Verklaring van Dr. Laurie Marker – Conflict tussen mens en dier
-
- door Dr. Laurie Marker 9 september 2021
IUCN-persconferentie over het conflict tussen mens en dier – 7 september 2021
Marseille, Frankrijk
De wereld van vandaag staat in conflict met de natuur zelf. We zijn vergeten dat we deel uitmaken van de natuur, zelf dieren, en we zien de dingen door de lens van wij versus zij.
We moeten nieuwe manieren vinden om samen te leven met de natuur, de biodiversiteit en het leefgebied te beschermen en tegelijkertijd economische zekerheid en groei mogelijk te maken.
We hebben het over bedreigingen voor wilde dieren: habitatverlies, klimaatverandering, illegale handel. Maar wat zit er achter al die bedreigingen? Het feit dat we voortdurend in conflict zijn met de natuur en de wilde dieren. Sterker nog, conflicten tussen mens en dier kunnen worden gezien als een surrogaat voor al onze grotere sociale, politieke en economische problemen.
We horen over olifanten die gewassen plunderen, roofdieren die vee aanvallen, maar het probleem is veel groter. Als we "de Rode Lijn" willen omkeren, zoals we hier op dit congres voorstellen, moeten we onze relatie met de natuur heroverwegen.
We bekijken dit probleem echter niet op die schaal. Conflicten tussen mens en dier worden vaak gezien als een lokaal probleem van onderop. En we hebben inderdaad oplossingen voor specifieke conflictsituaties. Al meer dan 40 jaar werk ik in het veld met boeren om onze HWC-mitigatiestrategieën te onderwijzen en de implementatie ervan te ondersteunen. We voorzien boeren van waakhonden voor vee via onze Future Farmers of Africa-programma's, we leren ze best practices in geïntegreerd veehouderij- en landbeheer om de economische waarde te optimaliseren en tegelijkertijd landdegradatie te voorkomen, en we bieden ze ondersteuning en training op het gebied van diergeneeskunde om ervoor te zorgen dat hun vee gezond en minder kwetsbaar is voor predatie. Deze praktijken helpen bij het oplossen van conflictsituaties, maar vereisen zowel financiering als de tijd en moeite van de boer. Als we echter op grotere schaal zouden kijken, zouden we begrijpen dat we slimmer kunnen handelen.
Ten eerste kunnen we voorkomen dat er überhaupt een conflict ontstaat.
We kunnen de bestaansmiddelen diversifiëren, zodat de afhankelijkheid van vee en specifieke gewassen afneemt en de benodigde hoeveelheid land voor de teelt van gewassen/veehouderij wordt geminimaliseerd. We kunnen gewassen verbouwen die minder water en minder land nodig hebben en de hoeveelheid vee die wordt gehouden verminderen door over te schakelen op een plantaardig dieet. Dit moet gebeuren door middel van gunstig overheidsbeleid en subsidies, leiderschap vanuit het bedrijfsleven en vraag vanuit consumenten.
Een dergelijke diversificatie en toegenomen economische zekerheid voor lokale gemeenschappen zullen ook leiden tot een grotere tolerantie voor conflictsituaties wanneer deze zich voordoen. Conflicten met wilde soorten zijn immers onvermijdelijk, natuurlijk en hebben altijd bestaan. De verwachting van nulconflicten is niet realistisch als we deze planeet met andere soorten willen delen. Het overbruggen van de verwachtingskloof zal boeren helpen om natuurbeschermers te zijn, maar we moeten hen helpen en hun veerkracht ten opzichte van conflicten vergroten.
Landgebruiksplanning zal ook helpen om HWC te verminderen. Wanneer we een bos kappen om soja te planten, verliezen we niet alleen soorten, maar versnipperen we ook het leefgebied van de overgebleven soorten. Deze versnippering leidt automatisch tot nieuwe en toenemende conflicten met wilde dieren.
Om conflicten te verminderen, hebben we daarom een grootschalig landschapsontwerp nodig.
Ten tweede kunnen we, in gevallen waarin een conflict wordt verwacht, de kosten van HWC-mitigatie internaliseren in de kosten van het eindproduct.
Door samen te werken met bedrijven in de toeleveringsketen en verantwoord consumentisme aan te moedigen, moeten we hogere prijzen promoten en boeren aanzetten tot rentmeesters van de aarde. Dit kunnen we doen door middel van het Ecological Stewardship-merk, zoals 'Forest Stewardship Certification' en 'Wildlife Friendly'-productie. We kunnen de consument informeren via deze Wildlife Friendly Seals en de overheidsvereisten om de mate van impact op de biodiversiteit op verpakkingen te vermelden.
Om dit te bereiken, moeten we zorgen voor een integrale overheidsaanpak.
Hoe kunnen we de noodzakelijke sectoroverschrijdende verandering bewerkstelligen, als de last van het oplossen van het probleem alleen bij de milieuministeries ligt die, vaker wel dan niet, niet de macht hebben om overheidshandelen die HWC uitlokken, te stoppen, of het nu gaat om ongepaste ruimtelijke ordening of schadelijke subsidies.
We hebben ook een maatschappijbrede aanpak nodig , waarbij alle belanghebbenden betrokken zijn: bedrijven, consumenten, onderwijsinstellingen en natuurbeschermers.
HWC-problemen bestaan echt en lokale HWC-programma's zijn erg belangrijk, maar ze bieden geen allesomvattende oplossing voor conflictverlichting.
Pas als we echt begrijpen dat wanneer er een conflict is tussen een cheeta en een boer in Namibië, jullie als zakenman in New York of leraren in Marseille ook de gevolgen ondervinden, zullen we daadwerkelijk verandering teweegbrengen.
Gerelateerd lezen
-
May 10, 2026
Hoe ik Earth Day 2026 heb doorgebracht -
7 februari 2026
Keer het rood om -
December 11, 2023
Bedankt van het Mara-Meru Cheetah Project