Is een cheeta wel het wilde beest dat je denkt dat het is?
-
- door Martha Nhinda May 14, 2021
Toen ik een paar weken vrijwilligerswerk deed bij de Windhoek SPCA, bracht ik een onvergetelijke tijd door met de huiskatten. Zodra ik met die katten in de ren zat, sprongen ze op mijn schoot en bewogen ze vrolijk hun snoetjes tegen mijn kleding. Toen ik aan mijn stage bij CCF begon, verwachtte ik dat de cheeta's zich precies het tegenovergestelde zouden gedragen. Ik ging ervan uit dat cheeta's meedogenloze wilde dieren zouden zijn die elke gelegenheid zouden aangrijpen om een mens aan te vallen.
Op mijn eerste dag als stagiair bij de dierenkliniek van CCF hield ik de vitale functies van een verdoofde cheeta in de gaten. We verwisselden het verband om zijn achterpoot. Dit was mijn eerste observatie van een onderzoek bij een wilde carnivoor en het was een heel nieuwe ervaring voor me. Ik bleef me concentreren op het monitoren van de ooglidreflex met een interval van precies 3 minuten, maar mijn nervositeit om zo dicht bij dit roofdier te zijn, kon ik niet verbergen. Blijkbaar kon mijn gezicht de staat van ontsteltenis waarin ik verkeerde nog steeds niet verbergen.
De reactie van een cheeta genaamd Daniel op mijn aanwezigheid buiten zijn ren (te zien op de foto) heeft mijn aannames over cheetagedrag onjuist bewezen. Toen ik met een medewerker van de CCF Daniels ren naderde na de ochtendtaken bij de paardenstal, ging ik ervan uit dat hij naar me zou grommen, maar in plaats daarvan liep hij naar me toe en liet een hoog, maar zacht geluid horen. Daniel ging zitten en bewoog langzaam zijn gezicht tegen de omheining, net zoals de huiskatten bij de Dierenbescherming zouden doen. Toen kreeg ik een glimp te zien van de sentimentaliteit van deze grote kat. Naar mijn nieuwe inzicht is een cheeta weliswaar groot van formaat, maar hij is verre van het monster dat bepaalde groepen in de samenleving hem afschilderen.
Volgens de terrestrische code van de Wereldorganisatie voor Diergezondheid (OIE) zouden dieren onder menselijke controle vrij moeten zijn van ondervoeding, angst, fysiek ongemak en ziektes en de vrijheid moeten hebben om normale gedragspatronen te vertonen. Cheeta's zoals Daniel zijn nog steeds wilde dieren die bijdragen aan het behoud van de balans van voedselketens in ecosystemen, waardoor ze bescherming verdienen tegen ongerechtvaardigde jacht en ziektes. Ik ben blij dat ik deel uitmaak van het werk van CCF om zorg te bieden aan de hier verblijvende weescheeta's. De onderzoeks- en educatieprogramma's van CCF helpen om 'een cheeta te redden' en ze in het wild te houden.
Gerelateerd lezen
-
October 5, 2026
Vijf weken in de wereld van de cheetah-bescherming.