Cheetah

Educatie

Wat is de sleutel tot de overleving van cheetawelpen?

  • Een portretfoto van een lachende jongeman in een donkere jas tegen een groene achtergrond.
  • door Jameson Bowman 2 april 2019
Wat is de sleutel tot de overleving van cheetawelpen?

Simpel gezegd is de moeder de belangrijkste sleutel tot de overleving van een cheetawelp.

Vrouwtjescheeta's zijn solitaire dieren, waarbij mannetjes en vrouwtjes alleen samenkomen om te paren. Wanneer een vrouwtje en een mannetje paren, paren ze gedurende 2-3 dagen meerdere keren. Eenmaal bevrucht, keert het vrouwtje terug naar haar solitaire leven; haar dracht duurt ongeveer 100 dagen. Het mannetje speelt geen rol bij de opvoeding van de nakomelingen.

Kindermoord komt veel voor bij andere grote katachtigen zoals leeuwen, maar dit gedrag komt niet voor bij cheeta's. Wanneer groepen volwassen mannetjes (coalities genoemd) een moeder en haar welpen tegenkomen, kunnen de mannetjes agressief zijn, maar ze doen de welpen nooit echt kwaad. Gezien de grote verscheidenheid aan territoria van cheeta's en de frequentie waarmee ze kunnen paren, is het voor de mannetjes nooit zeker of de welpen hun eigen nakomelingen zijn of niet. Het is ook mogelijk dat vrouwtjescheeta's nesten krijgen met meerdere vaders, en dat moeders verweesde welpen adopteren. Zodra de mannetjes beseffen dat het vrouwtje welpen heeft en niet wil paren, trekken ze verder.

Een pluizig cheetahwelpje zit in profiel op een grasveld in de buitenlucht.

Cheeta's hebben geen broedseizoen en werpen het hele jaar door. Er zijn echter regionale verschillen: in Namibië wordt bijvoorbeeld 70% van de jongen geboren tussen maart en juli, wat overeenkomt met het regenseizoen. In deze periode zijn de graslanden vruchtbaar en bieden ze een betere dekking en een overvloed aan prooien.

Een nest bestaat uit 2-6 welpen die volledig behaard worden geboren met een onduidelijk vlekkenpatroon, waardoor ze grijs lijken. Een welp weegt minder dan een pond en wordt blind en hulpeloos geboren. Moeders brengen veel tijd door met knuffelen en spinnen om haar welpen te troosten. De ogen van de welpen gaan tussen de 10 dagen en 2 weken open. Moeders houden hun welpen 6 tot 8 weken verborgen in hun hol om ze te beschermen tegen roofdieren zoals leeuwen, hyena's en luipaarden. Moeders verplaatsen hun welpen vaak van hol naar hol.

Een honingdas staat buiten bij een stenen muur met zijn bek open en zijn tanden zichtbaar.
Een honingdas

De belangrijkste factor die de overleving van de welpen in de eerste twee maanden bepaalt, is hun vermogen om zich te verbergen voor roofdieren. In deze eerste maanden letten moeders er goed op om de positie van hun welpen niet te verraden. Als er welpen worden ontdekt, verjagen moeders de roofdieren, maar omdat cheeta's gebouwd zijn op snelheid en niet op vechten, is de uitkomst zelden positief. Van de 2 nesten die in Serengeti National Park werden waargenomen, werden 12 hele nesten gedood door roofdieren en 7 uitgehongerd omdat de moeder door roofdieren werd gedood.

Als de welpen hun cruciale eerste twee maanden overleven, komen ze uit het hol met een mantel van rechtopstaand haar op hun rug. Deze mantel biedt zowel warmte als veiligheid en vermomt ze als een agressieve honingdas om roofdieren af ​​te schrikken.

Gedurende de periode van 2 tot 8 maanden zijn de welpen nog steeds juveniel en lopen ze nog steeds een groot risico op predatie. Ze blijven regelmatig van hol wisselen en communiceren via zachte vogelachtige tjilpgeluiden en -geluiden. In deze fase kijken de welpen toe hoe hun moeder jaagt en beginnen ze hun indrukwekkende gezichtsvermogen te ontwikkelen. Hoe belangrijk dit proces ook is, het kan de jacht negatief beïnvloeden, omdat de welpen vaak hun positie verraden en de prooi waarschuwen. Hoewel zeldzaam, is bekend dat moedercheeta's een karkas azen wanneer te veel jachten zijn mislukt. Moeders laten een prooi ook sneller bij de welpen achter om de kans op aasetende roofdieren te verkleinen.

Jonge welpen zijn extreem energiek en beginnen hun overlevingsvaardigheden te ontwikkelen door te spelen. Ze achtervolgen, besluipen en worstelen elkaar, klimmen in bomen en 'jagen' op kleinere dieren. Rond de leeftijd van 5 maanden introduceert hun moeder vlees en stopt met het voeden van de welpen door haar tepels met haar achterpoten te bedekken, op haar buik te rollen of rechtop te gaan zitten. Ze begint ook haar gevangen prooi los te laten zodat de welpen kunnen oefenen met achtervolgen en vangen, maar ze moet de prooi nog steeds zelf doden. Moeder en welpen beginnen nu samen te jagen, maar pas als ze 12 maanden oud zijn, kunnen welpen hun eigen jacht en prooi initiëren, hoewel het jaren duurt voordat de vaardigheden volledig ontwikkeld zijn.

Vanaf 14 maanden zijn de welpen geen adolescenten meer en laat hun moeder hen alleen. De welpen blijven een paar maanden bij elkaar totdat de vrouwtjes territoria opeisen die wel gescheiden zijn, maar grenzen aan elkaar en hun moeder. De mannetjes blijven de rest van hun leven bij elkaar, of zoeken een andere mannelijke coalitie op en gaan ver weg van het leefgebied van hun moeder en zussen. Hoewel ze nu onafhankelijk zijn, zijn zowel mannetjes als vrouwtjes pas volgroeid op tweejarige leeftijd.

Als je een volwassen cheeta in het wild ziet, zie je een overlever!
Iemand die onoverkomelijke tegenslagen heeft overwonnen en blijft overleven als zowel roofdier als prooi. Cheeta's hebben altijd al te kampen gehad met een lage overlevingskans van hun welpen en staan ​​nu onder extra druk door de illegale handel in wilde dieren, waardoor hun populaties verder afnemen.

De CCF opereert in de frontlinie in de strijd tegen de illegale handel in wilde dieren en maakt dagelijks een verschil. Klik hier voor een recent persbericht om meer te weten te komen over deze inspanningen. Ontdek hoe u direct kunt helpen ervoor te zorgen dat jachtluipaardwelpen bij hun moeders blijven en in het wild kunnen leven.


Bibliografie
Adamson, Joy. Pippa's Challenge. Wm. Collins en TheHarvillPress. Londen, VK, 1972.

Crosier, Marker et al. Ejaculaatkenmerken bij de Namibische cheeta (Acinonyx jubatus): invloed van leeftijd, seizoenen en gevangenschap. Reproduction, Fertility and Development, 2007, 19, 370-382.

Marker, Laurie en Amy J. Dickman. Morfologie, fysieke conditie en groei van de cheeta (ACINONYX JUBATUS JUBATUS). Journal of Mammalogy, 84(3):840-850, 2003.

Marker, Dr. Laure en Suzi Eszterhas. Cheeta's: Een ode aan snelheid en elegantie, Cheetah Conservation Fund: Postbus 2496 Alexandria, VA 22301, 2018.

Meachen, Julie et al. "Specialisatiefysiologie en morfologie van cheeta's." Cheetahs Biology and Conservation. Red. Marker, Laurie et al. Cambridge USE: Elsevier Inc. 2018, 93-102. Gedrukt.

Wachter, Bettina et al. "Gedrag en communicatie van vrij rondlopende cheeta's." Cheetahs Biology and Conservation. Red. Marker, Laurie et al. Cambridge USE: Elsevier Inc. 2018, 121-133. Gedrukt.

Delen met vrienden