare dingen. Er had iemand in het gebouw kunnen zijn. De wind had in de richting van het andere gebouw kunnen waaien. Ik dacht daarover na, en de gevoelloosheid in mijn hart werd wat minder drukkend. Ik riep de twee honden in huis, Isha en Finn, en knuffelde met ze tot ik in slaap viel. Ik denk dat ze wisten dat ik dat nodig had.

De volgende dag waren we gewoon open. De magie van mensen die samenkwamen, wat er ook gebeurde, zorgde ervoor dat onze cadeauwinkel tegen het middaguur volledig operationeel was, en zelfs beter dan ooit. De brand was geblust en er steeg slechts af en toe een vleugje rook op uit het verbrande riet rond het gebouw. ​​Bezoekers kwamen en stonden versteld van wat er gebeurd was, maar vooral van ons doorzettingsvermogen. Behalve dat we geen heerlijke maaltijden voor hen konden bereiden, voorzagen we in alles wat hun hartje begeerde. Museum, cheeta's voeren, cheeta-ritten, en ze glimlachten en bedankten ons.

De cadeauwinkel weer in elkaar zetten
Open voor zaken

In mijn gedachten heb ik mijn best gedaan. In mijn hart hoop ik dat iedereen die erbij was, weet dat hij of zij de besten is. En in alle zekerheid zullen we samen ons best doen om dat deel van CCF dat nu lijdt, weer op te bouwen... nog mooier en sterker dan ooit, net als de prachtige feniks – de vogel of de cheeta.

Delen met vrienden