Verhaal van een stagiair

Vast in Namibië! Wilde dieren, geiten en puppy's!!

  • door Sophie Richnak 9 september 2020
Vast in Namibië! Wilde dieren, geiten en puppy's!!

Drie maanden werden zes maanden, daarna negen maanden, en ik geniet nog steeds volop van mijn tijd bij CCF. Mijn naam is Sophie, en ik ben iets meer dan een jaar geleden afgestudeerd aan de California Polytechnic State University – San Luis Obispo met een bachelordiploma in Dierwetenschappen en een minor in Biologie. Mijn motivatie om bij CCF te komen werken was om nauw samen te werken met de cheeta's en meer te leren over hun biologie, conflicten tussen mens en dier, en natuurbeschermingsinspanningen.

Toen ik in december 2019 bij CCF kwam, sloot ik me meteen aan bij het Livestock Guarding Dog (LGD)-team. Ik was er superenthousiast over, omdat ik al over het programma had gelezen op de CCF-website voordat ik hierheen kwam en er graag meer over wilde weten. Na een week met de honden van de vaste verzorgers te hebben gewerkt, begreep ik waarom de LGD-manager iedereen vertelt dat de LGD-sectie "de beste sectie van CCF" is.

Het puppyseizoen begon in maart van dit jaar en eind die maand werd de eerste pup van Susie geboren. Kalife was de enige pup in het nest en bleek een enorme, gekke pup te zijn, want hij kreeg alle melk die hij wilde. We zeggen graag dat Susie kwaliteit boven kwantiteit stelt, aangezien ze kleine nestjes baart, maar haar pups hebben geweldige persoonlijkheden. Hij woog al meer dan 1 kilo voordat hij een week oud was en begon meteen ondeugend te doen zodra hij kon lopen.

Puppy Kalife

Begin juli kreeg ik de kans om met Gebhardt Nikanor mee te gaan om Kalife naar zijn nieuwe boerderij aan de rand van Windhoek te brengen. Ik was superenthousiast over deze eendaagse trip en benieuwd hoe een andere boerderij eruitziet vergeleken met CCF's Model Farm. De rit duurde ongeveer drie uur naar Windhoek. We reden door de stad en door woonwijken – ik dacht bij mezelf: hoe kan hier in de buurt een boerderij zijn, ik zie alleen maar huizen en gebouwen. We reden door een mooie buurt en sloegen een zijweg in. Plotseling bevonden we ons in de heuvels en bergen, zonder enig teken van beschaving. Deze omgeving deed me erg denken aan mijn geboorteplaats in de Sierra Nevada Foothills in Californië, VS, en dat maakte me blij. Het kostte ons nog eens 20 minuten over een rotsachtige zandweg om bij de boerderij te komen, die tussen twee heuvels lag. Toen we aankwamen, sprak Gebhardt met de boer over hoe hij Kalife moest verzorgen en trainen om met zijn nieuwe kudde kleinvee te werken. Hun hele gesprek was in het Afrikaans, dus ik had geen idee waar ze het over hadden, maar Gebhardt vertelde me wat hun gesprek inhield toen we weer in de auto zaten om terug te gaan naar CCF. Dit was de eerste keer dat ik het gebied rond Otjiwarongo verliet sinds ik naar CCF kwam. Het was leuk om meer van Namibië te zien, al was het maar vanaf de voorbank van een auto.

Kalife met zijn nieuwe geitenvrienden.

Het volgende nestje was van Lady, die begin mei beviel. Lady's nestje was heel anders dan dat van Susie, omdat er veel meer puppy's waren om in de gaten te houden. Met Kalife was het makkelijk om hem te wegen en te voeren, omdat hij de enige pup in het nest was. Het voeren en wegen van Lady's puppy's was een heel ander verhaal, omdat het moeilijker was om ze allemaal onder controle te houden, maar het maakte elke voeding interessant en leuk.

Eén van Lady's puppy's onderzoekt zijn geitenvriend.
Eettijd voor Lady's pups.

Door deze twee hondenzwangerschappen heb ik veel geleerd over het fokken en de voortplanting van honden. Ik had wel enige kennis van het onderwerp door de lessen over diergedrag en voortplanting aan de universiteit, maar het is altijd anders om de kennis in de praktijk toe te passen dan wanneer je het in een studieboek leest. Iets nieuws waar ik met plezier over heb geleerd, is vaginale cytologie bij honden. Wanneer we denken dat een teefje loops is en klaar om te dekken, nemen we een vaginaal uitstrijkje en smeren dit uit op een microscoopglaasje. Vervolgens kleuren we het glaasje, bekijken het onder de microscoop en identificeren we de verschillende soorten cellen die we zien. Afhankelijk van het soort cellen dat we zien, kunnen we vaststellen of de hond loops is of niet. Ik ben altijd blij als we denken dat een hond loops is, omdat ik dan de cellen onder de microscoop kan bekijken en dat betekent dat we binnenkort misschien een nieuw nestje puppy's krijgen.

Het moeilijkste aan mijn werk als hondenstagiair tijdens het puppyseizoen is het beheersen van mijn drang om de puppy's te knuffelen, te spelen en op te pakken. Omdat het werkhonden zijn of binnenkort werkhonden worden, kunnen we ze geen fysieke aandacht geven of fysiek aanraken, tenzij het echt nodig is. Als dat te vaak gebeurt, kan de hond te gehecht raken aan mensen, terwijl ze juist gehecht zouden moeten zijn aan kleinvee om hun werk goed te kunnen doen. Het niet aanraken van de puppy's was in het begin echt moeilijk voor me, omdat ze zo ontzettend schattig zijn, maar ik heb geleerd om ze lief te hebben en te bewonderen zonder mijn handen te gebruiken.

Het is geweldig om cheeta's op locatie te hebben, maar het zijn deze fantastische honden en puppy's die de cheeta's in het wild in leven houden! Dus redden we cheeta's, één hond tegelijk.

Delen met vrienden