Van boerderij tot gezin: Nellie's reis
-
- door Megan Barnes 13 maart 2020
Megan liep een jaar geleden stage bij CCF. Toen ze bij ons was, hielp ze met een hond die het niet goed deed als werkhond (LGD) (een zeldzame gebeurtenis). Megan besloot haar mee te nemen naar de VS als haar huisdier en beschermer. Maart is de verjaardag van Nellie's adoptie.
CCF heeft in de loop der jaren een aantal honden in de Verenigde Staten geplaatst. Het is een enorme verantwoordelijkheid voor een gezin.
– Dr. Laurie Marker
De typische levenscyclus van een veehoedhond verloopt ongeveer als volgt:
- Ze worden geboren in de late uurtjes van de nacht, onder een deken van sterren, terwijl het personeel een slapeloze nacht doorbrengt met controleren of alles in orde is.
- Ze besteden de eerste drie weken van hun leven aan leren lopen en miauwen, hongerig naar melk en ontdekkingstocht; vaak gebruiken ze het enige hulpmiddel dat ze tot hun beschikking hebben om de wereld om hen heen te begrijpen: hun tanden. Tijdens mijn tijd bij het Cheetah Conservation Fund (CCF) ben ik waarschijnlijk duizenden naaldachtige knabbeltjes van nieuwsgierige puppy's tegengekomen.
- Vanaf vier weken oud worden geiten in hun ren gezet, waar ze dienen als huisgenoten die ze al snel als soortgenoten zullen beschouwen. In deze ontwikkelingsfase waarin de meeste huishonden, zoals we weten, een band met mensen ontwikkelen, ontwikkelen toekomstige veehoedershonden een uitzonderlijke band met deze hoefdieren. Deze toewijding en onwankelbare loyaliteit zorgen ervoor dat een veehoederhond zijn werk zo goed doet. In plaats van mensen te zoeken naar aanmoediging of lof, kijken ze naar deze geiten!
- In de komende weken zullen ze een onuitgesproken gelofte afleggen om ze te beschermen, wat het ook kost. Soms denk ik dat deze honden denken dat ze gewoon 'slimme' geiten zijn, of misschien denken ze wel dat deze geiten eigenlijk honden zijn; ik vraag me vaak af wat een Anatolische herder in zijn spiegelbeeld ziet.
- Nadat ze in slechts 10 weken de essentiële motorische vaardigheden van een hond hadden geleerd en de strategie hadden aangescherpt om vee te beschermen door ruw met hun broertjes en zusjes te spelen, worden deze pups naar hun nieuwe thuis in Namibië gestuurd, een verre bestemming.
Op deze boerderijen begint hun leven pas echt en wordt hun doel werkelijkheid. Deze jonge strijders hebben geen idee wat hen te wachten staat op hun tocht naar hun bestemming, maar op die vreemde manier waarop honden dingen lijken te weten, weten deze puppy's dat dit is waarvoor ze geboren zijn.
Het verhaal van Nellie
Op 2 juli 2017 begon hetzelfde voor alle Anatolische herders en Kangals bij de CCF: een nest puppy's werd geboren onder de Namibische nachthemel. Ze brachten die eerste paar weken door met groeien en leren. Na vier weken ontmoetten ze hun huisgenoot, van wie ze al snel meer zouden houden dan wat dan ook ter wereld, en rond de tien weken werden ze allemaal overgebracht naar hun nieuwe boerderijen, waar ze hun hele leven vee zouden beschermen. Eén puppy uit dit specifieke nest, Nellie, wist echter op een vreemde manier dat dit niet het leven voor haar zou zijn. De gedachte aan ontdekkingstochten wekte een angst in haar op die haar broertjes en zusjes niet teisterde. Het leven dat voor haar ras van nature voorbestemd was, trok haar niet. Hoewel ze haar uiterste best deed, keerde ze na iets meer dan een jaar op haar boerderij terug naar de CCF.
Bij haar terugkeer kreeg deze jonge Anatolische herder de naam (Nervous) Nellie. Ik arriveerde kort daarna en was geadopteerd door het Livestock Guarding Dog Program, dus ik had het geluk dat ik Nellie mocht trainen en voorbereiden op de wereld van het huisdier. Toen ik haar ontmoette, kende Nellie geen commando's (toegegeven, werkhonden hoeven die dingen eigenlijk niet te kennen), liet ze nerveus een plasje lopen elke keer dat ik haar omheining naderde, en ze moest in een afgesloten omheining blijven omdat ze steeds ontsnapte. Ze kon niet aan de lijn lopen; ze zette een paar stappen en dan verstijfde ze van angst. Het personeel en ik beseften dat haar grootste obstakel eigenlijk heel simpel was: een gebrek aan zelfvertrouwen. Als we haar zelfvertrouwen konden opbouwen, kon ze uitgroeien tot de hond die ze altijd al had moeten zijn, of die hond nu vee beschermde of niet.
In de daaropvolgende tien weken dat ik stage liep bij CCF, werkte ik elke dag met Nellie; en langzaam werd ze een andere hond. Ze ging van niet meer dan 100 meter kunnen lopen zonder te bevriezen, naar het kunnen maken van lange wandelingen van 30 minuten of langer. Ze begon commando's te leren zoals zitten en liggen, en ze begon te spelen! Ze stopte met plassen als ik haar omheining naderde, zelfs haar houding veranderde. Er waren sprongen voorwaarts in die tweeënhalve maand, en toen ik CCF verliet, besloot ik dat Nellie kort daarna met me mee zou gaan naar de Verenigde Staten, CCF stemde daarmee in. We zijn bijna een jaar verder in Nellie's overgang van een werkend leven in Namibië naar een leven als huisdier in de Verenigde Staten, en het is een bijzondere uitdaging en reis geweest voor ons beiden.
Ik weet zeker dat Nellie zich in het begin helemaal voelde alsof ze door aliens werd ontvoerd, getransporteerd naar deze compleet andere wereld van beton en lawaai, want toen ik haar net kreeg, woonde ik in een studentenstad in Oregon. Ze had moeite met straatverlichting en zebrapaden en weigerde 's nachts naar buiten te gaan. Ze had moeite met in de auto stappen om naar de dierenarts te gaan, en zelfs met door deuren lopen. Langzaam, net als bij het CCF, werkten Nellie en ik aan het buiten wandelen in een compleet nieuwe omgeving. We werkten aan hoe we om moesten gaan met andere honden aan de overkant van de straat, hoe we niet bang moesten zijn voor mensen met hoeden die langs haar liepen. En wat in vredesnaam een fiets was en dat het oké was voor haar om er een in te halen. Na de eerste paar maanden leerde Nellie hoe ze met deze verschillende dingen om moest gaan en kon ze weer wandelen! Tot op de dag van vandaag houdt Nellie echter nog steeds niet van pizzabezorgauto's, ik weet niet zeker welke vooroordelen ze ertegen heeft, maar de magneet bovenop die auto's maakt haar gewoon van streek.
Naast het wennen aan een nieuwe fysieke wereld om haar heen die anders rook, er anders uitzag en vooral anders klonk, moest Nellie zich ook aanpassen aan het leven in een huis. Of liever gezegd, in het begin een appartement. Nellie had voorheen in een kliniek of op een boerderij gewoond, dus ze had nog nooit een keuken gezien, ze wist niet wat een bank of een koelkast was. Ze moest alles leren over hoe ze binnen moest leven, wat ook lang duurde om aan te wennen. Ze had last van intense verlatingsangst wanneer ik naar de les ging of met een vriendin ging lunchen. Als ik thuiskwam, vond ik sinaasappels verspreid over de vloer, gaten in het tapijt, omgevallen lampen en elke linkerschoen die ik bezat in de woonkamer. Het was altijd mijn linkerschoen. Dit verdween echter na verloop van tijd en door voorbereiding. Alles wat op schouderhoogte en lager stond, kon Nellie bereiken, dus alle belangrijke spullen kwamen op hoge boekenplanken te staan, in een kast (die Nellie uiteindelijk leerde openen) en ik begon mijn slaapkamerdeur te sluiten wanneer ik wegging om mijn kussens en linkerschoenen te sparen. Na ongeveer 7 maanden, en nadat ik naar een groter huis met meer ruimte was verhuisd, werd Nellie rustiger. Ik kan nu met genoegen zeggen dat er, als ik thuiskom van mijn werk, zelden een rommeltje is omdat ze ergens in is gerold waar ze niet in hoort.
Nellie houdt, net als de meeste honden, van spelen; maar nogmaals, ze moest leren hoe ze moest spelen en iets wat ik niet had verwacht, was haar leren wat een speeltje was. Of, beter gezegd, wat een speeltje níét was. Nellie kreeg haar eerste traditionele speeltje in Namibië, het was een driekleurig touwspeeltje en ik herinner me nog dat Stella (assistent-programmamanager LGD van CCF) en ik het haar gaven; ze lichtte op, gooide het rond en beet er helemaal doorheen, zodat ze twee touwballen had in plaats van één touwspeeltje. Maar nu, in dit appartement met al die nieuwe dingen, kon ze met alles spelen! Toen ze eenmaal gewend was, werd ze erg nieuwsgierig naar de voorwerpen om haar heen, en met tanden als enige hulpmiddel om te ontdekken, kon ze soms een beetje destructief zijn.
Ze heeft een kussenfase van drie maanden gehad, waarin ze alleen maar met mijn kussens wilde spelen. Onvermoeibaar heb ik kussens herschikt, uitgescholden, in mijn kast weggestopt, waar ze rondneusde en probeerde er eentje te pakken zonder dat ik het zag. Uiteindelijk, met veel tijd en consistente heroriëntatie, begreep ze dat kussens eigenlijk geen speelgoed zijn, en weer een les geleerd, terwijl Nellie de grenzen van haar nieuwe leven leerde kennen. Een remedie tegen haar verveling en een afleiding tijdens de meedogenloze zoektocht naar kussens in die tijd was Nellie nieuwe commando's leren. Het verbaast me nog steeds hoe snel ze trucjes oppikte, zolang ze me maar haar volle aandacht gaf. Ze kan nu omrollen, met beide pootjes schudden, doodliggen (wat ze in één dag heeft geleerd en ik denk dat het persoonlijk haar favoriet is), en sinds kort ook hoe ze een snoepje op haar neus moet balanceren. Het concept 'nee' is echter een continu proces.
Er zijn een paar onverwachte incidenten met Nellie geweest die ik ook wilde noemen, omdat deze toevallige incidenten nu eenmaal deel uitmaken van de dagelijkse uitdagingen van het huisdierbezit. Op een avond in juni, rond vier uur 's ochtends, werd ik wakker en zag ik Nellie gewoon op mijn keukentafel staan. Ik weet niet zeker wat ze probeerde te bereiken of wat er door haar heen ging, maar toen ik haar betrapte, zweer ik dat ze precies dezelfde blik op haar gezicht had als ik toen ik als kind betrapt werd op het stiekem uit de voorraadkast halen van chocoladestukjes. Ze heeft een halve tennisbal opgegeten en weggegeven, de achteruitkijkspiegel van mijn voorruit gestoten en een deurkruk volledig doorgebeten om uit een badkamer te komen waarin ze zichzelf had opgesloten terwijl ik met mijn vader aan het eten was. Dit zijn slechts enkele momenten van de willekeur van het huisdierbestaan die ik heb moeten accepteren; ze zijn achteraf gezien vermakelijk, maar soms ook frustrerend op het moment zelf.
Nellie en ik werken nog steeds aan een paar dingen, want er valt altijd wel wat te verbeteren. We hebben er nog steeds moeite mee dat ze echt enthousiast wordt als ze andere honden tegenkomt tijdens wandelingen, en dat kan intimiderend overkomen voor een grote hond zoals zij. We werken er nog steeds aan om zelfverzekerd naar de dierenarts te gaan en zelf op de weegschaal te staan (hopelijk lukt dat snel!), en om te leren hoe we in bad moeten. Ik heb nog nooit zoveel moeite gehad met het wassen van een hond, en het is nu een operatie die alleen door twee mensen wordt uitgevoerd, nadat mijn eerste poging om haar alleen te wassen jammerlijk mislukte. Uit mijn ervaring bij CCF blijkt echter dat deze hekel aan water universeel is voor alle Anatolische herders, aangezien ik meerdere waakhonden heb gewassen en geen enkele het goed heeft gedaan.
Nellie heeft drastische veranderingen in haar leven doorstaan. Veranderingen waar volgens mij veel mensen zich waarschijnlijk mee kunnen identificeren. Ze is naar een ander land verhuisd zonder enige kennis van hoe ze daarin moet overleven. Ze heeft last van een sterke angststoornis waar ze passende manieren voor moet vinden, en ze heeft grote obstakels moeten overwinnen (en niet alleen de fietsen). Ze heeft echt heel veel bereikt in het afgelopen jaar dat we een klein gezinnetje van twee zijn geworden, en ik weet dat de toekomst alleen maar meer vooruitgang zal brengen en dat ze hier in de Verenigde Staten namens haar ras zal blijven spreken. Er staan nog veel dingen op de lijst voor Nellie en mij, maar we kijken ernaar uit.
Gerelateerd lezen
-
October 3, 2022
Lofrede voor Aleya – CCF's koppige schat -
8 april 2022
Puppybevalling met Gebhardt