Internationale samenwerking

Cheeta's achter de schermen en in de publieke belangstelling

  • door Patricia Tricorache October 25, 2018
Cheeta's achter de schermen en in de publieke belangstelling

Somaliland

Het is nog maar net een maand geleden dat ik Hargeisa, de hoofdstad van Somaliland, verliet. Dit was een noodreis om te helpen met de verzorging van cheetawelpen die een week eerder in beslag waren genomen.

Het verzorgen van jonge cheetawelpen is niet voor watjes. Je doet er alles aan om ze in leven te houden, want ze zijn zo kwetsbaar. Alles kan van het ene op het andere moment veranderen als het om cheeta's gaat. In dit geval waren twee welpen illegaal bij hun moeder weggehaald toen ze ongeveer drie weken oud waren. Dat is veel te jong om alleen bij de moeder te worden weggehaald, die in staat is om de juiste voeding en verzorging te bieden. Stel je een mensenbaby voor die op die leeftijd bij zijn moeder wordt weggehaald. Die baby zal, mogelijk zijn hele leven, moeten vechten tegen immuun- en voedingstekorten.

Niet alleen was de verzorging van deze welpen belangrijk, maar ons team van twee personen in Somaliland had plotseling de zorg over twaalf cheeta's en andere in beslag genomen dieren, waaronder zes die slechts enkele weken eerder in beslag waren genomen. Dit maakte het een bijna onmogelijke taak. En dat zonder rekening te houden met het feit dat onze hoofdverzorger, Neju, ook in haar laatste jaar diergeneeskunde zit. Hulp was cruciaal.

Gezien de slechte gezondheid van de twee welpjes, twee vrouwtjes, nam onze CEO, Dr. Laurie Marker, het vliegtuig uit Namibië zodra ze een visum voor Somaliland kon krijgen. Beide welpjes waren kwetsbaar en hadden constante zorg nodig. Eenmaal daar besloot Laurie naar een hotel te verhuizen om ze in quarantaine te houden en te voorkomen dat ze besmet zouden raken met ziektes van andere dieren of zelfs zwerfkatten, wat hun toch al precaire situatie zou kunnen verergeren. Ze waren te jong voor vaccinaties. Bijna een maand lang brachten Laurie en ik, eerst dag en nacht, door in een kamer in de Adams Inn, waar we 24 uur per dag zorg verleenden.

Cheetawelp in Somaliland krijgt de naam Light As A Feather

Helaas stierf een van de twee welpen een paar dagen voordat ik aankwam. Laurie deed er alles aan om haar in leven te houden, maar het mocht niet baten. Ze probeerde een paar uur lang reanimatie en belde een arts die zuurstof bracht. Niets hielp en na een paar uur was het kleine welpje verdwenen. Haar zusje, dat Laurie Licht als een Veertje noemde, werd een bron van constante zorg.

Op het laatste deel van mijn reis, van Dubai naar Hargeisa, ontmoette ik Dr. Hollis-Anne Stewart. Hollis werkte vroeger met ons bij het Cheetah Conservation Fund (CCF) in Namibië en werkt nu in Dubai. Ze was zo vriendelijk om een ​​korte trip naar Hargeisa te maken met wat broodnodige spullen, en belangrijker nog, haar expertise. Tijdens haar korte bezoek van nog geen 36 uur onderzocht ze alle zeven pas in beslag genomen welpen. Ze deed Neju aanbevelingen over hun verzorging; aanbevelingen die ik ook nauwgezet opvolgde.

Ik ben niet vaak verantwoordelijk geweest voor zo'n jonge cheeta, dus ik was heel precies met het bijhouden van de gegevens en het rapporteren aan Laurie en Hollis. WhatsApp, dat vaak wordt gebruikt door wildhandelaren en -handelaren voor hun illegale activiteiten, werd onze reddingslijn om de kleine Feather in leven te houden, en dat lukte. Tijdens de 16 dagen die ik in Hargeisa doorbracht, voelde de kleine Feather zich het ene moment beter en het andere moment slechter. Ik paste constant haar voeding en vleesconsumptie aan om haar aan te laten komen en haar spijsvertering te verbeteren. Ze begon beetje bij beetje te verbeteren en maakte me trots op haar vooruitgang, elke keer dat ze haar eten verslond of cheetagedrag vertoonde. Tegen de tijd dat ik vertrok, leek ze volledig hersteld.

De andere zes welpen die eerder in augustus in beslag waren genomen, van verschillende leeftijden tussen de 3 en 6 maanden oud, begonnen ook te verbeteren, maar hadden een betere plek nodig. Ze zaten bij gebrek aan een betere plek in een kantoorpand bij een van onze teamleden. Gelukkig konden we tegen de tijd dat ik Hargeisa verliet, de huur van een huis met een zeer grote tuin afronden en konden de voorbereidingen voor de verhuizing beginnen: de tuin schoonmaken van afval, gebroken glas en stekelige planten, omheiningen bouwen en de ene grote kamer op het terrein bewoonbaar maken voor Neju en de kleine Feather. Ze verhuisden allebei de avond voor mijn vertrek. De kleine welp leek te genieten van haar nieuwe "onderkomen" en vertoonde geen tekenen van stress. Ik stapte de volgende middag vol vertrouwen in het vliegtuig, en nu, twee weken later, is ze nog steeds goed gegroeid, en vandaag hoorde ik dat ze in gewicht is verdubbeld.

Maar ons korte uitstel duurde niet lang. Net toen ik drie dagen later weer in het vliegtuig stapte om een ​​internationale conferentie over de handel in wilde dieren bij te wonen, de 70e vergadering van het Permanent Comité van CITES in Sotsji, Rusland, kregen we te horen dat er nog eens drie welpen in beslag zouden worden genomen door het Somalische Ministerie van Milieu en Plattelandsontwikkeling. Net zo licht als een veertje als haar zusje, waren deze welpen erg jong, ongeveer vier weken oud, en erg mager. De aankomst van deze drie welpen was een grote zorg voor ons allemaal, omdat we er zeker van waren dat ze intensieve zorg nodig zouden hebben en ons team had, wederom, geen hulp. Noch Laurie, noch ik konden terugkeren; zij begon aan haar fondsenwervingstournee door de VS en ik was op weg naar Rusland. Gelukkig was een voormalige CCF-vrijwilligster, Jessica Martin, die al jaren als dierenverzorger werkt en ook geld inzamelt om ons werk tegen illegale handel in wilde dieren te ondersteunen, in staat en beschikbaar om naar Hargeisa te vliegen om te helpen met de nieuwkomers. Er werd onmiddellijk een visumaanvraag ingediend en vier dagen later was Jess verantwoordelijk voor de zorg voor de drie nieuwkomers.

De welpen leken er in eerste instantie beter aan toe te zijn dan de kleine Feather en haar zusje. Ze waren erg mager en uitgedroogd, maar hadden wel trek en hun spijsvertering leek redelijk goed te werken. De nadruk lag op dit punt op het laten wennen aan het nieuwe voer en het aankomen in gewicht. Alles leek min of meer stabiel. Af en toe een beetje diarree, maar over het algemeen waren we allemaal voorzichtig optimistisch. Maar net toen we hoopten dat deze welpen de kansen zouden overwinnen, stortte de kleinste van de drie, Kulan, een week na hun aankomst plotseling in, met een gevaarlijk lage temperatuur. Pogingen om haar op te warmen en te hydrateren met warme vloeistoffen en glucose waren tevergeefs. Binnen drie uur, om half twee 's nachts, was ze verdwenen.

Het was een lange nacht en onze aandacht moest gericht zijn op de twee overlevende welpen. Tegen de ochtend stortte het overgebleven vrouwtje, Kidi, in en raakte volledig buiten bewustzijn en in coma. Het mannetje, Galol, was niet helemaal beter, maar zeker beter dan Kidi.

WhatsApp was opnieuw onze reddingslijn. Laurie in de VS en ik in Rusland stonden constant in contact met het team van Hargeisa, en met dierenartsen over de hele wereld, om te helpen. Dit ging de hele dag door. Een van de suggesties was een infuus, maar de ader was onvindbaar. Een van de dierenartsen drong erop aan dat we haar eiwitten zouden geven en sondevoeding zouden proberen. Dit was de eerste keer dat het team van Hargeisa een welp sondeerde, maar ze deden het geweldig en Kidi kreeg voeding. Dit leek meteen een verschil te maken en een sonde was niet meer nodig, omdat ze snel alerter werd en zelfstandig begon te eten. Opnieuw was het een spannende nacht, wachtend op nieuws, maar in de hoop dat het beter zou gaan. Dat was niet het geval. Galol, de gezondste van de drie, die regelmatig at en ons minder zorgen gaf, stortte ook plotseling in en overleed de volgende ochtend. De ontreddering die we allemaal voelen, kan niet genoeg worden benadrukt.

Het team in Hargeisa heeft al deze spanning en verdriet doorstaan, maar blijft toch voor alle andere cheeta's zorgen. Jess zorgt voor Kidi, die gisteren bijna doodging, maar lichte verbetering vertoont. Neju blijft voor Light as a Feather zorgen, evenals voor de zes welpen van begin augustus en vier andere cheeta's die in voorgaande maanden in beslag zijn genomen.

CITES 70e vergadering van het Permanent Comité

In Sotsji, tussen de constante communicatie met Somaliland door, moest ik me concentreren op het verkrijgen van steun om ervoor te zorgen dat de illegale cheetahandel aandacht blijft krijgen in het kader van CITES. Als agendapunt voor de 70e vergadering van de Permanente Commissie publiceerde het secretariaat een rapport waarin stond dat de handel beperkt blijft. Gelukkig konden we, door gegevens uit jarenlang onderzoek te verzamelen, aantonen dat deze bewering verre van waar is. We zijn de andere ngo's (Wildlife Conservation Society, Zoological Society of London en Born Free Foundation) die wekenlang met ons hebben samengewerkt in de aanloop naar de conferentie, evenals de landen waar cheeta's voorkomen en die zich het meest zorgen maken over het verlies van wilde cheetapopulaties aan de illegale handel in huisdieren, en Jemen, het belangrijkste toegangspunt voor cheeta's die illegaal uit Afrika worden gesmokkeld, zeer dankbaar. Ons doel was om aan te tonen dat officiële gegevens van overheden onvoldoende zijn om de omvang van de handel te beoordelen, aangezien een groot deel ervan niet door de autoriteiten wordt onderschept. We moeten blijven aandringen op betere handhaving, meer veroordelingen, betere samenwerking, zowel regionaal als interregionaal, in de getroffen gebieden, capaciteitsopbouw en bewustwording om de vraag naar cheeta's als huisdier te verminderen. Het was een spannende week, maar toen de kwestie in de plenaire vergadering werd besproken, waren we blij met de zeer belangrijke bijdragen van de delegaties uit Ethiopië, Kenia, Botswana en de VS. Hoewel dit het oorspronkelijke rapport misschien niet verandert, zal het ons helpen ervoor te zorgen dat de kwestie niet verloren gaat. Nu moeten we werken aan de voorbereidingen voor de 18e Conferentie van Partijen, oftewel CoP18, die in mei 2019 zal plaatsvinden.

Illegale Wildlife Conferentie – Londen 2018

Terwijl we de cheeta's in Somaliland in de gaten bleven houden, maakte ik me klaar om naar Londen te vertrekken. Daar werden voor het eerst niet-gouvernementele organisaties uitgenodigd om deel te nemen aan de conferentie over illegale handel in wilde dieren, georganiseerd door de Britse overheid, samen met hoogwaardigheidsbekleders uit meer dan 80 landen. Het was een diep ontroerende ervaring om de ruimte te delen met mensen die de hoogste posten bekleden in vele landen, bedrijven en ngo's, waaronder Zijne Koninklijke Hoogheid de hertog van Cambridge, de presidenten van Botswana, Gabon, Oeganda en de premier van Cambodja, die allemaal hetzelfde doel nastreefden: een einde maken aan de handel in wilde dieren.

De conferentie ging, eveneens voor het eerst, niet alleen over ivoor, neushoornhoorn en andere producten van wilde dieren. De illegale handel in levende dieren stond in het officiële programma en cheeta's maakten deel uit van een paneldiscussie waarin deze handel werd besproken. Cheeta's benadrukten de noodzaak van onmiddellijke aandacht. Dit punt maakten we ook kenbaar via een belofte waarin het Cheetah Conservation Fund zich inzet om de strijd tegen de illegale handel in cheeta's voort te zetten, zowel als levende dieren voor de huisdierenindustrie als als product, zowel aan de vraag- als aan de aanbodzijde. Om dit te bereiken, beloven we:

  • Wij zoeken naar elke mogelijkheid om de bekendheid van dit vak te vergroten op elk platform dat ons ter beschikking staat, zowel nationaal als internationaal.
  • samenwerken met regeringen die bij de handel betrokken zijn, en met internationale en niet-gouvernementele organisaties die zich bezighouden met onderwerpen als handel, wetgeving, handhaving, cybercriminaliteit, onderwijs, empowerment van de gemeenschap en dierenwelzijn.
  • informatie delen om de drijvende krachten achter de handel in levende cheeta's van de Hoorn van Afrika naar de Samenwerkingsraad van de Golfstaten (GCC) te identificeren. Daarbij gebruiken we gegevens uit jarenlang onderzoek naar mensenhandelzaken en advertenties op e-commerce en sociale media.

Deze belofte is belangrijk omdat er naar schatting jaarlijks 300 levende cheetawelpen uit het wild worden gestolen in gebieden waar de wilde populaties schaars zijn. Veel meer welpen sterven voordat ze op de markt terechtkomen. Deze vangst kan de wilde cheetapopulaties in Oost-Afrika decimeren. Het is nu tijd om dit te stoppen.

Patricia Tricorache bij CITES

Delen met vrienden