Zorgen voor cheeta's als dierenarts in Somaliland
-
- door Anahi Hidalgo 31 maart 2022
Ik ben Anahi Hidalgo; een Ecuadoriaanse dierenarts, en ik ben momenteel hoofddierenarts bij het Cheetah Conservation Fund in Somaliland.
Mijn eerste patiënt in de wilde natuur was een vrouwtjesharpij; zij markeerde mijn toekomstige pad in de diergeneeskunde. Toen ik de arend voor het eerst ontmoette, verkeerde ze in kritieke toestand na een incident met illegale jacht. Ze werd naar het dierenziekenhuis gebracht waar ik vrijwilligerswerk deed en had nog een aantal braakballen in haar lichaam. Eén daarvan veroorzaakte een humerusfractuur die met spoed geopereerd moest worden. Het was een langdurig proces, maar dankzij een multidisciplinair team van professionals herstelde de arend volledig en werd ze weer uitgezet in haar natuurlijke habitat. Haar weer in de vlucht zien, op weg naar huis, is een van de meest ongelooflijke ervaringen ter wereld. Elk dier dat je kunt helpen en een tweede kans in het wild kunt geven, is van onschatbare waarde. Het vervult je met immens geluk en geeft je de kracht en de motivatie om door te gaan en je werk zelfs te verbeteren.
Ik ben in 2018 afgestudeerd aan de Universidad San Francisco de Quito in Ecuador, Zuid-Amerika. Vanaf het begin van mijn studie wist ik al dat mijn werkgebied in de natuur zou liggen, dus begon ik met vrijwilligerswerk en stages bij verschillende instellingen om ervaring op te doen met wilde dieren in Ecuador, Colombia en de Pacific Northwest-Amerikaanse natuur. Na mijn afstuderen bleef ik mijn vaardigheden ontwikkelen en bracht ik al mijn kennis in de praktijk toen ik op de Galapagoseilanden werkte met kleine dieren en wilde dieren. Vervolgens werd ik hoofddierenarts van Fundación Condor Andino, waar ik me voornamelijk bezighield met veldwerk en veterinair onderzoek naar wilde Andescondors en zwarte kastanjearenden. We voerden preventieve geneeskunde uit in ons opvangcentrum, gaven bijles aan studenten diergeneeskunde en organiseerden sterilisatie- en castratiecampagnes voor honden en katten in belangrijke beschermde gebieden.
Op zoek naar nieuwe groeimogelijkheden en avonturen zag ik de vacature van Cheetah Conservation Fund in een Facebookbericht. Nadat ik de organisatie had bekeken en met de dierenarts had gesproken, besloot ik te solliciteren. Het centrum ligt net buiten Hargeisa, de hoofdstad van Somaliland (een land dat niet officieel erkend is, maar wel een eigen regering heeft en sinds 1991 onafhankelijk is van Somalië). Ik was een beetje nerveus omdat Somaliland zo ver van huis ligt, en mijn familie en vrienden maakten zich zorgen over mijn veiligheid. Ik kan met genoegen zeggen dat het qua veiligheid zelfs veiliger is dan in veel andere steden en landen waar ik ben geweest. Natuurlijk is er altijd de angst voor misverstanden binnen de clan, maar de overheid lijkt daar goed mee om te kunnen gaan.
Ik heb wel een beetje een cultuurshock ervaren toen ik van een westerse samenleving naar een conservatieve moslimmaatschappij ging. Het lijkt voor vrouwen een grotere uitdaging te zijn dan voor mannen; er zijn meer beperkingen voor vrouwen en hun keuzemogelijkheden zijn beperkt. Desondanks heb ik altijd geprobeerd de cultuur te respecteren en bepaalde aanbevolen regels te volgen, terwijl ik mijn eigen cultuur en overtuigingen intact heb gehouden.
De afgelopen jaren is er opmerkelijk veel vooruitgang geboekt bij de bouw van de Cheeta Safe Houses. We zijn nu ook bezig met de bouw van een groot opvangcentrum als onderdeel van een nieuw nationaal parkproject onder leiding van het Somaliland Ministerie van Milieu en Klimaatverandering. Tijdens mijn verblijf hier zijn de faciliteiten van CCF ook flink verbeterd. We kregen goede diagnostische apparatuur, zoals een röntgenapparaat en een echografieapparaat, van SoundVet en we hebben een ruime voorraad medicijnen en benodigdheden, allemaal gedoneerd uit het buitenland. Het is erg moeilijk om de meeste essentiële medicijnen die we nodig hebben in het land te krijgen. We hebben ook een hemogram- en biochemieapparaat, die goed van pas komen tijdens het diagnoseproces. Het team bestaat uit veel internationale mensen van over de hele wereld en ook een aantal zeer vriendelijke lokale medewerkers. We zijn enthousiast en werken hard aan de nieuwe en grotere faciliteit. Het zal een betere levenskwaliteit bieden aan alle verweesde en gewonde, in beslag genomen cheeta's die CCF verzorgt.
Toen ik hier voor het eerst kwam, hadden we ongeveer 55 cheeta's onder onze hoede en nu hebben we er bijna 85. Zoals u ziet, blijven we elk jaar welpen ontvangen, slachtoffers van de handel in wilde dieren en conflicten tussen mens en dier. We werken aan het opbouwen en aanbieden van voorlichting, voorlichting in de gemeenschap, veterinaire trainingen en onderzoeksprojecten, zodat we de handel kunnen stoppen. Het ministerie/de regering werkt ook aan het verbeteren en aanscherpen van de wetgeving en handhaving op het gebied van de handel. De handel zal niet stoppen tenzij de vraag naar cheeta's als huisdier stopt. Mensen wereldwijd moeten begrijpen dat wilde dieren geen huisdieren zijn, maar huisdieren, en dat ze in het wild thuishoren.
Het werk was uitdagend. We hebben veel te doen, maar het is ook een zeer bevredigende baan. Het geeft zoveel voldoening om deze cheeta's te kunnen helpen. Het is zo bevredigend om te zien hoe ze herstellen, groeien en weer vertrouwen in mensen krijgen. En wie weet of CCF over een paar jaar een herintroductieprogramma in Somaliland kan starten en verweesde cheeta's weer in het wild kunnen terugkeren en hun natuurlijke leefgebied kunnen herbevolken.
Gerelateerd lezen
-
20 januari 2025
Herinnering aan Abdirizak -
3 april 2023
Het land vrijmaken voor cheeta's -
October 4, 2022
Het veterinaire werk bij CCF heeft uw steun nodig