Handel in wilde dieren, vriendschap en de verbindende kracht van cheeta's
-
- door Toni Piccolotti July 31, 2019
Dr. Laurie Marker, oprichter en directeur van CCF, nodigde me onlangs uit om haar te vergezellen op een reis naar Ethiopië en Somaliland om met eigen ogen de impact te zien die de handel in wilde dieren heeft op cheeta's in de Hoorn van Afrika. Dr. Marker hield toezicht op en financierde de verzorging van destijds 23 cheetawelpen (het aantal is inmiddels gegroeid tot meer dan 30) die in beslag waren genomen door Somaliland-functionarissen. Deze welpen worden momenteel opgevangen in een safehouse in de hoofdstad Hargeisa. James Young, milieuactivist en ontwerper van het Born Free Wildlife Sanctuary in Ethiopië, vergezelde ons op de reis.
Ik ontmoette Laurie op 24 mei in Addis Abeba, de hoofdstad van Ethiopië. Ik arriveerde midden in de nacht in Hotel Marcen en zat in mijn mooie kamer vol verbazing over hoe ik op deze reis terecht was gekomen. Eerlijk gezegd ben ik niet zo'n wereldreiziger, en dit verhaal gaat niet alleen over de handel in wilde dieren. Het is een verhaal over vriendschap en cheeta's, en het begon in september 1976.
Ik ontmoette Laurie Marker voor het eerst als 18-jarige, net van de middelbare school, en stond te popelen om met wilde dieren te werken. Laurie was hoofd van de kliniek bij Wildlife Safari, een 600 hectare groot drive-through wildpark in Winston, Oregon, niet ver van mijn woonplaats Roseburg. Wildlife Safari, dat in 1972 zijn deuren opende, stond recent bekend als een succesvol fokcentrum voor cheeta's. In die tijd had het park drive-through leeuwen- en tijgerverblijven, en ik werd aangenomen als torenwachter, de persoon die ervoor moest zorgen dat leeuwen en tijgers in hun leefgebied bleven en gasten in hun auto bleven. Acht uur per dag in een toren zitten en grote katachtigen relatief vrij rondzwerven was een geweldige eerste baan, maar mijn hart lag bij de cheeta's. Ik besefte al snel dat ik, om met cheeta's te kunnen werken, ervoor moest zorgen dat Laurie me opmerkte, dus begon ik bijna elke dag vrijwilligerswerk te doen in de kliniek. Mijn tactiek werkte en het duurde niet lang voordat Laurie mij inhuurde. Die dag begon mijn leven met cheeta's.
Zelfs toen al was Laurie gefocust op cheeta's. Halverwege de jaren 70 begonnen vrouwen in de VS net hun eerste stappen te zetten in de traditioneel mannelijke sector van het houden van wilde dieren in gevangenschap. Laurie was niet zo enthousiast over dat beleid en zette zich actief in om het te veranderen. Al snel kreeg ze de verantwoordelijkheid voor het beheer van de cheetafokkerij en de kliniek. Ik herinner me de koude dag in de late herfst waarop Trian een nest van vijf welpen ter wereld bracht. Een van hen, Khayam, werd Lauries eerste met de hand grootgebrachte cheeta. Het was 4 december 1976, nu bekend als Internationale Cheetadag ter nagedachtenis aan Khayam. Een jaar later reisden Laurie en Khayam naar Zuidwest-Afrika (nu Namibië) om te onderzoeken of een cheeta in gevangenschap veilig terug in het wild kon worden gezet. Ik durf te stellen dat Laurie op dat moment verliefd werd op Namibië en zich levenslang wijdde aan het redden van de cheeta.
Ik heb jarenlang voor Laurie gewerkt en in die tijd leerde ze me dat je alles kunt bereiken als je er maar voor gaat. Ze hielp me een zelfvertrouwen te ontwikkelen waarvan ik niet wist dat ik het bezat. Ik kijk terug op die jaren als een van de beste van mijn leven. Een passie delen met iemand en hard werken onder moeilijke omstandigheden kan leiden tot een diepe band. We stonden allebei nog maar aan het begin van onze cheetareis, en hoewel onze wegen al snel zouden scheiden, bleef onze vriendschap bestaan. Toen ik besloot de Safari te verlaten, hielp Laurie me aan een baan als cheetaspecialist bij White Oak Plantation (nu White Oak Conservation Center) in Yulee, Florida. White Oak had een paar cheeta's geadopteerd en ik werd aangenomen om het fokprogramma op te zetten. Ik werkte bij White Oak tot 1989. Toen keerde ik terug naar Oregon, denkend dat ik een korte pauze nam van het houden van cheeta's. Die pauze duurde meer dan 20 jaar. In die tijd groeide Laurie Marker uit tot de belangrijkste cheetaonderzoeker en -beschermer ter wereld.
Dat Laurie van het redden van de cheeta haar levenswerk heeft gemaakt, is geen verrassing voor iedereen die haar van jongs af aan kende. Ik zou uitgebreid kunnen schrijven over die begintijd bij de Safari, hoe hard we werkten en hoeveel plezier we hadden. In moeilijke tijden, en dat was vaak het geval, zeiden we... "Als ik de wereld zou regeren..." en het eerste op de lijst zou zijn... "Maak de wereld veilig voor cheeta's."
Spoel nu twintig jaar vooruit. Ik was ontevreden over mijn tweede carrière in de boekenwereld en besloot dat het tijd was om terug te keren naar mijn ware passie: het werken met dieren. In 2011 was de dierentuin van Jacksonville zo vriendelijk om me een baan als zoogdierverzorger aan te bieden. Hoewel ik tientallen jaren afwezig was geweest, voelde ik me meteen thuis in mijn nieuwe baan en vlogen de jaren voorbij.
Ik volgde Laurie en de oprichting van CCF al sinds 1990, toen ze de organisatie oprichtte. Hoewel ik haar altijd al in Namibië had willen bezoeken, deed de kans zich nooit voor. Toen ze het land voor het eerst verliet, communiceerden we via brieven en de post, inmiddels wat ouderwets, maar destijds onze enige optie. Drukke agenda's kwamen tussenbeide en we verloren het contact. Onze wegen kruisten elkaar pas weer in 2016, toen Laurie naar Jacksonville kwam voor haar jaarlijkse voorjaarsinzamelingstour. We konden elkaar kort ontmoeten in de dierentuin vóór haar lezing, en ik was verbaasd hoe weinig ze veranderd was. Ze zag er precies zo uit als meer dan 25 jaar geleden! Hoewel we die dag niet veel tijd samen hadden, hebben we veel gezien en voelde ik dat onze band nog steeds bestond. Gedurende de volgende drie jaar maakten sociale media, en Facebook in het bijzonder, het volgen van natuurbeschermingsorganisaties zoals CCF gemakkelijk en lonend. En op Facebook hoorde ik voor het eerst over de handel in cheetawelpen in de Hoorn van Afrika. Cheetawelpen van hun moeders stelen om ze te verkopen in de illegale dierenhandel is niets nieuws. De rijke klasse in het Midden-Oosten beschouwt een cheeta als huisdier als een statussymbool, en de vraag naar deze dieren neemt toe. Afgelopen zomer zag ik Facebookberichten van CCF's, waarin melding werd gemaakt van de inbeslagname van verschillende cheetawelpen door Somalische autoriteiten. De Somalische overheid heeft de afgelopen jaren de hulp van CCF en Laurie ingeroepen. Aanvankelijk zouden er maar één of twee welpen zijn. Maar vorig jaar nam dat aantal dramatisch toe. In het najaar van 2018 waren er dertien welpen, allemaal met ernstige ziekten of voedingsproblemen, en hadden ze intensieve zorg nodig.
In mijn werk als dierentuinverzorger houd ik me voornamelijk bezig met Afrikaanse zoogdieren, waaronder onze cheeta's. Hoewel de Jacksonville Zoo and Gardens geen fokprogramma voor cheeta's heeft, blijf ik op de hoogte van de fokprogramma's in het hele land. In oktober 2018 organiseerde het White Oak Conservation Center de Cheetah Health Conference en de Cheetah SSP-bijeenkomst. Karen Meeks, Carnivore Manager bij White Oak, nodigde me uit om erbij te zijn. Ik ken Karen al sinds 1989, toen ze werd aangenomen om mijn plaats in te nemen toen ik White Oak verliet. Hoewel we maar een paar weken samenwerkten, hebben we al meer dan 30 jaar een vriendschap. De kracht van de cheeta om mensen te binden en te beïnvloeden kan niet worden overschat. Karen stuurde me een paar dagen voor de conferentie een e-mail om me te laten weten dat Laurie aanwezig zou zijn.
De bijeenkomst bracht cheeta's van over de hele wereld samen, en ik voelde me vereerd dat ik erbij mocht zijn. Maar voor mij persoonlijk was het hoogtepunt de mogelijkheid om Laurie te bezoeken. We hadden tijd om te zitten, te ontspannen en echt contact te maken met ons gedeelde verleden. En nu kreeg ik de kans om te vragen naar die welpen in Somaliland. Wat zou hun lot zijn? Allereerst moesten ze veilig gehuisvest worden en weer gezond worden, en dat gebeurde ook. Maar ik vroeg wat de volgende stap was en hoe ik kon helpen. Laurie zei: "Ga naar Somaliland." Destijds leek dat onmogelijk voor mij, ik had een fulltime baan, veel persoonlijke verantwoordelijkheid, enzovoort. Maar het zaadje was geplant. Na de conferentie kon ik niet stoppen met denken aan die welpen. Naarmate de maanden verstreken, werden er meer welpen in beslag genomen. En gedurende die maanden communiceerden Laurie en ik wel degelijk. Ik begon te geloven dat het misschien mogelijk was om die reis te maken, maar ik had meer informatie nodig en Laurie was moeilijk te vinden. Toen las ik Laurie's Earth Day-blog, waarin de EarthX Fair in Dallas werd genoemd, en waarin stond dat ze er op 27 april zou zijn. Het was een wonderbaarlijk toeval dat ik op 27 april in Dallas zou zijn! Natuurlijk sprak ik af om haar te ontmoeten. We hadden niet veel tijd, maar ze vertelde me opnieuw dat ik kon helpen door naar Somaliland te gaan. Ze zou in juni naar Hargeisa gaan en ik kon haar daar ontmoeten. Een plan, nu de uitvoering ervan.
Ik keerde terug naar Jacksonville in de veronderstelling dat ik nog een paar weken had om me voor te bereiden op de reis, maar een e-mail van Laurie stelde de datum uit tot eind mei. Drie weken! Snel werden de voorbereidingen getroffen, de benodigdheden aangeschaft, informatie vergaard en de tassen ingepakt. Vol verwachting stapte ik in het vliegtuig, niet precies wetend wat ik kon verwachten, maar zeker wetend dat het een onvergetelijk avontuur zou worden.
De vlucht naar Addis was lang en vermoeiend, maar ik kwam zonder problemen op mijn bestemming aan. Een vooraf geregelde taxi stond voor me klaar en binnen enkele minuten werd ik veilig afgeleverd bij Hotel Marcen. Om 2 uur 's nachts had ik mijn kamer al ingepakt en terwijl de stress van de reis afnam, begon ik na te denken over wat me hierheen had gebracht. Wat is het toch met de cheeta dat mensen zo'n levenslange toewijding aantrekt? Ik ben al gefascineerd door cheeta's sinds mijn kindertijd, lang voordat ik er een met eigen ogen zag, en die fascinatie is nooit verdwenen. Binnenkort zou ik mijn vriendin Laurie weerzien en beginnen aan wat een van de meest interessante en leerzame ervaringen van mijn leven zou worden.
Die eerste dag ontmoette Laurie me kort voor de middag toen ze terugkwam in het hotel van een vergadering bij de Amerikaanse ambassade. Ze was twee dagen vóór mij naar Addis gekomen om verschillende Ethiopische overheidsfunctionarissen te ontmoeten over de handel in wilde dieren in de Hoorn van Afrika. Ze had geen vergaderingen gepland voor de middag, dus we stapten in een taxi en reden naar het Nationaal Museum om Lucy te bezoeken, de oudste bekende mensachtige, die in 1974 in Ethiopië werd ontdekt. Terug in het hotel kreeg Laurie een verrassingstelefoontje en we gingen naar een spontane vergadering bij de Afrikaanse Unie met een vrouw genaamd Leah, die op de landbouwafdeling werkt. Door met de taxi door de stad te reizen, kon ik de omgeving goed bekijken. Addis Abeba is enorm en uitgestrekt, met meer dan 10 miljoen inwoners. Het is een mix van traditioneel en modern; grote gebouwen verrijzen op schijnbaar elke hoek, door ezels getrokken karren en loslopende geiten vermengen zich met druk autoverkeer, en overal mensen te voet. Die avond ontmoette ik James Young, en we gingen met z'n drieën uit eten, waar we werden vergezeld door een aantal Ethiopische natuurbeschermers. James had jarenlang in Ethiopië gewerkt en leek iedereen te kennen die met natuurbehoud bezig was.
De volgende ochtend bracht James ons naar het Enessa Kotteh Wildlife Center, ongeveer 90 minuten buiten de stad. Het centrum wordt gerund door Born Free UK en biedt onderdak aan 8 leeuwen en 10 cheeta's, allemaal voornamelijk afkomstig uit de illegale handel in wilde dieren. Gelegen op een prachtige, groene glooiende heuvel, beschikt het centrum over veel grote, natuurlijke verblijven voor hun katten, met voldoende ruimte om te groeien. Het reservaat staat in schril contrast met het Lion Park in Addis. Deze kleine dierentuin heeft tien leeuwen, allemaal gehouden in kleine betonnen hokken en alleen gehuisvest. Er zijn niet veel dierentuinen in dit deel van de wereld, en ik betwijfel of er officiële regelgeving is met betrekking tot de verzorging van dieren in gevangenschap. Het is moeilijk om niet kritisch te zijn wanneer een dierentuin onder deze omstandigheden mag opereren, maar eigenlijk was het niet zo heel anders dan de dierentuinen in de VS enkele decennia geleden. Ik hoop dat er vooruitgang kan en zal worden geboekt.
Zondag 26 mei verlieten Laurie, James en ik Addis en kwamen laat in de ochtend aan in Hargeisa. De republiek Somaliland is islamitisch en alle vrouwen moeten zich volgens de traditie kleden. In het openbaar bedekt een vrouw alles behalve haar gezicht en handen. Voordat we van boord gingen, deden Laurie en ik onze sjaals om en stapten we met z'n drieën de warme zon van Hargeisa in. We werden opgewacht door een vrouw van de overheid, Noora, die ons naar de VIP-lounge bracht, ons door de douane loodste en ons vervolgens naar ons hotel, de Maan Soor, begeleidde. Ik had niet verwacht dat we zo goed verzorgd zouden worden, maar al snel hoorde ik dat Laurie door de overheid was uitgenodigd. De volgende dagen zouden fascinerend blijken te zijn, want ik ging met Laurie en James naar vele overheidsvergaderingen. Het doel van Laurie's bezoek was om de vraag op te lossen wat er met de 23 cheeta's zou gebeuren en alle andere die ongetwijfeld nog zullen volgen.
Later die middag haalde Nujuum (Neju) Jimi, cheetaverzorger en student diergeneeskunde, ons op en bracht ons naar het safehouse. Eindelijk ontmoeten we de cheeta's! Het safehouse is een ommuurd terrein van ongeveer 1/3 acre (ongeveer 8/19 hectare). De muren zijn 3 meter hoog en er is prikkeldraad omheen gewikkeld. Binnenin bevinden zich talloze hokken van hout en draad, waar 18 cheetawelpen in leven. De andere vier oudere katten bevinden zich in een ander huis een blok verderop. De welpen variëren in leeftijd van XNUMX tot XNUMX maanden; sommige leven alleen, andere in groepjes van maximaal vijf. Ze zagen er allemaal gezond en goed verzorgd uit, maar hadden grotere verblijven nodig. We brachten een paar uur door met het leren kennen van Neju, die op het terrein woont en de dieren XNUMX uur per dag verzorgt. Neju en ik vonden al snel onze gemeenschappelijke basis, en ik geloof dat de kracht van de cheeta om zich te verenigen, een nieuwe vriendschap heeft gevormd. Neju nam ons mee naar elk verblijf en vertelde ons over de geschiedenis van elke kat. Het werd duidelijk dat onze eerste prioriteit het ontwerpen en bouwen van grotere hokken zou zijn, elk met toegang tot een buitenruimte. James, projectmanager en facilitair ontwerper, ging aan de slag met een blauwdruk.
Maandag begon een week van vergaderingen. Eerst spraken we met de minister van Buitenlandse Zaken, Yasin Hagi Mohamoud, en zijn staf. Laurie stelt voor om een tijdelijke faciliteit te bouwen, groter dan de huidige, om de groeiende populatie te huisvesten, en vervolgens land veilig te stellen voor een permanent reservaat, vergelijkbaar met CCF in Namibië. De minister luisterde beleefd, maar deed geen aanbevelingen. Vervolgens stond een ontmoeting met Shukri, minister van Milieu en Plattelandszaken, op de agenda. Shukri en Laurie hadden elkaar eerder ontmoet en Shukri heeft het safehouse bezocht. Ze is vastbesloten om de beste oplossing voor de cheeta's te vinden. Tijdens deze vergaderingen werd het me duidelijk dat de kwestie, hoewel op het eerste gezicht eenvoudig, veel complexer is als je dieper kijkt. Het bouwen van een permanent reservaat is een enorme klus die jaren in beslag zal nemen. Alleen al het vinden van het land zal een uitdaging zijn. Bouwmaterialen zijn moeilijk te vinden en het meeste zal geïmporteerd moeten worden. En voordat dat allemaal kan beginnen, moet de tijdelijke faciliteit gebouwd zijn, aangezien de huidige cheetapopulatie snel uit hun leefgebied groeit.
Op dinsdag namen we een pauze van de vergaderingen en verkenden we het platteland. Guenther Wirth, voorzitter van Heritage Somaliland, werkt samen met Laurie aan de verzorging en het beheer van de in beslag genomen welpen. Hij heeft een antilopenreservaat zo'n 70 kilometer buiten de stad en nodigde ons uit voor een rondleiding. De stad liep snel af en onthulde een weids landschap. Dit halfwoestijngebied heeft een grimmige schoonheid. Het land is grotendeels vlak, met kleine heuvels die schijnbaar willekeurig zijn geplaatst. De grond is erg rotsachtig en moeilijk te bewerken, maar er groeien goed verschillende soorten acaciastruikgewas. Ik heb gehoord dat het vrij vruchtbaar is als er water beschikbaar is. Langs de hele rit zagen we grote kuddes kamelen en geiten. Veel Somalilanders zijn nomadisch en het hoeden van vee is van grote waarde.
Op woensdag hadden Laurie en James een ontmoeting met de minister van Handel en Industrie en op de Turkse ambassade. Ik trok me terug en gaf er de voorkeur aan de dag met Neju en de cheeta's door te brengen. Ik ben blij dat Laurie me bij deze ontmoetingen heeft betrokken. Een ontmoeting met functionarissen van een buitenlandse overheid is een nieuwe ervaring voor mij. Ik geef toe dat ik me een beetje buiten mijn element voelde en een dag met Neju verwelkomde. James had zijn plannen voor de nieuwe verblijven afgerond en de werkzaamheden zouden die ochtend beginnen. Guenther heeft verschillende jonge mannen in dienst en zij werden bij Guenther thuis aan het werk gezet om de modulaire frames voor de nieuwe verblijven te bouwen. Hout, afrasteringsdraad en bouwmaterialen waren ingekocht en geleverd.
Die avond keerden we vroeg terug naar het hotel, aten een lekkere maaltijd en ontmoetten elkaar vervolgens in Lauries kamer om de volgende dag te plannen. We ontmoetten elkaar elke avond in Lauries kamer, en onze voorbereidingen voor de vergaderingen en de gesprekken over onze voortgang duurden vaak tot ver na middernacht. Laurie en James werkten aan een presentatie en stuurden die vervolgens naar CCF-medewerkers om bij te schaven. De voorbereidingen voor deze overheidsvergaderingen voelden vaak als een uithoudingsrace! Gedurende ons hele verblijf wachtten we op een bericht van de regering dat de president ons wilde ontmoeten. Laurie hoopte echt op die ontmoeting, maar de tijd begon te dringen.
Donderdag was behoorlijk druk. We zijn wel begonnen met de nieuwe verblijven, maar het werd duidelijk dat we meer hulp nodig hadden. Laurie nam contact op met haar vrienden in Saoedi-Arabië, Kitty en Brian Johnson. Ze konden een vlucht regelen en zouden zich zaterdag bij ons voegen, wederom een bewijs van de kracht van de cheeta om zich te verenigen.
De heilige maand Ramadan liep bijna ten einde. Neju's moeder nodigde ons donderdagavond uit voor een etentje bij haar thuis. Tijdens de Ramadan eten en drinken moslims niet van 4 uur 's ochtends tot zonsondergang, wanneer ze het vasten verbreken. Neju en haar moeder maakten een heerlijke maaltijd voor ons klaar. Daarna trakteerde Neju ons op de traditionele Ethiopische koffieceremonie. De avond was heel bijzonder. Iedereen die we ontmoetten was hartelijk en gastvrij. Er zijn niet veel buitenlanders in Somaliland, maar we voelden ons er meteen thuis.
Vrijdag moest James terugkeren naar Addis. Ik vond het jammer dat hij wegging, want ik had van zijn gezelschap genoten, maar ik wist dat hij andere verplichtingen had. Niet lang nadat hij was vertrokken, kreeg Laurie te horen dat we die avond om half acht met de president zouden spreken. Ik was een beetje nerveus, maar Laurie leek onbewogen. Tijdens deze ontmoeting zouden we het lot van deze cheeta's vernemen. Noora haalde ons op in haar auto en bracht ons naar het kantoor van de minister van Buitenlandse Zaken. Vervolgens volgden we zijn auto naar het presidentiële landgoed. We werden naar een vergaderzaal gebracht waar president Musa Bihi Abdi ons met een warme glimlach begroette en ons de hand schudde. De meeste mensen in Somaliland spreken twee talen, Somalisch en Engels, en bij al onze ontmoetingen werd Engels gesproken. Shukri en de minister van Buitenlandse Zaken waren aanwezig. De president had niet veel tijd en vroeg Laurie om te spreken. Ze sprak enthousiast over de noodzaak om de Somalische cheeta's in Somaliland te houden, over de noodzaak van de bouw van een permanent reservaat voor deze dieren, over de noodzaak van educatie en het beëindigen van de dierenhandel; alles waar ze het de afgelopen week in alle vergaderingen over had gehad. Vervolgens sprak president Musa. Zes cheeta's zouden door de Aspinall Organization naar Zuid-Afrika mogen worden meegenomen. Dit was besloten en stond niet ter discussie. De overige cheeta's zouden in Somaliland blijven, onder de hoede van Laurie en CCF. De overheid zou grond beschikbaar stellen voor de tijdelijke faciliteit en grond voor een permanent reservaat. Het was een dubbel gevoel, want we hadden gehoopt dat alle cheeta's in hun thuisland zouden blijven. Laurie wist de overheid er echter wel van te overtuigen om te zorgen voor een broodnodig reservaat, een thuis voor deze ontheemde, ongelukkige slachtoffers van dierenhandel.
Op zaterdag, met de overheidsvergaderingen achter de rug, concentreerden we ons op de bouw van de nieuwe verblijven. We hadden veel hulp. Brian en Kitty waren gearriveerd en vrienden van Neju's en Guenthers medewerkers hadden zich bij ons aangesloten. We bouwden de eerste ren en lieten de katten erin wonen. Ze hadden nu ruimte om te rennen, hun benen te strekken en te spelen. Zondagochtend gingen we verder met ons werk. Laurie en ik wisten dat we niet genoeg tijd zouden hebben om dit project af te ronden vóór onze vlucht die middag, maar we wisten ook dat er veel mensen waren die zich ervoor wilden inzetten.
Ik bracht een week door in Hargeisa en ontmoette in die tijd zoveel bijzondere mensen. Helaas te veel om in deze beperkte ruimte te beschrijven. Waar ik op hoopte, was te vertellen hoe betekenisvol deze ervaring voor me was. Ik bracht tien dagen door met een vriendin die me al mijn hele leven kent en me uitnodigde in haar wereld. Op het risico af sentimenteel te klinken, ben ik Laurie dankbaar dat ze deze ervaring met me deelde.
Ik wist echt niet wat ik van deze reis kon verwachten. Ik dacht dat ik het grootste deel van mijn tijd met de cheeta's zou doorbrengen en dan zou bepalen of ik later voor een langere periode terug zou willen keren. Wat ik leerde, is dat reizen met Laurie betekent dat je het onverwachte kunt verwachten. Er zijn zoveel uitdagingen verbonden aan dit project. Wonen in Somaliland kan ontmoedigend zijn voor een westerling, vooral voor een vrouw. Maar die uitdagingen zijn niet onoverkomelijk. Ik zou er zelfs met plezier teruggaan. Ik denk elke dag aan die cheetawelpen. Ik weet dat er nog veel meer welpen slachtoffer zullen worden van de illegale dierenhandel. Sinds mijn vertrek begin juni zijn er zelfs nog drie bijgekomen, waarvan er één het niet heeft overleefd. De crisis zal aanhouden totdat er een oplossing is. Dat komt niet vanzelf. Informatie is macht, gebruik die verstandig.
Misschien zet deze blik in de tragische en complexe wereld van de dierenhandel de lezer aan het denken. Ik ben dankbaar voor deze ervaring. En ik geloof dat de kracht van vriendschap misschien wel de grootste drijfveer ter wereld is.
Toni Piccolotti is een zoogdierverzorger die werkt bij de Jacksonville Zoo and Gardens in Florida.
Gerelateerd lezen
-
November 18, 2026
Vijf dagen in Genève, één grote vraag: waar kwam het dier vandaan? -
2 september 2025
Een nieuwe manier om de snelste kat ter wereld te volgen