Veebewakingshonden

Als puppy's vliegen - CCF's nieuwste LGD arriveert

  • door Alex Bolesky October 4, 2021
Als puppy's vliegen - CCF's nieuwste LGD arriveert

Toen ik de kans kreeg om stage te lopen bij Cheetah Conservation Fund in Namibië, dacht ik dat het niet beter kon. Afrika stond bovenaan mijn reislijst en cheeta's zijn al jaren mijn favoriete dier. Mijn plan was om van 1 tot en met 14 september met mijn gezin door Italië te reizen, en dan op 14 september Italië te verlaten en naar Namibië te vliegen, waar ik op 15 september zou aankomen. Ik was ZO enthousiast, en op 1 september begon mijn reis.

Een paar dagen na het begin van onze vakantie in Italië kreeg ik een e-mail van Dionne Stein. Ze woonde in Colorado en werkt voor CCF. In haar e-mail vroeg ze of ik een Kangal-puppy mee wilde nemen naar Afrika en gaf ze haar telefoonnummer zodat ik haar kon bellen voor meer informatie. Ik had nog nooit van een Kangal gehoord, dus ik zocht het op en was meteen verkocht.

Zelfs aan de telefoon wist ik al dat ik Dionne aardig vond. Ze was lief en we konden het goed met elkaar vinden. Ze legde me uit dat dierentuin Wilhelma in Stuttgart een hond had gesponsord die in Colorado was geboren en momenteel bij Dionne woonde. Hij moest op de een of andere manier naar Namibië, en daar kwam ik in beeld. De regels van luchtvaartmaatschappij Lufthansa verboden huisdieren om onbegeleid te vliegen, dus hij kon niet alleen gaan.

Omdat ik oorspronkelijk uit Portland, Oregon kom, dacht ze dat het perfect zou zijn om even langs te gaan in Colorado op weg naar Namibië. Er was natuurlijk één probleem: ik was op dat moment in Italië. Dionne zei dat ik het niet hoefde te doen, omdat ik dan veel zou moeten vliegen, maar ik stond erop. Ik wilde Mikey naar zijn thuisland brengen, en ik was dol op vliegen. Dus werd het besloten en begonnen we met plannen. Tijdens dat eerste telefoontje besloten we dat ik naar Colorado zou vliegen. Mijn familie had onze reservering naar Italië al geboekt voordat ik erachter kwam dat ik stage liep bij CCF, en dus had ik al een vlucht van Rome naar Newark en van Newark naar Portland. Ik belde Expedia en bracht uren aan de telefoon door om mijn vlucht om te laten zetten van Newark naar Denver. Ze deden er erg moeilijk over, en het was een groepsreservering, dus ik moest oppassen dat ik alleen mijn eigen vlucht zou wijzigen, niet die van iemand anders. Uiteindelijk lukte het me om het te wijzigen toen ik weer van Dionne hoorde. Nu was er een nieuw plan. Ik zou naar Newark vliegen, op de een of andere manier in Washington D.C. terechtkomen en dan Anne ontmoeten, de hoofdgeneticus bij CCF die in D.C. woonde. Dionne zou Mikey bij Anne krijgen, en dan zou Anne Mikey aan mij doorgeven, en dan zou ik naar Namibië gaan. Dus belde ik opnieuw Expedia en bracht uren aan de telefoon door met hen om alleen mijn vlucht van Newark naar Denver te annuleren. Zelfs na al die tijd werd die nooit geannuleerd, dus gaf ik het op. Ik had een vlucht naar Newark, en dat was het belangrijkste. Nu moest ik uitzoeken hoe ik van Newark naar D.C. zou komen.

"Mikey" tijdens zijn laatste reiscontrole

In Washington D.C. lag het hotel dat Dionne voor me had geboekt vlak naast Dulles Airport, waar mijn vlucht met Ethiopian Airlines vertrok. Het probleem was dat er geen rechtstreekse trein of bus van Newark Airport naar Dulles reed. Alle opties hadden veel overstapmogelijkheden, wat lastig was aangezien ik vier koffers had. Uiteindelijk besloot ik de rechtstreekse trein van Newark Airport naar Washington Central Station te nemen en vervolgens de volgende 45 minuten met Uber naar mijn hotel te reizen.

Tegen de tijd dat het plan klaar was, liep onze vakantie in Italië ten einde en stond het grootste avontuur van mijn leven op het punt te beginnen. We lieten ons op 13 september in Italië testen op COVID en vertrokken op de ochtend van de 14e. Ik vloog met mijn familie naar Newark, waar we afscheid namen. In Newark vond ik mijn trein en kwam 's avonds in Washington aan. Ik nam een ​​Uber naar mijn hotel en kwam er uiteindelijk rond 8 uur aan. Ik vertrok pas op de 16e uit Dulles, dus op de ochtend van de 15e kreeg ik opnieuw een negatieve COVID-test voordat ik Dionne en Anne belde, om ons plan te bekrachtigen. Italië en Namibië liggen toevallig in dezelfde tijdzone, dus ik ging om 5 uur naar bed om te proberen de Namibische tijd aan te houden. Om 2 uur op de 16e stond ik op. Het was tijd.

"Mikey" stapt in het vliegtuig in Washington DC.

Ik nam de luchthavenshuttle en ontmoette Anne rond 7 uur op het vliegveld, waar we twee van mijn tassen en Mikey moesten inchecken. Dit was de eerste keer dat ik hem ontmoette, hij was zo lief! Ik was meteen verliefd. Mijn vlucht vertrok pas om 30 uur, maar we wilden er zeker van zijn dat we genoeg tijd hadden, en dat was maar goed ook. Bij de ticketbalie moest ik uiteindelijk al mijn koffers uitpakken omdat mijn handbagage te zwaar was. Anne hielp me, en we kregen ze eindelijk weer ingepakt. Daarna moesten we wachten tot iemand ons en Mikey naar de dierenpolitie van de TSA zou brengen. We wilden Mikey echt nog een keer naar het toilet brengen, dus haalden we hem uit zijn reismand en renden we naar de dichtstbijzijnde dierenopvang, die verder weg was dan we dachten. Het moet een prachtig gezicht zijn geweest, wij tweeën, rennend met deze enorme puppy door de luchthaven. Mikey was gewoon opgewonden om mee te mogen, met zijn tong wapperend in de wind terwijl hij naast ons galoppeerde. Anne en ik zagen er waarschijnlijk paniekerig uit. Het was inmiddels al 11:9 uur en mijn vliegtuig begon om 45:10 uur te boarden. We waren er heen en terug, en ik nam afscheid van Anne. Ze rolden Mikey weg en hij was net zo opgewonden als altijd. Hij gedroeg zich nooit bang of nerveus, maar juist klaar en vol vertrouwen. Ik rende naar mijn gate, ging door de veiligheidscontrole en stapte in de shuttle. Zodra ik bij mijn gate aankwam, liep ik naar de gatemedewerker en vroeg of ze wilden controleren of mijn hond aan boord was gekomen. Na overleg met het grondpersoneel verzekerde hij me dat hij dat was, en ik maakte me klaar voor mijn 15 uur durende vlucht naar Ethiopië.

Daar is hij in Ethiopië

Ik had een extreem korte tussenstop in Ethiopië, slechts iets meer dan een uur. Ik moest opnieuw door de veiligheidscontrole en vond mijn
Volgende gate, waar ik opnieuw aan de gatemedewerker vroeg of Mikey in het vliegtuig zat. Ze zei dat ze het niet wist, en dus vroeg ik, terwijl we in de bus stapten om naar het vliegtuig te gaan, het aan een andere belangrijk uitziende persoon. Hij beloofde te controleren en me te laten weten wanneer ik op mijn stoel zat. Ik vroeg het ook aan de stewardess toen ik aan boord ging, ik moest ervoor zorgen dat Mikey het haalde! Een paar minuten later, toen ik zat, kwam ze naar me toe en beloofde me dat mijn hond inderdaad mee aan boord ging. Ik installeerde me, het was een vlucht van 5.5 uur, maar ik was een beetje bezorgd dat ze bij het boarden van beide vliegtuigen niet echt gecontroleerd hadden, of dat er een andere hond was geweest waarvan ze dachten dat het de mijne was. Stel je voor dat ik daar aankwam en Mikey er niet bij was!

We zijn in Namibië aangekomen!
Wachten op onze rit naar CCF.

We landden uiteindelijk in Namibië op de luchthaven van Windhoek, terwijl we over uitgestrekte woestijnen en kleine bergen vlogen terwijl we afdaalden. We stapten via een trap het vliegtuig op, en toen ik aan de andere kant van het vliegtuig keek, zag ik Mikey's hondenbench! Ik was zo blij dat we er allebei veilig waren aangekomen. Ik liep naar binnen, waar ik door de douane moest. Dat was erg moeilijk, want ze geloofde me niet dat ik geen werkvisum nodig had, maar ik kwam er wel doorheen. Vervolgens moest ik mijn bagage ophalen en gelukkig kwamen al mijn tassen veilig aan, met slechts een paar extra schrammen. Ik moest even wachten, maar nadat alle tassen eraf waren, kwam Mikey in zijn bench van de bagageband afrijden! Een kruier hielp me hem eruit te halen, en vervolgens hielp hij me al mijn bagage, en ook Mikey, in te laden en gingen we door de bagagecontrole. Ik moest naar een speciale ruimte vanwege Mikey. Dionne waarschuwde me dat het waarschijnlijk minstens een paar uur zou duren en dat ik geduld moest hebben. Ik weet niet of het kwam doordat ik eruit zag alsof ik niet wist wat ik deed, of doordat mijn kruier me hielp, maar ze controleerde zijn papieren en stuurde ons op pad! Het kostte ons een paar minuten. Ik ontmoette Gebhardt Nikanor, de onderwijsfunctionaris van CCF, voor de deur, en na een paar korte stops waren we op weg naar CCF.

Calum O'Flaherty met "Mikey", nu bekend als Ookondo

Na ongeveer vier uur kwamen we aan, rond zes uur 's avonds. We reden rechtstreeks naar de Kraal waar de honden verblijven, waar ik Calum ontmoette, de programmamanager van de Livestock Guardian Dog en de Smallstock Manager, en Molly, zijn stagiaire. We laadden Mikey uit en installeerden hem in zijn nieuwe huis, nog steeds zo blij als altijd met zijn tong uit zijn bek en een grote glimlach op zijn gezicht. Hij was erg nieuwsgierig naar de geiten, hij wist eigenlijk niet precies wat het waren! Hij raakte er wel na verloop van tijd aan gewend.

Het is alweer een paar weken geleden dat ik hier ben aangekomen, en ik ga nog steeds even kijken hoe het met mijn reismaatje gaat als ik kan. Hij is altijd blij me te zien, hij is blij om iemand te zien! Iedereen hier is zo blij dat hij er is, en de organisatie die hem en zijn reis heeft betaald, heeft een naamwedstrijd gehouden! Ik heb gestemd op Kuume, wat vriend betekent. Oonkondo heeft uiteindelijk gewonnen, wat sterk betekent. Hij is sterk, dat past hem heel goed. Het was een hele reis om hier te komen, maar ik weet dat het avontuur voor mij en Ookondo (voorheen Mikey) nog maar net begonnen is, en ik kan niet wachten om te zien waar het ons beiden naartoe brengt.

Delen met vrienden