Mijn praktische ervaring met natuurbehoud bij CCF
-
- door John Lehr 1 maart 2024
Terwijl ik over de CCF-campus liep naar het ontbijt bij de Hot Spot om mijn dag als Working Guest te beginnen, werd ik een deel van de wandeling vergezeld door een of meer cheeta's. Tijdens mijn wandeling liep er een naast me, net aan de andere kant van het hek. Vaak wisselden de cheeta's elkaar af, zodat ik meer gezelschap had. Niets ongewoons aan CCF, maar voor mij was het zeker een unieke reis.
Natuurlijk was mijn hele twee weken durende verblijf bij CCF in november anders dan alles wat ik ooit had meegemaakt. Elke avond hoorde ik in welk team ik de volgende dag was ingedeeld. Elke dag duurde van ongeveer 2 tot 8 uur, met geplande pauzes. Elke dag was vol gebeurtenissen, voldoening en lonend.
CCF is het hart en de ziel van de inspanningen om de cheeta te redden. Hoewel het het snelste landdier is, kan de cheeta niet zonder hulp uitsterven. De toegewijde teams van CCF zijn cruciaal voor deze inspanningen. Mijn korte verblijf gaf me een verhelderend inzicht in de ongelooflijke toewijding, focus en energie die nodig zijn om de inspanningen vol te houden. Het gaf me ook een verdere opleiding in cheeta's en waakhonden, en veel persoonlijke voldoening en inspiratie die moeilijk te beschrijven is.
Het hele jaar door werken de CCF-teams dag in dag uit naadloos samen om de 26 cheeta's en de waakhonden die momenteel onder hun hoede zijn te voeden, te verzorgen, te trainen en hun leven te verrijken, de Modelboerderij te runnen en bezoekers te ontvangen. Deze verplichtingen zijn niet vrijblijvend! Deze dieren nemen geen vakantie.
Als onderdeel van het Cheeta Team hielp ik Lea, Modesta, Justin en Elifas met het klaarmaken van eten en voeren, het geven van water en het schoonmaken van de verblijven. Afhankelijk van de dag reed ik ook achterin een auto om vlees te serveren aan snel naderende cheeta's, of voerde ik er een met een soort pincet terwijl ze leerde de kneepjes in haar achterste te negeren. Deze ervaring zal later het toedienen van medicijnen of het afnemen van bloedmonsters vergemakkelijken, indien nodig. Lea, Modesta, Justin en Elifas waren zeer bemoedigend en deelden ervaringen met me die ik niet had verwacht, waarvoor ik zeer dankbaar ben.
Deze 26 cheeta's kwamen als reddingshonden bij CCF terecht. Op twee na waren ze allemaal jonger dan zes maanden toen ze arriveerden. Ze komen daarom niet in aanmerking voor vrijlating in het wild naarmate ze ouder worden, omdat ze niet genoeg tijd met hun moeders hebben gehad om de vereiste overlevingsvaardigheden te leren. Deze cheeta's gaan nergens heen. Nooit. Ze hebben dus dagelijkse aandacht nodig. De twee oudere reddingshonden komen in aanmerking voor vrijlating op het juiste moment, meestal als ze drie of vier jaar oud zijn. Tot die tijd staan ze onder de waakzame zorg van CCF.
Maar de zorg voor de geredde cheeta's is slechts een deel van de puzzel om de cheeta te redden. Honden die katten redden spelen een belangrijke rol, en het Livestock Guarding Dog Program staat centraal in deze inspanning. Het CCF Guarding Dog Team fokt Anatolische herdershonden die door lokale boeren worden gebruikt om hun geiten en schapen te beschermen. Calum en Eveline brengen veel enthousiasme en trots in deze inspanning, wat de dagelijkse taken van eten bereiden, voeren, schoonmaken en bewegen zo boeiend maakt. En wie had ooit gedacht dat ik in Calum een fan van de National Hockey League zou aantreffen? We blijven vriendschappelijk praten en wedden op onze favoriete teams.
Even terzijde, ik noem "schoonmaken" als een dagelijkse bezigheid voor de cheeta's en de honden. Vergis je niet, dit is ouderwets poep opruimen, zoals je dat bij een huisdier doet. In het geval van de honden betekende dit ongeveer 40 honden twee keer per dag. Allemaal werk voor één dag om de inspanningen van CCF te ondersteunen. Geen probleem!
Werken als gast is meer dan alleen dieren verzorgen. CCF heeft een tuin waar ik samen met Matti voor diverse groenten zorgde en een café waar bezoekers terecht konden. Daar bakte ik groentetaarten met Hestopheen en verkocht ik fudge (gemaakt volgens Fransina's recept) en ijs, beide afkomstig van CCF's eigen Dancing Goat Creamery. Alle zes de smaken ijs en alle vier de fudgevarianten zijn heerlijk en alleen al een bezoekje waard! Ik heb kilo's fudge mee naar huis genomen als cadeau. Dankjewel, Hanlie!
Als Working Guest mocht ik ook nog eens meewerken aan twee andere onderzoeksprojecten. Samen met Bart, stagiaire Alessandra en collega Working Guest Sven bezochten we de cameravallen om videokaarten en batterijen te verwisselen. Later in het Ecology Center bekeken we de beelden als ware detectives en zagen we veel dieren. Het is best gaaf om, na het doornemen van zoveel beelden, daadwerkelijk een interessant dier te spotten. Bijna alsof je er een in het wild spot.
Avonturen zoals deze hebben soms een onverwachte, kleinschalige dimensie. Bart komt uit Frankrijk, dus toen hij hoorde dat ik onderweg naar huis in Arkansas in Parijs zou stoppen om mijn dochter te bezoeken, moedigde hij me aan om naar het restaurant van een vriend te gaan. Een week later, toen ik met mijn dochter in het restaurant aankwam, deelde ik een foto van Bart en mij met de eerste persoon die ik tegenkwam, die Barts vriend bleek te zijn. Vanzelfsprekend hadden mijn dochter en ik een geweldige tijd met een nieuwe kennis en een heerlijke maaltijd!
Maar ik dwaal af. Een wild dier in zijn natuurlijke habitat tegenkomen, buiten de beperkingen van een voertuig, is een opwindende ervaring. Op een dag had ik het geluk toegewezen te worden aan het Animal Health Team voor de verdere behandeling van Hella, een volwassen vrouwtje. Ze was vrijgelaten in een privéreservaat en bleek later gewond te zijn geraakt door een confrontatie met een wrattenzwijn. Dit was hopelijk haar laatste behandeling en onderzoek voordat ze haar en haar drie welpen weer vrijliet. Mercelin schoot Hela vakkundig neer, en zij en Ana, een andere dierenarts van het team, voerden het onderzoek soepel uit. Naast dat ik een nauwlettende toeschouwer was, mocht ik ook helpen Hella achterop het voertuig te hijsen voor het onderzoek. Het lijkt misschien een klein moment, maar een wild dier aanraken, zelfs kort, was opwindend en een uniek voorrecht!
Tijdens mijn hele verblijf heb ik me gemakkelijk kunnen aanpassen aan het leven bij CCF dankzij de naadloze inzet van het Hospitality Team. Iedereen was vriendelijk, behulpzaam en betrokken. Elke begroeting was met een glimlach en enthousiasme. Ik voelde me enorm gewaardeerd. Dus, heel erg bedankt, Bianca, Himee, Job, Lauren, Shannon, Tracy, Creo, Crizelda en Mike. Jullie hebben zoveel gedaan!
Ik had mijn uithoudingsvermogen niet op peil kunnen houden zonder de heerlijke maaltijden van chef-kok Raul en chef-koks en koks Kennedy, Lucas, Wilma en Puya. Ze serveren eten dat net zo goed is als in de beste safarilodges die ik ooit heb bezocht.
Terugkijkend op mijn tijd bij CCF komen er verschillende dingen bij me op. Dat ik een landarbeider was, klopt niet helemaal, maar het was veel meer dan dat, gezien de persoonlijke voldoening en groei die ik erdoor heb gekregen, en het respect dat ik voel voor degenen die dit werk dagelijks doen. Ze hebben allemaal een professionele, meelevende, no-nonsense en enthousiaste aanpak die veel tot stand brengt. Ze hebben zeker de tijd genomen om een onervaren Working Guest geweldig te ondersteunen.
Veel mensen komen terug van een bezoek aan Afrika en zeggen dat ze een cheeta en andere wilde dieren hebben gezien. Ik durf gerust te zeggen dat ik de cheeta's heb gezien. Dit is geen einde, maar een begin.
Gerelateerd lezen
-
May 24, 2024
Onverwachte ontdekking in mijn thuisland -
October 6, 2023
Van New York naar Namibië – Bezoek aan CCF