Ter nagedachtenis aan Dr. David Wildt
-
- door Dr. Laurie Marker 31 maart 2020
Op 15 januari overleed een van mijn mentoren en goede vrienden, mede-natuurbeschermer en pionier op het gebied van reproductiefysiologie, Dr. David Wildt. Maandenlang volgde ik zijn gezondheidsproblemen en stuurde ik steun en liefde. Het was moeilijk voor me om het verlies van een van mijn dierbaarste vrienden te verwerken. De daaropvolgende maand was ik onderweg naar Somaliland, Ethiopië, de VAE en India, en ik was dolblij met het nieuws dat de wereld rondging dat het eerste succesvolle nest cheetawelpen geboren was met behulp van in-vitrofertilisatie (IVF), dankzij het ijverige werk van Davids team van onderzoekers, onder leiding van Dr. Adrienne Crosier, cheetaconservator bij de National Zoo van het Smithsonian Institution en voormalig postdoc van CCF, en het team van Columbus Zoo onder leiding van CCF-bestuurder Suzi Rapp. Dit was een van de hoogtepunten van Davids 45 jaar onderzoek naar reproductiefysiologie, het grootste deel van zijn levenswerk, dat uiteindelijk iets meer dan een maand na zijn overlijden was voltooid. Ik wist niet wat ik moest zeggen – ik was dolblij met dit succes, maar ook volledig ontredderd dat hij er niet bij was, om het te zien.
Ik ontmoette David voor het eerst in 1982, toen hij naar de Wildlife Safari (WS) in Oregon kwam, waar ik conservator van de cheeta's was. Ik had het geluk dat ik met hem en zijn andere teamleden, Dr. Stephen O'Brien, geneticus van het National Cancer Institute, hoofddierenarts van de National Zoo Dr. Mitch Bush, en onze dierenarts van de WS, Dr. Melody Roelke, mocht samenwerken aan onze cheeta's in de WS. Ons gezamenlijke onderzoek was baanbrekend en bracht het gebrek aan genetische diversiteit bij cheeta's aan het licht. David was de leider van de voortplantingswetenschap voor de cheeta.
David concentreerde zich op het bestuderen van de basisprincipes van de voortplantingsbiologie van veel van 's werelds bedreigde diersoorten, waaronder de reuzenpanda, fret, tijger en cheeta, om er maar een paar te noemen, en op het aanpassen van voortplantingstechnieken zoals kunstmatige inseminatie en embryotransplantatie voor bedreigde diersoorten. Zijn werk leidde in 1988 tot de oprichting van het New Opportunities in Animal Health Sciences Center (NOAHS). Ik was vereerd om van 1988 tot 1991 directeur te zijn geweest bij NOAHS, voordat ik naar Namibië kwam. Bij NOAHS werkten we aan het bevorderen van interdisciplinaire samenwerking tussen de National Zoo, de National Institutes of Health en het National Cancer Institute. Onze missie was het bevorderen van de gezondheid, genetische diversiteit en voortplanting van bedreigde diersoorten, door samen te werken met veldbiologen om soorten wereldwijd te redden.
Tot zijn nalatenschap behoren ook de fantastische wetenschappers die onder zijn leiding zijn opgeleid en die nu vooroplopen in kunstmatige voortplantingstechnieken voor veel van de bedreigde diersoorten ter wereld.
David en ik konden urenlang praten over cheeta-kwesties. Hij was een van de eerste wetenschappelijke adviseurs van CCF, maar hij hield er ook van om uitgebreid over landbouw te praten en begreep de problemen die gepaard gingen met het redden van een roofdier en de samenwerking met boeren. Zowel hij als ik kwamen uit Michigan en waren Future Farmers of America en leden van 4-H toen we jong waren. Hij reed graag op Bruce's tractoren toen hij ons in Namibië bezocht.
Hij hield van Afrika. Zijn eerste reis was in 1981 naar Zuid-Afrika, waar hij sperma van cheeta's verzamelde in het Dewildt Cheetah Breeding Centre en meer dan 70 afwijkende spermacellen ontdekte, wat leidde tot de ontdekking van het gebrek aan genetische diversiteit bij cheeta's. Toen ik hem vertelde dat ik naar Afrika zou verhuizen om CCF op te richten, moedigde hij me aan, gaf hij wetenschappelijke ondersteuning en bezocht hij me regelmatig om onze voortgang te volgen, samen te werken met boeren, onze lokale dierenartsen te trainen en te helpen bij de ontwikkeling van onze internationale trainingsprogramma's voor natuurbehoudbiologie.
Zijn eerste bezoek aan CCF was in 1994 met het onderzoeksteam van Cheetah SSP (zie 1e foto). In samenwerking met het onderzoeksteam van het Cheetah Species Survival Plan (SSP) hebben we een aantal Namibische cheeta's die in gevangenschap werden gehouden, beoordeeld. Onder begeleiding van David hebben we onze Genome Resource Bank (GRB) ontwikkeld, waar we begonnen met het opslaan van bloed, weefsels en sperma van in het wild gevangen cheeta's. Hij heeft me opgeleid in het cryopreserveren van sperma, wat ik sinds die eerste reis naar Namibië heb voortgezet.
Naast Davids wetenschappelijke steun aan CCF hielp hij in 1 mee met de organisatie van de eerste internationale cheetabijeenkomst in Namibië, de workshop Cheetah Population and Habitat Viability Analysis (PHVA). Deze workshop werd geopend door de oprichter van Namibië, Zijne Excellentie Dr. Sam Nujoma, en bijgewoond door boeren en internationale biologen van de Cat Specialist Group en de Conservation Breeding Specialist Group van de IUCN. De daaropvolgende jaren hielp David, samen met zijn fantastische vrouw, Dr. Suzi Ellis, destijds werkzaam bij de IUCN Conservation Breeding Specialist Group (CBSG), die CCF leidde in hun Vision Search, ons nieuw gevormde bestuur te begeleiden in de Vision Search-workshops om de operationele en wetenschappelijke toekomst van CCF te helpen plannen. Dankzij Davids steun zijn we al die jaren op dit pad gebleven.
Iedereen die David kende, zal hem missen. Zijn grote visie, zijn zorg voor wilde dieren, wetenschap, wildernis en mensen hebben allemaal bijgedragen aan de ontwikkeling van de wetenschap van natuurbehoudbiologie die we vandaag de dag beoefenen. Hij was een visionair en een mentor, en gaf om CCF, de cheeta's, mij en al zijn fantastische andere studenten natuurbehoud. Nu de cirkel rond is, ontwikkelde hij ook het Conservation Centers for Species Survival (C2S2)-programma in de VS, dat dierentuinen en fokcentra samenbrengt met particuliere veehouders, met als doel dat veel van onze dierentuindieren, die zorgvuldig zijn gefokt om hun genenpool te beheren, kunnen leren hoe ze in het wild moeten leven. We moeten in het wild een plek blijven creëren waar cheeta's en andere soorten vrijgelaten kunnen worden. We zullen je missen, David, maar jouw nalatenschap zal voortleven bij CCF.
Gerelateerd lezen
-
November 18, 2026
Vijf dagen in Genève, één grote vraag: waar kwam het dier vandaan? -
2 september 2025
Een nieuwe manier om de snelste kat ter wereld te volgen