Jamie's tijd bij CCF
-
- door Jaime Bonnar May 30, 2018
In april 2013 reisde ik naar Namibië om CCF als vrijwilliger te bezoeken. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik met zulke mooie herinneringen terugkijk op de twee weken die ik daar heb doorgebracht.
Toen ik vanuit Sydney naar Namibië vertrok (met een korte tussenstop in Johannesburg), was ik behoorlijk zenuwachtig over wat ik van mijn Afrikaanse vakantie kon verwachten. Het begon allemaal een paar jaar eerder, toen ik op internet en sociale media rondkeek en een organisatie tegenkwam genaamd 'Cheetah Conservation Fund' (kortweg CCF). Ik las dagenlang over de benarde situatie van de cheeta, de meest bedreigde grote katachtige van Afrika. De toekomst van de cheeta zag er niet goed uit, maar vrees niet, Laurie Marker (oprichter van CCF) en haar team waren er om ervoor te zorgen dat de cheeta zijn overlevingsrace zou winnen.
Na een nacht in Windhoek (de hoofdstad van Namibië) werd ik in mijn hotel opgewacht door Brian, operationeel manager van CCF, die al andere vrijwilligers en stagiairs aan boord had, zelfs uit Zwitserland en de VS. De rit naar CCF was bepaald geen gewone rit. Het zien van bavianen en wrattenzwijnen die voor me van de weg af renden, deed me beseffen dat ik ver weg was van het spitsuur in Sydney en de zee van rode verkeerslichten waaraan ik normaal gesproken gewend ben.
We kwamen net op tijd aan bij CCF voor het avondeten, waar we iedereen kort voorstelden voordat we aan tafel gingen om van onze maaltijd te genieten. We gingen vroeg naar bed, want de volgende dag stonden we vroeg op om door Brian rondgeleid te worden door de faciliteiten, voordat we aan onze dagelijkse vrijwilligerstaken begonnen.
CCF is groot, en ik bedoel echt GROOT! Accommodatie, onderzoekscentrum, café, souvenirwinkel, zuivelfabriek, museum, geneticalaboratorium en natuurlijk cheeta's! Deze plek had het allemaal, man, wat was ik onder de indruk. Nadat we de hele dag alles hadden opgenomen wat Brian ons had verteld, keken we vol spanning uit naar de taken die we de volgende dagen zouden krijgen.
Dus wat heb ik de volgende twee weken zoal gedaan? Even snel, ik ga er zeker een paar missen... Ik leerde hoe CCF samenwerkte met de lokale boeren om hen te informeren en te helpen met het leven en waarderen van roofdieren in een ecosysteem. Ik maakte cheeta- en geitenhokken schoon, voerde de waakhonden, bereidde en voerde vlees aan de cheeta's met het waakteam, zat 2 uur in een uitkijktoren om wilde dieren te tellen, zocht naar cheetapoep met de speurhonden, hielp bij het vangen van cheeta's voor hun jaarlijkse medische controle en hielp de dierenartsen waar nodig in de kliniek. Ik moet zeggen dat ik altijd een beetje 'woohoo' liet horen als ik mijn naam zag naast de taak van de volgende dag, 'Cheetaverzorging'. Een dag doorbrengen met het voeren van CCF's cheeta's was de droom van elke dierenliefhebber. Van het over hekken gooien van stukken vlees tot het in de laadbak van een pick-up staan met een stuk vlees in de hand om een cheetah aan te sporen om te rennen, dit was een ervaring die ik nooit zal vergeten.
Na een lange dag werken verzamelden we ons rond het kampvuur om te praten over de activiteiten van die dag en om nieuwe vriendschappen te sluiten die ik tot op de dag van vandaag koester. Hoe leuk het ook was om dag in dag uit met de dieren te werken, het was net zo fijn om omringd te zijn door zulke gedreven mensen die hun leven wijden aan het voortbestaan van de cheeta.
Voor ik het wist, zat mijn tijd bij CCF erop en moest ik met spijt afscheid nemen. Tijdens de lange rit terug naar Windhoek Airport dacht ik met een glimlach van oor tot oor terug aan de afgelopen twee weken. Iedereen die overweegt om als vrijwilliger bij CCF te komen werken, kan ik deze ervaring van harte aanbevelen.
Gerelateerd lezen
-
October 30, 2019
Een vrijwilligersverhaal – Kathleen Ager