Mijn CCF Somaliland vrijwilligerservaring tot nu toe
-
- door Kristina Grant May 3, 2021
Ik ben mijn hele leven al in de buurt van wilde dieren. Hoewel ik een Britse burger ben, heb ik een groot deel van mijn leven in Afrika doorgebracht – Kenia – waar mijn familie woont. Omdat we op het continent wonen, heb ik de kans gehad om wilde dieren in hun natuurlijke omgeving te zien en vrijwilligerswerk te doen bij verschillende natuurbeschermingsprojecten die wilde soorten ondersteunen. Soms houdt mijn werk zich bezig met dierenverzorging, soms met administratief werk. Ik was een paar maanden vrijwilliger bij Cheetah Conservation Fund UK ter ondersteuning van de fondsenwerving toen ik hoorde over het project van CCF in Hargeisa, Somaliland, dat zorg biedt aan cheetawelpen die betrokken zijn bij illegale handel in wilde dieren. Toen ik de gezichten van de moederloze welpen zag en hoorde over hun vreselijke situatie, wist ik dat ik daarheen moest gaan en moest helpen.
Nadat ik de aanmeldingsprocedure voor vrijwilligerswerk had doorlopen en mijn plek bij het project had bevestigd, arriveerde ik maandagmiddag bij CCF Somaliland in Hargeisa met een vlucht vanuit Addis Abeba. De kleine luchthaventerminal aan de landingsbaan is vol lawaai en mensen verdringen zich om in de rij te staan, visumkosten te betalen en hun bagage te vinden. Twee vrolijke CCF-vrijwilligers uit Nederland, Lex en Lea, die op mijn vlucht naar Hargeisa zaten, verwelkomden me hartelijk. Ik was blij te horen dat ik niet de enige "nieuweling" in de stad zou zijn. We zouden samen leren wat we moesten doen; ik had er al een goed gevoel over dat het ons zou lukken, gezien onze goede verstandhouding.
We werden alle drie op de luchthaven begroet door Mark Natt, de projectmanager van CCF, en een aantal medewerkers. Omdat de CCF Safe Houses zich in dezelfde buurt als de luchthaven bevinden, hoefden we maar vijf minuten door de straten van Hargeisa te rijden voordat we op onze bestemming aankwamen. Nadat we ons hadden geïnstalleerd, kregen we een rondleiding door de CCF-faciliteiten. Binnen een straal van twee blokken beheert CCF drie tijdelijke opvangcentra voor in beslag genomen cheetawelpen: Safe House 1, Safe House 2 en Safe House 3. Een dierenkliniek voor de welpen is inbegrepen bij Safe House 1, en personeel en vrijwilligers verblijven in een wooncomplex dat toezicht houdt op Safe House 3.
Momenteel worden er 55 cheeta's en één luipaard verzorgd door CCF in Somaliland. Helaas verloren we op de dag dat ik aankwam één cheeta die al een tijdje kampte met een neurologische aandoening. Zesenvijftig grote katachtigen zijn moeilijk te doorgronden totdat je ze allemaal ziet. De eerste keer dat je de Safe Houses binnenstapt, is voor de meeste mensen, inclusief mij, behoorlijk emotioneel. De laatste inbeslagname was in oktober 2020, dus de jongste welpen zijn nu zeven maanden oud en erg speels. De oudste zijn tussen de twee en tweeënhalf jaar oud. Ze vormen een dwarsdoorsnede van de cheetawelpen die de afgelopen drie jaar in dit deel van Afrika zijn geboren.
In mijn eerste week liep ik mee met de verzorgers en hielp ik met het bereiden van vlees, voeren, het verschonen van voetbaden, het schoonmaken van de verblijven en het uitvoeren van onderhoudswerkzaamheden. Naast de dagelijkse klusjes en het voeren, zijn er ook doorlopende verbeterprojecten. Een belangrijk onderdeel van ons werk is 'verrijking', wat inhoudt dat we de cheeta's stimuleren en aanmoedigen om zo actief mogelijk te zijn. Dit kan inhouden dat ze lokaas en ballen achterna rennen, nieuwe geuren op stukken hout spuiten of ze hooi en kartonnen dozen geven om mee te spelen. CCF-vrijwilliger en cheetaverzorger Lea en ik hebben twee cheetahangmatten gemaakt van gerecyclede planken hout, met daartussen een oude brandslang die ze uit Nederland had meegenomen. Lea deed vorig jaar vrijwilligerswerk bij het project en bracht ook een maand door in Namibië, met dank aan haar werkgever, Gaia Zoo in Nederland, een sponsor van CCF. We hebben de cheeta's aan stukken kabel in de verblijven gehangen en ze zien eruit als hangende platforms met een comfortabele gevlochten 'hangmat' als vloer. De cheeta's zijn normaal gesproken een beetje huiverig voor alles wat nieuw is, maar ze raakten snel gewend aan de hangmatten. Het is nu gebruikelijk om er een aantal te zien ontspannen in de schaduw of speels erop te balanceren terwijl ze in de wind wiegen.
Vorige week hebben de CCF Cheeta Keepers dertien cheeta's verhuisd van Safe House 1 naar Safe House 3, waar ze grotere verblijven hebben. Om de stress van het verplaatsen zo veel mogelijk te beperken, moesten we snel en efficiënt werken: we verplaatsten er meerdere tegelijk in kratten en gaven ze de ruimte om te wennen aan hun nieuwe omgeving. Ze zijn allemaal erg goed gewend en genieten van de extra ruimte om in te rennen! Hierdoor zijn er ook lege verblijven beschikbaar in SH1, klaar om eventuele nieuwe cheeta's te huisvesten die in de toekomst in beslag worden genomen.
De jongere welpen krijgen twee keer per dag eten, en de oudere cheeta's en Milo, de luipaard, meestal één keer. Mijn verantwoordelijkheid bestaat voor het grootste deel uit de dagelijkse verzorging en het voeren van de welpen die ik toegewezen heb gekregen. Het is zeker zwaar werk, en je moet bereid zijn om je mouwen op te stropen en vies te worden – maar niemand heeft gezegd dat het verzorgen van carnivoren een makkelijke, glamoureuze baan zou zijn!
De eerste week werkte ik met de cheeta's in Safe House 1-3, en in de tweede week stapte ik over naar Safe House 2. Het is belangrijk dat alle medewerkers en vrijwilligers ervaring opdoen in alle gebieden en bekend zijn met alle cheeta's hier, voor het geval medewerkers of dieren ziek worden of plannen moeten worden gewijzigd. De routines zijn hetzelfde, er zijn alleen meer cheeta's om te leren kennen! Ze hebben allemaal een ander karakter en andere behoeften, dus het is essentieel dat we weten welke cheeta's makkelijk te hanteren zijn en welke gestrest raken van nieuwe mensen. We beperken het vrije contact met hen zoveel mogelijk.
Deze maand zitten we allemaal in lockdown vanwege een toename van het aantal COVID-19-gevallen in Hargeisa. Dit is om het personeel en daarmee ook de cheeta's te beschermen; als het personeel ziek wordt, wordt de zorg voor cheeta's een groot probleem. Daarom verlaten we de kampen niet, behalve om tussen CCF-gebouwen te gaan. Het lokale personeel van Hargeisa is ook verhuisd naar de personeelswoningen in plaats van dagelijks te pendelen. We hopen dat deze maatregelen niet lang nodig zullen zijn, maar uiteindelijk moeten we allemaal nog steeds voorzichtig zijn met COVID-19. De vaccinaties beginnen in Somaliland te arriveren en het CCF-personeel staat op de wachtlijst om gevaccineerd te worden, maar er is geen gegarandeerde datum waarop dit zal gebeuren.
Naast de verzorging heb ik het veterinaire team geholpen met het toedienen van sub-q vloeistoffen, het wegen van de welpen en het klaarmaken van medicatie en microscoopglaasjes. Ik heb ook geholpen op kantoor en heb inbeslagnamerapporten en ziektegeschiedenissen gelezen. Helaas komen de meeste welpen hier in zeer slechte toestand aan. Het is een harde realiteit om onder ogen te zien.
Tot nu toe is het een ongelooflijk interessante ervaring gebleken en heb ik enorm veel geleerd over zowel de dieren als Somaliland. Het team is enorm toegewijd en ondanks de ontberingen is het fantastisch om te zien wat er uit het niets is ontstaan. Ik ben van plan om nog een paar weken in Somaliland te blijven om voor de welpen te zorgen. Ik kijk uit naar de uitdagingen en leerzame ervaringen die voor ons liggen.
Gerelateerd lezen