Cheetah

Educatie

Het vernietigen van een toppredator kan een ecosysteem doden

  • Een portretfoto van een lachende jongeman in een donkere jas tegen een groene achtergrond.
  • door Jameson Bowman November 4, 2018
Het vernietigen van een toppredator kan een ecosysteem doden
Een grijze wolf

Toppredator in Noord-Amerika: de grijze wolf en lessen voor de overleving van cheeta's

Toen Dr. Laurie Marker eind jaren 1970 voor het eerst in Namibië (destijds Zuidwest-Afrika) aankwam, ontdekte ze dat cheeta's als ongedierte werden beschouwd en dat er jaarlijks honderden door boeren en veehouders werden gedood. Tussen 1980 en 1991 werden er in Namibië 6,293 cheeta's door boeren gedood. Dr. Marker benaderde het probleem op een innovatieve en toch eenvoudige manier; ze ging van deur tot deur om met boeren te praten en te vragen waarom ze cheeta's doodden. Ze ontdekte dat conflicten tussen mensen en cheeta's voornamelijk te wijten waren aan hun potentieel, als toppredator, om het vee van de boeren te beroven.

Veel boerderijen die te maken hebben met de aanvallen van cheeta's op hun vee, zijn erg arm en zijn voor hun financiële zekerheid sterk afhankelijk van een paar stuks vee. Het verlies van zelfs maar één dier kan daarom een ​​ramp zijn.

De houding van de lokale boeren zou Dr. Marker, die haar eerste ervaring met wilde dieren had opgedaan in haar geboorteland de Verenigde Staten, waarschijnlijk niet hebben verrast. De acties van de Zuidwest-Afrikaanse boeren deden denken aan de uitroeiing van de grijze wolf in haar eigen land een halve eeuw geleden – dit verhaal vertoont talloze parallellen met de huidige benarde situatie van de cheeta.

Net als de moderne zelfvoorzienende boeren van Namibië waren de ranchers in de Verenigde Staten in de 19e eeuw afhankelijk van hun vee voor hun overleving. Naarmate de Amerikaanse bevolking zich uitbreidde, probeerden ze actief hun continent te ontdoen van concurrerende roofdieren en voerden ze willens en wetens een eeuwenlange uitroeiingsoorlog. Bobcats, wolven, coyotes, poema's en grizzlyberen waren allemaal het doelwit van uitroeiing, maar de wolf werd beschouwd als het meest flagrante roofdier als het om vee ging.

Een collage van Noord-Amerikaanse roofdieren met een grijze wolf in de sneeuw, een zwarte beer die over rotsachtige grond loopt en een poema die rust op een met mos begroeide rots.
Een grijze wolf, een zwarte beer en een poema.

Vanaf het midden van de 1800e eeuw maakte de federale overheid gebruik van vallenzetters en betaalde premies om de uitroeiing van wolven te bevorderen. De veroordeling was zo wijdverbreid en de Amerikanen waren zo vastbesloten om ze uit te roeien dat in de zeer landelijke en wilde staat Montana in 1899 23,575 wolven in één jaar werden gedood. In de jaren 1920 waren de wolvenpopulaties zo sterk afgenomen dat er zelden meer dan één wolf per jaar werd gedood, tot 1926, toen de laatste grijze wolf officieel werd afgeschoten. Behalve in Alaska en een kleine populatie in Michigan, die tussen de Amerikaanse en Canadese grens leefde, hadden de Amerikanen hun uitroeiingsoorlog gewonnen.

Toch waren de gevolgen van het verdwijnen van een toppredator en een sleutelsoort vrijwel direct voelbaar in de westelijke staten. De populaties elanden en herten schoten ongecontroleerd omhoog, wat leidde tot overbegrazing en schade aan de flora en fauna van hun ecosystemen. Dit leidde tot wijdverbreid habitatverlies en had een negatieve invloed op de levensvatbaarheid van populaties van andere soorten, zoals vissen, vogels en andere zoogdieren. Coyotepopulaties, die oorspronkelijk beperkt waren tot de westelijke woestijngebieden, groeiden dramatisch door de afwezigheid van hun grotere, agressievere soortgenoten en verspreidden zich over het continent, zelfs tot in Canada en Alaska.

Een close-up van een grommende grijze wolf met een met sneeuw bedekte vacht, waarbij zijn tanden zichtbaar zijn.
Een grijze wolf

In de jaren negentig werden grijze wolven die in West-Canada waren gevangen, opnieuw uitgezet in Yellowstone National Park. Deze zeer controversiële herintroductie wordt geprezen als een enorm succes voor het park en zijn ecosysteem. Milieuactivisten, dierenbeschermers en parkbeheerders vieren dat de herintroductie van de toppredator een 'trofische cascade' heeft veroorzaakt , waarbij de afgenomen populaties elanden en herten, als gevolg van de predatie door wolven, een domino-effect teweegbrengen waardoor de flora van het park weer in grotere en rijkere aantallen is gegroeid, de rivieren gezonder zijn geworden met als gevolg een toename van de forellenpopulaties, en de vogelpopulaties zijn teruggekeerd en in aantal toegenomen.

Zelfs de afname van de coyotepopulaties, wederom toegeschreven aan de predatie van grijze wolven, heeft geleid tot een toename van de populaties kleine zoogdieren en een heropleving van de beverpopulatie. Deze positieve uitkomst wordt echter gecompenseerd door andere studies die suggereren dat het ecosysteem na een halve eeuw afwezigheid van grijze wolven op veel punten fundamenteel is veranderd en zich nooit volledig zal herstellen.

Wat kunnen we leren van de Amerikaanse ervaring met de grijze wolf voor de benarde situatie van de cheeta? Net als de grijze wolf is de cheeta een toppredator die een belangrijke rol speelt bij het in stand houden van de populaties wilde dieren in hun ecosysteem. Bovendien worden cheeta's meedogenloos vervolgd door boeren die hen als een bedreiging voor hun vee beschouwen.

Het is van het grootste belang dat de vervolging van cheeta's door boeren en lokale gemeenschappen stopt, anders is hun uitsterven onvermijdelijk. Vanwege hun rol als toppredatoren zou het verdwijnen van cheeta's een domino-effect hebben op het ecosysteem. Daarbij komt nog de extra uitdaging: hun zeer beperkte genetische diversiteit maakt ze nog kwetsbaarder voor een afname van hun aantallen. We moeten leren van onze fouten en ervoor zorgen dat ze zich niet wereldwijd herhalen.

Een groep buurtbewoners met educatieve documenten verzamelt zich rond een instructeur die wijst naar dierensporen op de grond.
Identificatie van roofdieren

Toen Dr. Marker via gesprekken met boeren hoorde over de onofficiële oorlog tegen de 'ongedierte' cheeta, zette zij de eerste stappen in wat later de drijvende kracht van de CCF zou worden: dat beschermingsstrategieën alleen succesvol zijn als ze samenwerken met en de lokale gemeenschappen sterker maken.

Tegenwoordig beheert CCF het Field Research and Education Centre en de Model Farm, waar regelmatig Namibische boeren worden ontvangen om hen moderne landbouw- en veeteelttechnieken bij te brengen, en om meer te leren over cheeta's, hun bijdrage aan het ecosysteem en hoe ze met hen kunnen samenleven en tegelijkertijd gezonde en winstgevende boerderijen en ranches kunnen onderhouden. Dankzij deze praktijkgerichte aanpak verandert de kijk van de lokale boeren, maar er is nog veel werk aan de winkel.

Steun het behoud van de cheetapopulatie en bouw tegelijkertijd aan duurzame en welvarende Afrikaanse gemeenschappen. Doneer alstublieft. In Canada wordt de liefdadigheidsinstelling gerund door vrijwilligers, waardoor 98% van de donaties rechtstreeks naar CCF Namibië gaat.

Samen kunnen we leren van de fouten uit het verleden en ervoor zorgen dat de cheeta in het wild blijft voortbestaan.


Bronnen voor dit artikel.

Blakeslee, Nate. De wolf: een waargebeurd verhaal over overleven en obsessie in het Westen. Random House Canada: Toronto, 2017.

Dickman, Amy et al. “De kosten en oorzaken van conflicten tussen mens en cheetah op vee- en wildboerderijen.” Cheetahs: Biologie en Natuurbehoud. Red. Marker, Laurie et al. Cambridge USE: Elsevier Inc. 2018. pp. 173-189. Gedrukt.

Flores, Dan. Coyote America: Een natuurlijke en bovennatuurlijke geschiedenis. Basic Books: New York, 2016.

Lackey, Katharine. De wolven van Yellowstone zijn terug, maar ze hebben het ecosysteem van het park niet hersteld. Dit is waarom. USA Today. 7 september 2018.

McCloskey, Erin. Wolven in Canada . Lone Pine: Edmonton, 2011.

Wildlife Conservation Network. Cheetah Conservation Fund, Spring Expo 2017, Dr. Laurie Marker, 12 mei 2017. https://www.youtube.com/watch?v=-3OxnbLMOeE&t=1222s

Chadwick, Douglas H. “Wolfoorlogen: ooit beschermd, nu bejaagd.” National Geographic . Maart 2010, vol. 217. Nr. 3, 34-55. Gedrukt.

Beprovided Conservation Radio, Dr. Laurie Marker: Oprichter van het Cheetah Conservation Fund. 21 november 2017. http://beprovidedconservationradio.libsyn.com/dr-laurie-marker-founder-of-cheetah-conservation-fund

Faunographic. Aflevering 7: Expert in grote katten, Dr. Laurie Marker, praat over cheeta's, 10 september 2018. https://www.youtube.com/watch?time_continue=3&v=p4BHLtygtog

TED. Voor meer verwondering, herstel de natuur in de wereld. George Monbiot. 9 september 2013. https://www.youtube.com/watch?v=8rZzHkpyPkc

PBS Nature. Wolfoorlogen: Amerika's campagne om de wolf uit te roeien. 14 september 2008.

 

Delen met vrienden