Een voorproefje van het carnivore dieet bij CCF
-
- door Alicia Walsh 15 september 2014
Als je me, toen ik net begon met studeren, had verteld dat ik een zomer in Namibië, Afrika, zou doorbrengen, had ik het nooit geloofd. Tijdens mijn tweede jaar op de universiteit bezocht een van mijn klasgenoten Namibië een maand lang tijdens de wintervakantie. Toen begon ik er voor het eerst van te dromen om zelf op reis te gaan. Nadat ik haar foto's had gezien en haar verhalen had gehoord, wist ik zeker dat ik dit prachtige land moest bezoeken. In mijn derde jaar hoorde ik voor het eerst over CCF van een van mijn professoren. Ik nam snel contact met hen op om te informeren naar alle mogelijkheden. Vervolgens begon ik talloze uren te werken aan een onderzoeksvoorstel. Wekenlang heb ik het gecontroleerd en opnieuw gecontroleerd en mijn professor het laten redigeren tot het helemaal klopte. Uiteindelijk heb ik het ingediend bij mijn universiteit, in de hoop dat mijn project een van de weinige projecten zou zijn die geselecteerd zouden worden en een subsidie zouden krijgen. Ik herinner me nog hoe ongelooflijk blij ik was toen ik de e-mail ontving waarin stond dat mijn universiteit mijn reis en onderzoek hier bij CCF zou financieren.
Wat een avontuur is het geweest. Het cheeta-beschermingsfonds is de afgelopen 57 dagen een thuis voor me geworden. Ik had geen idee hoeveel deze organisatie doet, het is echt verbluffend.
Mijn belangrijkste focus tijdens mijn verblijf hier was mijn onderzoeksproject naar het dieet van carnivoren in het gebied. Ik heb het grootste deel van mijn dag hard gewerkt in het genetica- en uitwerpselenlab, maar ik heb hier alle aspecten van CCF leren kennen. Ik heb aan alles meegewerkt, van het voeren en uitlaten van de honden en puppy's tot het volgen van cheeta's en het maken van geitenkaas in de zuivelfabriek.
Een van mijn favoriete activiteiten was een dagje met het verzorgingsteam. Dit houdt in dat je de wilde cheeta's voert. Je staat achter in een pick-uptruck met vlees terwijl de cheeta's achter de auto aan rennen. Ik kan niet eens beschrijven hoe fascinerend het is om een cheeta met die snelheid te zien rennen. Ik kreeg ook de kans om 12 uur in een schuilhut in de bush door te brengen en de waterpoelen te tellen. Mijn partner en ik hielden bij welke dieren de waterpoel gebruikten, noteerden uit welke richting ze kwamen, of het mannetjes of vrouwtjes waren, hoeveel dieren er in de groep zaten, enzovoort. Ik heb ook twee keer een wildtelling gedaan in een safarivoertuig en met een afstandsmeter vastgesteld waar we het dier precies zagen en registreerden het. Ik raakte nooit uitgekeken op het leven hier, want het is adembenemend.
Een van mijn favoriete momenten hier bij CCF was het bijwonen van een van de cheeta's tijdens hun werk. Ik mocht luisteren naar de hartslag van een cheeta. Het was geweldig om iedereen in de kamer om me heen zo gefocust te zien op hun individuele taak, maar tegelijkertijd naadloos samen te werken als een goed functionerend team. Ik heb altijd al een passie voor dieren gehad en ben al sinds mijn jeugd geïnteresseerd in diergeneeskunde, dus dit was echt een ontroerende ervaring voor me.
Ik heb in slechts twee maanden meer geleerd dan ik ooit had gedacht. Ik heb verschillende lezingen bijgewoond over alles van stroperij tot operatietechnieken die bij cheeta's worden gebruikt. Ik heb geleerd over het Bushblok-programma van CCF en het Livestock Guarding Dog Program. Deze ervaring heeft mijn ogen voor zoveel dingen geopend. Samenwerken met mensen van over de hele wereld die dezelfde passie voor dieren delen, was een unieke ervaring die ik nooit zal vergeten.
Ik zal de avonden rond het kampvuur met de andere stagiaires en het personeel missen, waar we verhalen vertelden, foto's van de sterren maakten en vanaf de watertoren naar de zonsondergang keken. Ik kan iedereen niet genoeg bedanken voor hun gastvrijheid vanaf dag één. Het heeft deze plek echt als thuis laten voelen.
Gerelateerd lezen
-
October 5, 2026
Vijf weken in de wereld van de cheetah-bescherming.